Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

8.11.08

Αποχαιρετώντας την οικογένεια.




Αγαπώ πολύ την οικογένειά μου.
Έζησα όμορφα παιδικά χρόνια σε μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Όσο μεγάλωνα τόσο αυτή κατέρρεε.
Πλέον δεν έχω οικογένεια.
Το 2008 το θυμάμαι σαν εφιάλτη.
Τη συναισθηματική μνήμη αυτή, θέλησα να την κάνω μονοπλάνο.
Tέλος στο πλάνο, τέλος στη ζωή.
Αυτό θυμάμαι,αυτό σας δείχνω.
Οι γονείς είναι ρόλοι,η αδερφή μου κι εγώ είμαστε μια,ο χώρος είναι εγκλωβισμένη μνήμη και η δράση είναι πόνος.
Όλα είναι φόρμα,όλα είναι σύμβολα.
Όπως στο αίσθημά μου.
Όχι,δεν έχω ένταση σε αυτό πια,δεν υπάρχει λόγος.
Εναν θάνατο πρέπει να τον αποδέχεσαι.




Μια οικογένεια.
Cut.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου