Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΤΗΣ ΛΕΣ.


Τη μέρα πριν φύγω είχα γράψει αυτό και δεν πρόλαβα να σας το στείλω.

"Οι αποχαιρετισμοί ήταν πάντα δύσκολοι.
Αναρωτιέμαι τι να αποχαιρετήσω από την Αθηνα αυτή τη φορά.
Δε φεύγω μόνιμα.Είναι η πρώτη φορά που θα φύγω για τόσο πολύ από τη χώρα όμως.
Δεν έχει και τόσο πολύ καιρό που ήρθα.
Γεννήθηκα πριν 20 χρόνια,έζησα 18 στη Θεσσαλονίκη και άλλα δυο και κάτι στην Αθήνα.Τώρα Βερολίνο.
Μεγάλες αλλαγές.
Κάποιες φορές μου φαίνεται πως παραγνωριστήκαμε,άλλες πως δεν προλαβαμε να συστηθούμε.Και έτσι θα ειναι πάντα.Όταν ήρθα η Αθήνα ήταν ένα χάος, προσπαθούσα να την καταλάβω, να πάω με τους ρυθμούς της, να γνωρίσω κόσμο, να ανοίξω τις επιλογές μου και να βρω το χώρο μου σε αυτή.Όταν ξεκίνησα να σας γράφω,η Αθήνα ήταν τεράστια και νέα.Τότε ήμουν ακόμα ερωτευμένη και μου φαινόταν περίεργο να κοιμάμαι μόνη μου.Δυο χρόνια και κάτι μετά.Η Αθήνα μου είναι μικρή και γριά.
Τώρα που συνήθισα, πώς θα την αφήσω μόνη; Ενα τρομαχτικό σαπισμένο μικρό μέρος που δεν παύω να αγαπώ με κάποιον περίεργο τρόπο.Αυτοκαταστροφική μου πόλη.Πολλές φορές μου λείπει και όταν είμαι εκεί.Αλλες φορές τη σιχαίνομαι.Όπως και τη Θεσσαλονίκη.Μου λείπουν οι μυρωδιές της και τα μέρη που μεγάλωσα.
Ο άνθρωπος είναι ο χώρος του και η μνήμη του.Πάντα ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας.Τα κτήρια και οι άνθρωποι έχουν τρομερές σχέσεις.Προς το παρόν τα παρατηρώ.
 Στο πρώτο μου φιλμ ασχολήθηκα με αυτό και το πως βλέπω την πόλη.
Τι αποχαιρετώ λοιπόν.
Το σπίτι μου,τα Εξάρχεια,τις μοναχικές βόλτες,τα ξενύχτια,το Λυκαβητό,τους λόφους,τον τουρισμό στην Πλάκα,το περπάτημα με φίλους,τη ζέστη,τα γλιτσερά πάρτυ στα στέκια,τα πραγματάκια μου,τους ενοχλητικούς γείτονες,το μαύρο τοίχο και την άπλα μου,τις μπόχες της Αθήνας,το Μεταξουργείο-Κεραμεικό,Ψυρρή και τα κουλουρια του,τις μπουκαμβίλιες,το μητρικό φολκλόρ, τα κορναρίσματα,τη διατάραξη κοινής ησυχίας,το στρητ αρτ,τις δωρεάν συναυλίες και παραστάσεις,τους έρωτες μου και τη μανιοκατάθλιψη,τη μυρωδιά τους στο μαξιλάρι μου,την αντιπάθειά μου στις συγκοινωνίες,το πολύ μπλαμπλα,το τηλέφωνο,την ένταση,τα πράγματα που μου φέρνουν μνήμες,τα δέματα των συγγενών μου για να μην πεινάσω,τους ανθρώπους μου, αυτούς που με απογοητεύουν, αυτά που σιχαίνομαι και πολλά άλλα.
Τι δεν αποχαιρετάς θα μου πεις."


Σήμερα είμαι στο Βερολίνο, σε ένα όμορφο σπίτι και σε ξένη ατμόσφαιρα από αυτή που είχα συνηθίσει.Είμαι ήρεμη.Εδώ δεν έχουμε φασαρία.Εχουμε χιόνι.Τα σπίτια είναι αριστουργήματα.Οι τιμές είναι πιο καλές.Οι γείτονες μου έφεραν κουλουράκια για το Πάσχα.Δεν κλειδώνουμε τις πόρτες.
Είναι η τρίτη μου μέρα εδώ.Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί.
Πάντα υπάρχει φόβος στην αρχή-πόσο μάλλον σε μια "ξένη χώρα".
Αλλά ποιά είναι ξένη; Αυτή στην οποία δεν γεννήθηκες ή δεν ταίριαξες; Μεγάλες κουβέντες.
Ήθελα πολύ να σας στείλω τον αποχαιρετισμό που έγραψα με το άγχος της βαλίτσας.
Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν τα πάντα υπό το πρίσμα του αποχαιρετισμού.Περίεργο αίσθημα.
Ενιωθα το μικρό θάνατο.Να προλάβεις να χαιρετίσεις κόσμο, να πάρεις τηλέφωνο αγαπημένους, να μαζέψεις τα πράγματα, να κλείσεις υποχρεώσεις κλπ.
Σαν να σου ανακοίνωσαν πως φεύγεις και να συμβιβάζεσαι.
Τότε ανησυχούσα για το τι θα βρω.Τώρα τουλάχιστον εφτασα.
Καλό μας ξεκίνημα, άρτομα.
Bis bald!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου