Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ.

Είχα καλή διαθεση και αφού ξύπνησα νωρίς,έφτιαξα τα μαλλιά μου πλεξουδάκια, έγινα μια κοκέτα και βγήκα βόλτα.
Κάθε φορά που έχω όρεξη για περπάτημα ξεκινάω για το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς.
Ετσι λοιπόν,πήρα τα σφολιατίνια μου από το φούρνο στη Σίνα και κατέβηκα βόλτα.
Εκανα έναν περίπατο στα μαγαζιά που έχουν εκπτώσεις,γέμισα αρώματα,έφτιαξε η διάθεσή μου ακόμα περισσότερο και πήρα ένα δέμα που έστειλε η μαμά μου με κρέμα για τα χέρια και κάτι άλλα καλούδια.Οι ανθρωποι με συμπαθούν τέτοιες μέρες γιατί είμαι χαμογελαστή και χαλαρή.
Οι συζητήσεις που γίνονται με ευγένεια είναι άψογες και με γεμίζουν αισιοδοξία.
Εκατσα ώρα στην έκθεση του Τσαρούχη και φυσικά στο αγαπημένο πωλητήριο.
Ονειρεύομαι μια μέρα να έχω λεφτά και να μπορώ να αγοράσω όλα τα βιβλία και τα πράγματα που θέλω για τις κατασκευές μου.
Όταν βγήκα είχε αρχισει να βρέχει,αλλά δε με ενόχλησε καθόλου.Ήμουν ήρεμη κατω από την παραμυθένια ημιδιάφανη γαλάζια ομπρέλα μου-η οποία δεν είναι καθόλου βολική για τους στενούς δρόμους και συνέχισα να περπατώ.Κοιτουσα απο΄μέσα και ήταν όμορφα.Κατι στιγμές σκεφτόμουν πως με κοιτάνε και γελάνε "'μμμ,θα λιωσει η ζαχαρένια'',σκεφτηκα.Αλλα μου αρεσουν οι ζαχαρένιες,οποτε γέλασα.
Ειχα οργανώσει τη διαδρομή μου.Έκατσα στα Starbucks για να πιω το αγαπημένο μου τσάι -είπα να με βγάλω μια φορά- παρέα με ένα βιβλίο ιστορίας σκηνοθεσίας για το μάθημα που δίνω τη Δευτέρα.Διάβασα λίγο γιατί την περισσότερη ώρα,χάζευα έξω με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά λες και με είχαν ναρκώσει και πότε πότε θαύμαζα το νεαρό που δούλευε εκεί.
Ενας κούκλος με μπεζ παντελόνι και καστανόξανθο μούσι.Τομ Γιορκ στο πιο γκομενέ.
Είχε και ωραία φωνή.Θα τον παντρευόμουν.Αλλά απ'ότι πήρε το μάτι μου φορούσε βέρα.Κρίμα.
Στην επιστροφή μου μετά από μαγειρευτό φαγάκι,άρχισα να προσέχω όλες τις λεπτομέρειες στο δρόμο.Όλα με εντυπωσίαζαν.Αρχισα να αναρωτιέμαι μήπως μου συμβαίνει κάτι και ταυτοχρονα προσπαθούσα να γεμίσω με εικόνες.Θυμήθηκα τα φιλμ μου-έχετε δει μόνο το ένα.
Τι όμορφο πράγμα που είναι να παρατηρείς.Φανταζόμουν να μου παίρνουν συνέντευξη.
Όλες μου οι απαντήσεις ήταν συνειρμικές,χωρίς να το ελέγχω.
-Τι σε εντυπωσιάζει;
αυτοσαρκασμος
Η πορτοκαλί παπουτσοθήκη στο μπαλκόνι με τις λεμονιές και ο γαλάζιος καμπινές του '50 στα μπάζα.
-Τι δε σου αρέσει;
Το γράμμα ''φ'' και οι ανώμαλες λέξεις του.-Τί σου λείπει;
Το κουμπάκι 7.
-Τι σε ενοχλεί;
Το αίμα στους δρόμους από πατημένα πουλιά.
-Τί εύχεσαι να αποκτήσεις;
Ενα τεράστιο εκτυπωτικό και ένα σπίτι από δανδέλα.
-Τί σε συγκινεί;
Η κυρία που δε φτάνει το θυροτηλέφωνο.

Τις μέρες που έχω καλή διάθεση είμαι σίγουρη πως κάτι δεν πάει καλά.

4 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι τις μέρες που έχουμε καλή διάθεση αποκτούμε ξαφνικά μάτια wide angle, κι όταν μας φύγει γίνονται macro πάλι. Just like that. ;p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα,δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.Εχεις δίκιο. Η αλήθεια είναι πως όταν θέλω να γεμίσω ευτυχία, προσπαθώ πάντα να κοιτάω λίγο φλου μισοκλείνοντας τα μάτια μου.

      Διαγραφή
  2. Διαβάζοντάς το συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου έχει λείψει η Αθήνα.
    **Μου φτιάχνουν τη διάθεση οι άνθρωποι με χαμόγελα στο δρόμο, ειδικά σε αυτές τις γειτονιές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οποτε λείπω στη Θεσσαλονίκη το νιώθω κι εγώ αυτό.(χωρίς να συγκρίνω τις ομορφιές των πόλεων ή των ανθρώπων).
    Νομίζω έχει να κάνει με το ότι μέσα στην ασχήμια εκτιμάς πιο πολύ ένα χαμόγελο.Εχει στρες η Αθήνα και μάλιστα μπόλικο.Πολύ σαπίλα.Καποιες φορές αυτό είναι γοητευτικό.Αλλες δεν παλεύεται.Ε αυ΄τές τις ''άλλες'' αν δεις κάποιον με χαμόγελο,γεμίζεις. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή