Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

=

Για κάθε κορίτσι που έχει βαρεθεί να το παίζει αδύναμο ενώ είναι δυνατό, υπάρχει κι ένα αγόρι που βαρέθηκε να φαίνεται δυνατό ενώ νιώθει ευάλωτο.
Για κάθε αγόρι που δεν αντέχει τις προσδοκίες να γνωρίζει τα πάντα, υπάρχει ένα κορίτσι που βαρέθηκε τους ανθρώπους που δεν εμπιστεύονται τη νοημοσύνη του.
Για κάθε αγόρι που ο ανταγωνισμός είναι ο τρόπος να αποδείξει τον ανδρισμό του, υπάρχει ένα κορίτσι που εάν αγωνιστεί χάνει τη θηλυκότητά του.
Για κάθε αγόρι που παλεύει να μην αφήσει τη διαφήμιση να του οδηγήσει την επιθυμία, υπάρχει ένα κορίτσι που αντιμετωπίζει την επίθεση της βιομηχανίας της διαφήμισης στην αυτοεκτίμησή του.
Για κάθε κορίτσι που βαρέθηκε να αποκαλείται υπερευαίσθητο, υπάρχει και ένα αγόρι που φοβάται να κλάψει.
Για κάθε στερεότυπο, υπάρχει και μια μαλακισμένη καμπάνια που υποτιμά την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

ΜΙΚΡΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.

Τα άρλεκιν της Αθήνας.
Κάνεις μια βόλτα κι αν έχεις ανοιχτές τις κεραίες σου τα βλέπεις δίπλα σου.
Αρχίζεις τότε να φτιάχνεις ιστορίες στο μυαλό σου, παρατηρώντας τα πάντα σε αργή κίνηση με στερεοτυπικό σάουντρακ.


Σε αυτούς που ερωτεύτηκαν όταν μπήκαν τυχαία στο ίδιο ταξί και δεν πρόλαβαν να ανταλλάξουν τηλέφωνα.
Σε αυτήν που του ζητάει αναπτήρα για να ανάψει ένα τσιγάρο, ενώ δεν καπνίζει.
Σε αυτούς που περπατούν για ώρες από αμηχανία.
Στις πρώτες νυχτες που κανείς δεν σταμάτησε να μιλάει.
Στις τελευταίες νύχτες που κανείς δεν ήθελε να μιλήσει.
Σε αυτούς που πιστεύουν στον έρωτα με το πρώτο τσατ.
Σε αυτήν που ξαναβλέπει την Αμελί.
Στα ζευγάρια ηλικιωμένων που περπατούν αγκαζέ.
Σε αυτόν που τη βλέπει παντού.
Σε αυτούς που μετά από 40 χρόνια γάμου πίνουν μαζί το πρωί τον καφέ τους.
Στα ραντεβου και στο στήσιμο.
Στους πλανώδιους με το ακορντεόν.
Σε αυτούς στο μπαρ που κουνάνε μαζί το κεφάλι τους στο ρυθμό των Tame Impala.
Στη προετοιμασία για το πάρτυ-που ξέρεις πως θα είναι εκεί.
Στο σφίξιμο στο στομάχι πριν το πρώτο τους φιλί.
Στα ντροπαλά βλέμματα.
Σε αυτούς που ελπιζουν να βρουν κάποιον μέσα από εξομολογήσεις και στήλες της Lifo.
Στις ρομαντικές δασκάλες που δεν έκαναν ποτέ παιδιά και έμειναν ερωτευμένες με τον καθηγητή τους.
Στο αγόρι που δουλεύει στο ανθοπωλείο στο Κολωνάκι και φροντίζει τα βερυκοκί τριαντάφυλλα.
Στο αγόρι που την κέρασε μιλφέιγ.
Στο κορίτσι της ντίσκο που χορεύει στη Rebound κάθε Σάββατο βράδυ.
Σε αυτούς που στριμώχνουν το πάθος τους στις τουαλέτες των μαγαζιών.
Σε αυτούς που διαβάζουν κόμικς σε δημόσιες βιβλιοθήκες ή στα Public και λιγουρεύονται τους απέναντι.
Στα μικρά δώρα που έχουν νόημα.
Σε αυτόν που είναι ερωτευμένος με τη γειτονισσα που έχει τη μαύρη γάτα.
Σε αυτήν που τρώει πάντα σε αυτό το μαγειρείο για να βλέπει το νεαρό αγόρι που είναι σαν πίνακας του Τσαρούχη και μαγειρεύει με αγάπη.
Σε αυτήν που παρατηρεί τους ερωτευμένους από το λόφο στην Πνύκα.
Σε αυτούς τους δυο που κάθονται δίπλα δίπλα στο ασανσέρ χωρίς να μιλάνε και να αγγίζονται,ενώ σκάνε από επιθυμία.
Σε αυτούς που συναντιούνται κάθε μέρα στο λεωφορείο και απλά χαμογελούν ο ένας στον άλλο.
Σε αυτούς που είναι σίγουροι πως βρήκαν έναν δικό τους άνθρωπο.
Στην ταμία του σουπερ μάρκετ που παίζει αμηχανα με τα μαλλιά της και προσέχει πάντα τι ψωνίζει  αυτός.
Σε αυτόν που ζητάει αγκαλιές.
Σε αυτόν που αγκαλιάζει τον εαυτό του και φιλάει τους ώμους του.
Στη μαθήτρια της β' λυκείου από την Κερκυρα που ήρθε τριήμερη στην Αθηνα, βάφτηκε,έβαλε το καλό της φόρεμα για το θέατρο και έκανε συνέχεια ''σουτ'' στο συμμαθητή της που καθόταν από πίσω για να της δώσει σημασία.
Στο κοριτσάκι που ερωτεύτηκε το σκυλάκι που μοιάζει με αρνακι και κοιτάζει παραπονεμένα μέσα από το πετ σοπ.
Στον όμορφο υπάλληλο της τράπεζας που δεν μπορεί να μιλήσει στον ενικό στην πελάτισσα που είναι νεότερή του και αν ήταν έξω ίσως και να της μιλούσε,ίσως και να της προτεινε να βγουν (ίσως,ίσως).
Στην πελάτισσα που επειδή ο υπάλληλος δεν μπορούσε να της μιλήσει,του έδωσε το λογαριασμό μαζί με το τηλέφωνό της.
Στην εκκλησία οι κλεφτές ματιές από τον κύριο, ψηλά στο γυναικονύτη.
Σε αυτούς που μεθάνε και το παίζουν άνετοι.
Στο κοριτσάκι που φυλάει τσίλιες και περιμένει το αγοράκι να κατουρήσει πίσω από εκείνο το δέντρο.
Στα παράνομα ζευγαράκια ρωσοπόντιων που βγαίνουν το απόγευμα στο πάρκο Σόνια.
Στους νιόπαντρους που θέλουν να κάνουν παιδί.
Στους γονείς που προσπαθούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον τους.
Στα σάλια που τρέχουν στους χασάπηδες στη Βαρβάκειο αν περάσει μια ωραία κοπέλα να ψωνίσει.
Στον υπάλληλο του καταστήματος τηλεφωνίας που ντρέπεται να δείξει πόσο ερωτευμένος είναι με τη συνάδελφό του.
Σε αυτούς που ξεκινούν μαζί μια ζωή με φόβο αλλά και τόλμη.
Σε αυτόν που ρίχνει τον εγωισμό του και κάθεται δίπλα της στο μετρό χωρίς να μιλάνε, ενώ πριν είχαν μαλώσει.
Στον ανεκπλήρωτο που βρίσκεται σε κάθε φωτογραφία και κάθε μνήμη.
Στο κοριτσάκι που φιλάει κρυφά στο διάδρομο το εξώφυλλο με τον αγαπημένο της ποπ σταρ.

Στο αγοράκι που ελπίζει να του δώσει σημασία κάποια.Μάλλον όχι κάποια, αυτή.
Στο ζευγαρι που στο wall-e συγκινήθηκε.
Σε αυτούς που καυγάδισαν τόσο που άρχισαν να γελάνε.
Στη γκρούπι που μετά το σεξ με τον ροκ σταρ, ελπίζει να τη θυμάται.
Στον τύπο που χορεύει αντί να περπατάει όταν είναι δίπλα της στο πρώτο ραντεβού βόλτα στην πανεπιστημίου.
Στους 19χρονους που κάνουν μαζί ποδήλατο και πέφτουν στο δρόμο, αλλά δεν τους νοιάζει.
Σε αυτόν που παπαγαλίζει τις ατάκες από τα φτηνά τσιγάρα σε ραντεβού στο Λυκαβηττό.
Στις γρήγορες ματιές που έριξαν δυο περαστικοί στην πλατεία του Συντάγματος και ξαναχάθηκαν.
Στο ζευγάρι που με αφορμή την ταινία του
Παπακαλιάτη, έκανε ταξίδι για να πάει στην Πλάκα.
Σε αυτόν που πληγώθηκε.
Σε αυτούς που γνωρίστηκαν στο φανάρι και δεν ξαναβρέθηκαν.
Στους φίλους που προσποιούνται πως δεν υπάρχει έρωτας μεταξύ τους.
Στους εγωιστές που πηγαίνουν με άλλους ενώ θέλουν να είναι μαζί.
Στους έρωτες μέσα στο σινεμά.
Σε αυτήν που για χάρη της φίλης της, δεν είναι με αυτόν που της αρέσει.
Αυτόν που χτενίζει τα μαλλιά της.
Σε αυτόν που κοιτάει περιμένοντας στα ελτά την κοπέλα που φοράει καλσόν με καρδούλες από τα καλτσεντόνια.
Σε όσους κρατάνε χέρια στις βόλτες ή ακόμα και όταν κάθονται.
Σε αυτή που την παίρνει ο ύπνος, μυρίζοντας τα μαξιλάρια.
Σε όσους φιλιούνται την ημέρα του pride με αφορμή το σλόγκαν ''φίλα με παντού''.
Σε αυτήν που παίρνει τηλέφωνο δειλά για να την καλέσει σπίτι της πρώτη φορά.
Σε αυτούς που ψάχνουν το ταίρι τους.
Στα δύο λεπτά.
Σε αυτούς που ονειρεύονται.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

ΧΡΥΣΟ.

Τα κοντά γυαλιστερά ποτήρια με το χρυσό υγρό.
Κλιν κλιν.
Πάντα μου θυμίζουν το αγόρι με τα χρυσά μάτια.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

ΕΡΩΤΑ ΑΝΙΚΗΤΕ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

-Η κρίση σκοτώνει τον έρωτα;
-Σίγουρα πάντως, φέρνει γκρίνια.
-Και η γκρίνια φέρνει την κρίση;
-Σίγουρα πάντως δε φέρνει τον έρωτα.
-Ο έρωτας δε φέρνει τη γκρίνια;
-Σιγουρα πάντως δε σκοτώνει την κρίση.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ.

Εχω έναν θείο. Εναν και μοναδικό.
Είναι από τους πιο έξυπνους, ειλικρινείς, ικανούς και αστείους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Με το θείο μου πάντα είχα μια πολύ ξεχωριστή σχέση.
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να τον φωνάξω ''θείο'' γιατί η λέξη αυτή μου χαλούσε την μαγική ιδέα που είχα γι αυτόν.Και μάλιστα μια φορα μου το είπε σαν παράπονο.
Οι συζητήσεις μαζί του είναι ώριμες, ανθρώπινες, έχουν σεβασμό που σε λίγους βρίσκεις.Πάντα νοιαζόταν για μένα,ήταν δίπλα μου να με στηρίζει,ηξερε τι θέλω και με καταλάβαινε πολύ καλύτερα από πολλούς.Θα μου έδινε από αυτό που εκείνος δε θα είχε.
Σε αυτό μοιάζει με τη μαμά μου και τον παππού.
Τα δυο αδερφάκια (ο θείος και η μαμά) πήραν από το μπαμπά τους κι έγιναν ηθικά εργατικά μυρμηγκάκια που ήθελαν μια οικογένεια με αγάπη και φροντίδα για τον πιο αδύναμο.Η ζωή τους φέρεται πολύ άδικα ωστόσο.
Και το ότι παλεύουν τόσο σκληρά (για εμάς), είναι ένας παραπάνω λόγος να τους θαυμάζω.
Το θείο μου δεν τον έβλεπα ποτέ κάθε μέρα ή ποτέ δεν έμεινα μαζί του.Αλλά ο λίγος αυτός χρόνος που είχαμε πάντα μετρούσε.
Ουσιαστικός χρόνος,δικός μας.
Όταν έκανε το πρώτο του παιδί εγώ ήμουν ήδη 10.
Σήμερα η επαφή μου είναι ακόμα πιο μετρημένη και λόγω προβλημάτων που όλοι έχουμε.
Όποτε πηγαίνω Θεσσαλονίκη αναζητώ να τον βλέπω και να περνάω χρόνο με την οικογένειά του.
"Να ένας άνθρωπος που άξιζε να γίνει γονιός", σκέφτομαι.
Οταν παίζω με τα παιδιά,γίνομαι άλλος άνθρωπος.
Γεμίζω με όλη τη ζωή που τρέχει εκεί μέσα.
Θα τους είμαι ευγνώμων για πάντα γιατί με αγκαλιάζουν και με κάνουν να νιώθω κομμάτι τους.
"Να, τι είναι οικογένεια" σκέφτομαι.

τι μου ζωγραφισε η ξαδερφη μου και με πήραν τα ζουμιά

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

ΤΟΠΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ.

Κάθε μέρα φοβάμαι.
Κάθε μέρα είναι αλλιώς.
Ο φόβος είναι ο πιστός φίλος.
Kαι όταν δεν τον αντέχω, γίνομαι άλλη.Δεν έχω όνομα.
Είμαι αυτή που μόνο εγώ ξέρω και κανείς άλλος.Με τις ίδιες σκέψεις,τα ίδια λόγια.
Ξέρω ότι είμαι αυτή.Και σε αυτή την ανώνυμη αξίζει αγάπη.
Δεν είναι και λίγο να το πιστέψεις αυτό.
Η πάλη για να αποδεχτείς τον εαυτό σου.
Να αγαπήσεις εσένα για να μπορέσεις να αγαπήσεις και τον άλλο.
Θέλω να μπορώ να λέω πρώτη ότι αγαπάω, να μπορώ να επενδύω σε ανθρώπους και να έχω φόβους.
Τα ανθρώπινα δηλαδή.
Τα ευαίσθητα.
Γιατί τί μας κάνει ευαίσθητους;
Αυτά που νιώθουμε πως μας εκθέτουν στον κίνδυνο να πληγωθούμε.
Πώς να προστατευτούμε από αυτό;
Με τοπική αναισθησία;
Σκέψου το.
Με μια μουδιασμένη ευαισθησία, δεν κερδίζεις μόνο έλλειψη πόνου, αλλά και έλλειψη χαράς.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΓΑΜΑΕΙ.

Δεν αντέχω τη γκρίνια για τις αποκριές.
Δείτε το θετικά.Mη σκέφτεστε πόσο χάλια θα περάσετε ή πόση παρακμή θα συναντήσετε.Αν δε σας αρέσει κάτι, κάντε το καλυτερα.
Είναι μια τρομερή ευκαιρία για χορό και πάρτυ.
Τί κάνω εγώ για να το χαρώ;

1.Δεν σκέφτομαι ποτέ πως  είμαι υποχρεωμένη να ντυθώ κάτι ή να πηγαίνω σε αποκριάτικα πάρτυ κλπ.
Πάω όπου τύχει και αν μου έρθει η όρεξη, βάζω ό,τι έχω σε απωθημένο.
Ράντομ φαν ιζ όλγουέιζ μπέτερ.

2.Πετάω έξω όλα τα αποκριάτικα που είχαμε από μικρά και γίνεται πανικός.Θα βρεις από μαργαρίτα σε νεκρή νύφη κι από πασχαλίτσα σε Μουλάν.(Είμαι κοριτσάκι-ας μην ξεχνάμε-και με κάτι τέτοια ενθουσιάζομαι.) Σερπαντίνες, κομφετί.Της πουτάνας.

3.Ευκαιρία να βαφτείς και να βάλεις όσα ντρέπεσαι τόσον καιρό.Καμ ον, παραδέξου το.
Εγώ τουλάχιστον μόνο τότε κατάφερα να βάλω βλεφαρίδες με φτερά και ρούχα με παγιέτες.

4.Η μουσική στα πάρτυ είναι πάντα χορευτική.Θες δε θες, έχεις τουλάχιστον ένα ποδαράκι που ολο και χοροπηδάει.Τα 'χουμε ξαναπεί.Ο χορός είναι ευτυχία.

5.Αφού ντυθείς κάτι, σκέψου πως μπαίνεις στο ρόλο και γουστάρεις.Υποστήριξε τη χαζομάρα σου για μια μέρα.Μην σκέφτεσαι αναλυτικά πόσο θλιβερό μπορεί να είναι κοινωνιολογικά κλπ.Σκέψου τις άλλες μέρες.Αυτές τις μέρες,αφού ντύθηκες κιόλας, απλά χόρευε.Παρατήρησε τι έχουν ντυθεί και οι άλλοι γύρω σου.Αυτές οι επιλογές είναι πολύ ενδιαφέρουσες πάντα.Ντυνόμαστε κάτι που θέλουμε να είμαστε/κάτι που ζητάμε να δείξουμε στους άλλους/κάτι που χλευάζουμε; χμ χμ χμ 

6.Φλέρταρε και γνώρισε κόσμο.Το πιο εύκολο.Ποτό,χορός,φωτάκια και πάρτυ.Κόλαση.

7.Η μαγική στιγμή που κάνει παύση η μουσική πριν δυναμώσει,εσύ είσαι μέσα στις καύλες από το χορό, πονάει το σώμα σου, αλλά τινάζεσαι όπως το πόππερ με τα γκλιττερ που έσκασε μόλις.Ενθουσιασμός.Τί επαναστάσεις και μαλακίες.

8.Κάθε χρόνο βρίσκω ευκαιρία και βάζω αγαπημένα μου 90s κομμάτια.Χορεύω σε όλο το σπίτι το χορευτικό από το πιο αγαπημένο μου βίντεο κλιπ στον κόσμο, καταλαβαινω πληρως γιατί όλα είναι go go go ale ale ale, όπως λέει και ο Ρίκυ και χτυπιέμαι σαν χταπόδι από το mambo number 5  σε bloodhound gangrasputin, prodigy ,τζάκσον,the chemical brothers, βανίλα άις και ό,τι άλλο χορεύεται (μακαρένα και σάκης μέσα) μέχρι σημείο εξάρθρωσης.Πόσο θα θελα να ήμουν βραζιλιάνα με πούπουλα και να γυαλίζω.Καρναβάλι και σεξουαλική απελευθέρωση.

Φωτογραφία από την ετοιμασία στο σπίτι.
9.Συνήθως ντύνομαι κάτι εύκολο και έξυπνο για να μην παιδεύομαι.Φέτος ντύθηκα Juno.

10.Eίναι μια φορά το χρόνο το καρναβάλι.
Όχι,μπορείς να ντυθείς όποτε θες.Δε βλέπεις τί γίνεται έξω;Δεν πετυχαίνεις όμως τόση μαζική απενοχοποίηση, συνεχόμενη διάθεση για ξεφάντωμα, γυαλιστερά πράγματα και τσάμπα σουβλάκια κάθε μέρα.Μιζέρια έχουμε κάθε μέρα.Το placebo ανεμελιάς που σου δίνει το καρναβάλι για λίγες μέρες είναι ανεκτίμητο.Enjoy.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

VIDEOTAPE.

zoom it
Σας το αφιερώνω .
Στη μνήμη.
Εκεί δεν είναι όλα;


Aυτός είναι ο τρόπος μου να πω αντίο, γιατί δεν μπορώ να το κάνω πρόσωπο με πρόσωπο
Ετσι, σου μιλώ πριν να είναι πολύ αργά.

Δεν έχει σημασία το τι θα συμβεί τώρα.
Δεν πρέπει να φοβάμαι, γιατί ξέρω πως σήμερα είναι η πιο όμορφη μέρα που έχω ποτέ δει.








Τα έχω όλα εδώ: σε  κόκκινο μπλέ πράσινο

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΣΕ ΜΙΣΩ.

Θα ξυπνήσω μια μέρα, θα σε δω και θα πω πως σε σιχάθηκα.
Δεν σε αντέχω αλλο, πώς έγινες έτσι εσύ;
Θα με μισείς.
Θα σκέφτεσαι πως έχασες το χρόνο σου, χάσαμε τις ζωές μας.
Θα κάνουμε πως δεν τα σκεφτήκαμε αυτά ή θα συνεχίσουμε έτσι για πάντα;
Η δύναμη της συνήθειας βλέπεις.

Μέχρι τότε θα ελπίζω.
Μακάρι κάποτε να με μισήσεις.