Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ.

Ενας φίλος που διαβάζει θεωρίες ψυχολογίας του Γιουνγκ,μου είπε ότι είμαι το τυπικό παραδειγμα της κόρης που ταυτίζεται με τη μαμά της.Παραξενεύτηκα,μπήκα να ψάξω αυτό τον τύπο σχέσης που περιγράφει.Σας έχω ξαναμιλήσει για τη μαμά μου.

Η μαμά μου ταυτίζεται μαζί μου.
Ζει μέσα από αυτά που ζω, αυτά που θα ήθελε να έχει ζήσει.
Και αυτή της η αγάπη είναι η πιο μεγάλη του κόσμου και είναι βαριά ευθύνη.
Η πιο μεγάλη που έχω.
Κι εγώ σαν ηθική υποχρέωση ταυτίζομαι συναισθηματικά μαζί της και την καταλαβαίνω,τη νιώθω.
Την υπεραγαπώ και με υπεραγαπά σε σημείο άρρωστο.
Είμαστε μόνες, είμαστε φίλες.
Πραγματικές.
Καταλαβαίνουμε η μία την άλλη και ζούμε η μία μέσα στην άλλη.
Ακόμα και να μη συμφωνούμε,στηρίζουμε η μια την άλλη ουσιαστικά.
Αλήθεια,σκοπός της ζωής μου είναι να την κάνω ευτυχισμένη και ο,τι να μου πει θα μετρήσει για μένα-έστω και ασυνείδητα.
Της προβάλλω τον εαυτό μου και τη μαλώνω όποτε δεν είμαι καλά αλλά είναι σαν εξαρτημένο παιδί από μένα.
Η μαμά μου δεν είχε τη μαμά της όπως εγώ.
Και για αυτό έγινε μια καταπληκτική μαμά που ζητουσε μητρικότητα.
Εγώ έχω το ρόλο αυτό.
Είμαι η μαμά της μαμάς μου.
Εχω και το όνομά της, Ευτυχία.

Ο μεγάλος μου φόβος είναι να μη γίνω σαν τη μαμά μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου