Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Η ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ.

Τις μέρες αυτές έχω αρχίσει και μετρώ αντίστροφα.
Παραδόξως μόνο άγχος δεν έχω.
Ούτε βγήκα να αποχαιρετίσω κάτι ακόμα.
Εχω βυθιστεί στην πολυθρόνα μέσα στο ημίφως ακούγοντας τα Drinking Songs του Μatt Elliott και που και που βλέπω αρχειακό υλικό με βίντεο από τότε που ήμουν μικρή.
Μεγάλο θέμα με την οικογένειά μου.
Αν βρω ποτέ το θάρρος,θα σας μιλήσω γι αυτό.Μέχρι στιγμής έχω σβήσει πολλές εξομολογήσεις που πήγα να σας κάνω.
Προτίμησα να σας δείξω λίγα με την ταινία που έκανα.
Δυνατά χαστούκια η οικογένεια.
Από την άλλη, χωρίς αυτή δεν ξέρω πως θα ήμουν.Είναι και νόημα ζωής να έχεις τόσα προβλήματα,που λέει και η μαμά μου.Τί θα κάναμε χωρίς αυτά άραγε;
Θα απολαμβάναμε την ευτυχία χωρίς πόνο;
Χθες,έβλεπα μια σκηνή από το γλέντι μετά τη βάφτιση μου.
Όλοι μαζεμένοι και χαρούμενοι να χορεύουν.
Ανοιξα το συρτάρι με τα πακέτα χαρτομάντηλα και άρχισα να λάμπω σιωπηλά.
Μετά, το μόνο που ήθελα ήταν να κουλουριαστώ στο κρεβάτι και όπως κάθε βράδυ να μείνω ακίνητη μέχρι να ξυπνήσω πάλι.
Εγώ είμαι η στρουθοκάμηλος,που έλεγα κι όταν ήμουν μικρή.
Μπορεί να μην βάζω το κεφάλι μου στο έδαφος, αλλά το κρυβω μέσα στα σκεπάσματα.
Δεν φοβάμαι κάτι ανύπαρκτο ή κακό που μπορεί να μου συμβεί.Οι φοβίες μου είναι αληθινές και γεννήθηκαν μαζί μου.Και έτσι θα είναι πάντα.Ασχετα με το αν σκέφτομαι θετικά και προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένη με όσα έχω στη ζωή μου.
Ποτέ δε μου άρεσαν οι κακοί στα παραμύθια.
Δεν τους αγαπούσα.
Ίδια έμεινα.Όλα γύρω μου άλλαξαν.
Κι αυτό είναι που με συγκινεί και παράλληλα με κάνει να κρύβομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου