Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Η ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ.

Τις μέρες αυτές έχω αρχίσει και μετρώ αντίστροφα.
Παραδόξως μόνο άγχος δεν έχω.
Ούτε βγήκα να αποχαιρετίσω κάτι ακόμα.
Εχω βυθιστεί στην πολυθρόνα μέσα στο ημίφως ακούγοντας τα Drinking Songs του Μatt Elliott και που και που βλέπω αρχειακό υλικό με βίντεο από τότε που ήμουν μικρή.
Μεγάλο θέμα με την οικογένειά μου.
Αν βρω ποτέ το θάρρος,θα σας μιλήσω γι αυτό.Μέχρι στιγμής έχω σβήσει πολλές εξομολογήσεις που πήγα να σας κάνω.
Προτίμησα να σας δείξω λίγα με την ταινία που έκανα.
Δυνατά χαστούκια η οικογένεια.
Από την άλλη, χωρίς αυτή δεν ξέρω πως θα ήμουν.Είναι και νόημα ζωής να έχεις τόσα προβλήματα,που λέει και η μαμά μου.Τί θα κάναμε χωρίς αυτά άραγε;
Θα απολαμβάναμε την ευτυχία χωρίς πόνο;
Χθες,έβλεπα μια σκηνή από το γλέντι μετά τη βάφτιση μου.
Όλοι μαζεμένοι και χαρούμενοι να χορεύουν.
Ανοιξα το συρτάρι με τα πακέτα χαρτομάντηλα και άρχισα να λάμπω σιωπηλά.
Μετά, το μόνο που ήθελα ήταν να κουλουριαστώ στο κρεβάτι και όπως κάθε βράδυ να μείνω ακίνητη μέχρι να ξυπνήσω πάλι.
Εγώ είμαι η στρουθοκάμηλος,που έλεγα κι όταν ήμουν μικρή.
Μπορεί να μην βάζω το κεφάλι μου στο έδαφος, αλλά το κρυβω μέσα στα σκεπάσματα.
Δεν φοβάμαι κάτι ανύπαρκτο ή κακό που μπορεί να μου συμβεί.Οι φοβίες μου είναι αληθινές και γεννήθηκαν μαζί μου.Και έτσι θα είναι πάντα.Ασχετα με το αν σκέφτομαι θετικά και προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένη με όσα έχω στη ζωή μου.
Ποτέ δε μου άρεσαν οι κακοί στα παραμύθια.
Δεν τους αγαπούσα.
Ίδια έμεινα.Όλα γύρω μου άλλαξαν.
Κι αυτό είναι που με συγκινεί και παράλληλα με κάνει να κρύβομαι.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

8.11.08

Αποχαιρετώντας την οικογένεια.




Αγαπώ πολύ την οικογένειά μου.
Έζησα όμορφα παιδικά χρόνια σε μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Όσο μεγάλωνα τόσο αυτή κατέρρεε.
Πλέον δεν έχω οικογένεια.
Το 2008 το θυμάμαι σαν εφιάλτη.
Τη συναισθηματική μνήμη αυτή, θέλησα να την κάνω μονοπλάνο.
Tέλος στο πλάνο, τέλος στη ζωή.
Αυτό θυμάμαι,αυτό σας δείχνω.
Οι γονείς είναι ρόλοι,η αδερφή μου κι εγώ είμαστε μια,ο χώρος είναι εγκλωβισμένη μνήμη και η δράση είναι πόνος.
Όλα είναι φόρμα,όλα είναι σύμβολα.
Όπως στο αίσθημά μου.
Όχι,δεν έχω ένταση σε αυτό πια,δεν υπάρχει λόγος.
Εναν θάνατο πρέπει να τον αποδέχεσαι.




Μια οικογένεια.
Cut.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

ΡΕΖΕΡΒΕ.

Tumblr_lc5c8qm1m81qzh7tdo1_500_largeρεζερβέ < réservé < participe passé του réserver

ωρες ωρες ρε παιδι μου
μου λειπει αυτο το αισθημα
και σημερα το ειχα.
του ρεζερβέ.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ.

Είμαι ερωτευμένη.
Το ξέρω και δεν το λέω.
Ντρέπομαι.
"Ελα μωρέ θα πάω Γερμανία",σκέφτομαι.
Η εύκολη λύση, μάθαμε με τη φυγή τώρα.
Άφησέ με ήσυχη ρε αίσθημα.Δε μας παρατάς.
Θα νευριάζω με τα πάντα τώρα.Θα σκέφτομαι αυτό που δε θέλω τώρα.
Θα είναι όλα ωραία στη ζωή μου και εγώ θα σκέφτομαι αυτό πάλι.
Γυρνάω σπίτι,με παίρνει ο ύπνος σε ταινία.Δεν είχα κοιμηθεί την προηγούμενη μέρα.
Ακουγα μουσική με κλειστά μάτια.Νιώθουν οι νεκροί.
Κοίτα να δεις που είμαι καλά.
Ξέρω πως αν δω γνωστό θα χαμογελάσω και θα είμαι ευχάριστη.
Κάνω πλάκα,ενδιαφέρομαι,μιλάω,είμαι άνετη.Το μυαλό μου εκεί.
Μου λεω να μη σκέφτομαι,με πείθω να μη θυμάμαι,να διαγράψω,να απωθώ.
Ανεβαίνω προς το σπίτι.Όλα μου φαίνονται ψόφια και μάταια.
Περπατάω σταθερά.Θέλω να φάω.
Θα πάρω πατατάκια να πνίξω τον πόνο μου.Δε γαμείς.
Σκατά χύνονται από παντού,η επιθυμία μου καίγεται.
Χίλια κομμάτια.
Τα μαλλιά μου είναι ενοχλητικά μακριά.Νυστάζω.
Συγκινήθηκα πάλι,θέλω να κλάψω.
Τι μου συμβαίνει.Όχι όχι,δεν είναι αυτό.
Με ξαναπιάνουν τα ερωτικά μου και οι συνειρμοι.Ουφ,κατάρα.Τι προβλέψιμο.
Δε θέλω να πάω πουθενά,δεν έχω κουράγιο.
Με έχουν καλέσει,έχουν ερθει να με δουν,τους αγαπώ όλους,αλλά δε νιωθω άνετα.
Μη με μισείτε σας παρακαλώ.
Όπου κι αν είμαι.Πόσο θα ήθελα να είσαι κοντά μου.
Κατάρα,πάλι σκέφτομαι.
Ο Ο.λέει να φάω το χαστούκι της τόλμης.
Δεν είναι αυτά για μένα,εγώ είμαι ερωτευμένος άνθρωπος.
Και αυτοί φοβούνται περισσότερο απ'όλους.Σκατά.
Ακόμα να κάνω έρωτα στο αστεροσκοπείο.
Μπα,τίποτα δε θα σου πω.
Θα φύγω για να είμαι ασφαλής.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ.

Το δώρο μου για τα ρομαντικά άρτομα.



Ενα ταινιάκι που έκανα πριν λίγο καιρό και περίμενα με λαχτάρα να σας το δείξω σήμερα.
Γιατί σήμερα;
Μόνο τον έρωτα δεν είχα τότε στο μυαλό μου.
Μήπως όμως, ο έρωτας βρίσκεται παντού;
Σε ένα παιχνίδι.
Στις βροχερές νύχτες της Αθήνας.
Στους φόβους και τη μνήμη μας.
Στη φαντασία.
Στον Αλλο.
Στο άγνωστο.
Στο παράλογο.
Στην επιθυμία.την αφορμή,την αναγνώριση,την προσπάθεια,την αμηχανία,το γέλιο,την επικοινωνία,την απογοήτευση,την κατανόηση,το τέλος και τη στιγμή.
Κάθε στιγμή.


Δυο άνθρωποι.
Δύο λεπτά.
Αθήνα, σ'αγαπώ.

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

ΟΔΥΣΣΕΙΑ-ROBERT WILSON (ΚΡΙΤΙΚΗ)


Πριν από μερικές μέρες είδα την Οδύσσεια σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Ουίλσον.
Η πολυδιαφημισμένη παράσταση αποτελούσε μάλλον τη μεγάλη πρόταση του προγράμματος φέτος για το Εθνικό Θέατρο.
Πήγα με πολύ θετική διάθεση και ψυχολογία προετοιμασμένη για ένα εικαστικό υπερθέαμα και περίμενα να ενθουσιαστώ.
Ο Ουίλσον ειναι γνωστός και δημοφιλής ως πρωτοποριακός και πειραματικός στο χώρο της τέχνης.Εξ ου και αναλαμβάνει τόσο ''μεγάλα'' έργα παγκοσμίως.
Ωστόσο,νομίζω πως αυτό έχει ξεπεραστεί χρόνια πριν και πλέον αποτελεί μια εντυπωσιακή ασφαλή επιλογή.Αυτό που τον κάνει ιδιαίτερο είναι πως πλάθει εικόνες στη σκηνή με συγκεκριμένη αισθητική όσο αφορά τη χρήση κίνησης και ήχου.
Για εκείνον το θέατρο είναι ανύπαρκτο χωρίς αυτά τα δυο στοιχεία.
Με έντονες επιρροές απο τη ζωγραφική και συγκεκριμένα ρεύματα μοντερνισμού, καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κόσμο από εντυπωσιακές εικονες.Εντυπωσιακά όλα.
Το πολυπλοκο και πολυμορφικό σκηνικό,οι μεγαλεπίβολες κατασκευές-όπως αυτή του Γίγαντα,τα όπλα που γυαλίζουν,το γκροτέσκο βάψιμο,η στατικότητα και η κινησιολογία των ηθοποιών-οι συνεπείς ενδυματολογικές επιλογές,η χρήση της σκιάς σε ένα παιχνίδι με το φωτισμό (από 500 και παραπάνω φωτα) που μοντάρει στην ουσία και κατευθύνει το βλέμμα του θεατή εκεί που ο σκηνοθέτης θέλει.
Όλα είναι φόρμες.Φόρμες στο χρώμα,στο φως,στην κίνηση,φόρμα στους ηθοποιούς που είναι φιγούρες σε ένα μεγάλο κόμικ.
Όλα βρίσκονται εκεί για να εξυπηρετήσουν την εικόνα.Και αυτό για ένα κοινό απαίδευτο,όπως αυτό που περιμένει το τριτο κουδούνι για να ησυχάσει ενώ ο Τσακίρογλου είναι μαρμαρωμένος σε μια ονειρική σύνθεση ως Όμηρος επί σκηνής, είναι υπέραρκετό.
Ο εντυπωσιασμός πάντα θα λειτουργεί όπως το φως στις μύγες.
Φυσικά ο σκηνοθέτης δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει τη δική του ερμηνεία ή να πει κάτι βαθυστόχαστο ή νέο σχετικά με το κείμενο.Ούτε το ότι πηγαίνει κανείς θέατρο σημαίνει πως στόχος είναι να εμβαθύνει,αντί να απολαύσει απλά.
Δυστυχώς. ο Ουίλσον όμως, μοιάζει να μην κάνει καμία προσπάθεια να επικοινωνήσει αυτό που έχει στο μυαλο του με τον έξω κόσμο και οι θεατές παραμένουν παθητικοί σε ένα στυλιζαρισμένο θέαμα.
Για κάποιους ίσως να λειτουργεί,εμένα αυτό δε μου αρκεί.
Δομική σημασία σε αυτό παίζει η αποσπασματικότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το έργο.
Σε πολλά σημεία ο ρυθμός του είναι κακός, χαλαρός με πολλές άσκοπες επαναλήψεις,εύκολες μανιέρες και ευρηματάκια,αναδρομές που αποσυντονίζουν και έλλειψη της απαραίτητης βαρύτητας για να έχει συνοχή το έργο.
Υπάρχουν πολλά μαγικά σημεία,βέβαια,με πιο χαρακτηριστικό στη σκηνή των σειρήνων και στο τέλος στην αναγνώριση Οδυσσέα από Πηνελόπη και τη μοναδική επαφή -μάλλον-μεταξύ ηθοποιών.Οι ηθοποιοί αξίζουν συγχαρητήρια για την φιλότιμη προσπάθειά τους και την καλή τους ερμηνεία παρά τη δυσκολία της στατικότητας και των μαρκόσυρτων σκηνών.Ξεχωρίζουν η Λυδία Κονιόρδου και ο Αλέξανδρος Μυλωνάς.Τα πρόσωπά τους σύμφωνα με τη σκηνοθεσία,δεν πρέπει να παίρνουν την έκφραση που αντιστοιχεί στο λόγο κι έτσι υπάρχει σχετική υπερβολή στο ερμηνευτικό στυλιζάρισμα.
Οι ηθοποιοί σαν μαριονέτες,μίμοι ή αγάλματα δεν είναι τίποτα άλλο από μέσα για να πλάσει ο Ουίλσον τις εικόνες που φαντάζεται.Αλλωστε και ο λόγος δεν παίζει πρωταρχικό ρόλο στο μυαλο του.Μάλιστα,πρώτα βλέπει και μετά εφαρμόζει το κείμενο στην εικόνα-πράγμα που αποδυναμώνει πολύ το έργο αλλά κάνει άψογη τη σύνθεση.
Ελάχιστες φρασεις και λέξεις τονίζονται-πιο πολυ διεκπεραιωτικά μάλλον.
Χαρακτηριστική σκηνή αυτή στην κατάβαση στον Αδη,όπου απουσιάζει πλήρως η ουσία και ο μύθος μοιάζει να περιφέρεται αντί να εξελίσσεται.
Αλλά,επιμένω,ο Ουίλσον δεν είχε σκοπό να φτιάξει ένα έργο που εξυπηρετεί το μύθο.
Από την παράσταση έφυγα χωρίς να αποφασίσω αν μου άρεσε τελικά ή όχι.
Τελικά,η Οδύσσεια για παιδική παράσταση είναι ό,τι πρέπει.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

THE ''F'' WORD.

Αυτές τις μέρες ήμουν πολύ προβληματισμένη με τις φιλίες μου.
Και ενδεχομένως πάντα να είμαι.
Εχω αρχίσει να είμαι βέβαιη πως η φιλία είναι μια ψευδαίσθηση.
Αισθάνθηκα όμορφα με ανθρώπους και αυτό κράτησε από ελάχιστες στιγμές μέχρι 
κάποια χρόνια.
Αλλά όλα έχουν τέλος.Κι αυτό, με στεναχωρεί.
Ρίχνω την ευθύνη στον εαυτό μου και στις παραξενιές μου.Εστω,αν αυτό αρκεί σαν απάντηση.
Εχω συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για μένα ή που ενδιαφέρονταν για μένα και τους ευχαριστώ ολόψυχα για αυτό.
Εχω καλή διάθεση με τους ανθρώπους.
Αλλά είμαι φοβικό άρτομο.
΄Η θα είμαι υπερδοτική ή θα πιστεύω πως όλοι με μισούν και θα βγαζω νύχια-ή και παράλληλα.
Δεν μου φαίνεται παράλογο κάτι τέτοιο.Πες το μανιοκατάθλιψη ή χαζομάρα.Ετσι είναι όμως..
Αυτό που έχω καταλάβει -από την εμπειρία που έχω ως τώρα- είναι, πως δεν αντέχω τον αρνητισμό.
Και δεν εννοώ απαισιόδοξους ανθρώπους ή ρεαλιστές ή ανθρώπους που φοβούνται.
Μιλώ για κακεντρεχείς και εμπαθείς ανθρώπους.
Αυτούς που καταλαβαίνουν πως μπορούν να πληγώσουν κάποιον και αυτό τους χαροποιεί-γιατί τους κάνει να αισθάνονται ανώτεροι.
Και ναι,εκείνη την ώρα έχουν το πάνω χέρι στο συναίσθημα του άλλου-αν ο δέκτης έχει ευαισθησίες.Εκεί φαίνεται η κακία.
Εχω μια αφελή,παιδική ιδέα για το κακό και το καλό.Ίσως έμαθα από τα παραμύθια.
Δεν μου αρέσει η αδικία και οι άνθρωποι που γίνονται κακοί με άλλους.Για οποιονδήποτε λόγο.
Το έχω κάνει κι εγώ σε άλλους σε στιγμές και δεν αντέχω να το σκέφτομαι.Σαπίλα,συγνωμη.
Θέλω μονο θετικούς ανθρώπους στη ζωή μου.Να σου χαμογελούν και να το εννοούν.
Τις προάλλες έτσι ήταν το απόγευμά μου με τον Ηλία ή η αγκαλιά που μου έδωσε ο Βασίλης και μου έφτιαξε τη διάθεση ή το χαζό γέλιο του Ορέστη,η βόλτα με το Θαναση ,η avant-garde συνομιλία με τον Ορφέα και η συνάντηση με το Δημήτρη.Πολλές μικρές στιγμές φιλίας μπορώ να βρω.
Δυστυχώς περισσότερη μιζέρια.
Σας παρακαλώ,ας υπάρχει η ειλικρίνεια της χαράς.
Αλλιώς ας μην υπάρχει χαρά.
Φτάσαμε σε σημείο αν χαίρεται κάποιος να νομίζουμε πως υποκρίνεται.

Η ξινίλα,ο κυνισμός,η μικροπρέπεια,η ειρωνεία,ο χλευασμός και η κατινιά είναι πράγματα που δε λείπουν.Εγώ προσπαθώ να τα αποβάλλω απο τη ζωή μου ως τα πιο σιχαμερά.Και δε δέχομαι πως ο φασισμός του χάπι έντ είναι λόγος για να μηδενίσουμε τα πάντα.΄Οπως δεν έχει δικαίωμα ένας θετικος άνθρωπος να ζητησει τα ρέστα από έναν αρνητικό γιατί του γαμάει την ψυχή,έτσι και ο αρνητικός δεν έχει δικαίωμα να γαμάει ψυχές.

Παραφράζοντας Quino σε ένα στριπάκι περί Πολιτικής:
-Πάλι θα πει αυτό το βρωμόλογο από Φ.
-"Φιλία"
-Ορίστε, το είπε.

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

2+2=5

τσατάροντας με τον Γκονταρ
Τα πέντε πράγματα που συνειδητοποίησα σήμερα:

5.Πως όταν σου καίγεται το κους-κουσάκι δεν υπάρχουν άλλα προβληματα στον κόσμο.Και πως-αν ειναι δυνατόν-μόνο εγώ καίω τα ζυμαρικά.
4.Λατρεύω τον Γκοντάρ.Και είναι τόσο γοητευτικός.
3.Θέλω κολασμένα να μάθω μαθηματικά.Για να το παίζω έξυπνη και να σας ζαλίσω στις θεωρίες.
Ωπ.αυτό το κάνω ήδη!
2.Οτι πρέπει να κάνω πιο πολύ παρέα με την Ηλιάνα.
1.Είμαι ένας αισιόδοξος random thought generator.
(και αγαπώ αληθινά οτιδήποτε μου βγάζει θετικότητα:από το χαμόγελο της κουκλας μου της Κικής,το Ρίκυ Μάρτιν,τα σκυλάκια που κουνάνε την ουρά τους μέχρι τους κεραυνοβόλους μου έρωτες.)

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

ΒΑΣΙΚΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ.


Αυτές τις μέρες είμαι ήρεμη.Εξακολουθώ να πνίγομαι στο συναίσθημα,αλλά ισορροπώ με την αυθυποβολή μου.
Ξέρετε,κλείνεις λίγο τα μάτια και όλα είναι όπως όταν ονειρεύεσαι.
Ίσως έχουμε συνηθίσει στο σκοτάδι
Οι σιωπές μοιάζουν με το σκοτάδι.
Περπατώ αρκετά μόνη μου και απολαμβάνω μεγαλο μέρος της μέρας μου έτσι.
Με έναν περίεργο τρόπο, βλέπω και ακούω πολύ καλύτερα.


(Μα απόψε όταν θα βγούμε, 
όλοι γύρω θα μιλούνε σαν κανένας με κανένα, ποιός μπορεί να σ'αγαπά;
Κι η ορμή θα επισκιάσει το ασυνείδητο σε δράση και τα πάντα θα επιβάλλει με μια μόνο απλή φωτιά. Κ.Β)


Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

ΤΟ ΦΙΛΜΑΚΙ.

Χθες και προχθες εμφάνιζα το τρίτο σουπερ 8 φιλμ μου.
Αρχικά δεν μπορούσε να φορτωθεί σωστά,μετά η εμφάνιση πήγε καλά,στο άπλωμα έκανε όλο κολπάκια και στο τέλος αρνήθηκε να προβληθεί.
Ο προτζέκτορας άρχισε να το τσαλακώνει και αν και προσπαθήσαμε πολλές ώρες,τελικά μάταιο.Το καημένο.Μαζί μου σε αυτό ο Α. και ο φίλος μου,ο Κ. μέχρι το τέλος με τον οποίο δεν καταλάβαμε πως φάγαμε τη μέρα μας.
Πολύ πίκρα.
Αυτή τη στιγμή το έχω εδώ,μαζί μου και το χαζεύω καρέ καρέ.
Είναι τόσο όμορφο.
Θυμάμαι πως είχαμε μείνει στο απόλυτο σκοτάδι για άπειρες ώρες έχοντας τελειώσει κάθε πιθανή κουβέντα προς συζήτηση με τις γκάφες και τις κινήσεις στο σκοτάδι και το γέλιο που είχε σε μικρες στιγμες,το ότι μετά δεν μπορούσαμε να δούμε το φως και χαμογελαω.

Αυτή είναι η χαρά της δημιουργίας.
Να μας ζήσει.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

ΜΙΓΚΟΥΕΛΙΤΟ.

Εφτιαξα αυτό με μερικά αποσπάσματα από τη Μαφάλντα που μου θυμίζουν τη ζωή μου με τον φίλο μου,τον Κ.:
Aν το πατήσετε μεγαλώνει και μπορειτε να διαβάσετε.
και καλό μας μήνα.