Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΘΕΛΩ.

Θέλω φιόγκους στα δώρα μου.
Θέλω πάρτυ στα γενέθλιά μου.
Θέλω αγκαλιές από τους φίλους μου.
Θελω να μην κρατάνε κακίες τα ζευγάρια όταν χωρίζουν.
Θέλω να χορεύουμε όλοι.
Θέλω να είναι δωρεάν το ρεύμα.
Θέλω να είναι δωρεάν το νερό.
Θέλω οι άνθρωποι να είναι ελεύθεροι.
Θέλω να μην είναι κανείς κακός.
Θελω μια μηχανή του χρόνου.
Θέλω να υπάρχει σεβασμός.
Θέλω να μυρίζουν καθαριότητα τα ρούχα.
Θέλω τα σπίτια να έχουν φως ήλιου και ανοιχτά παράθυρα.
Θέλω να μιλάνε οι γείτονες.
Θέλω να βλέπω κόκκινα μάγουλα, χαρούμενες βλεφαρίδες,λεπτούς λαιμούς, και μακριά δάχτυλα.
Θέλω να ακούω πιάνο.
Θέλω τα σκυλιά να μπαίνουν στα μετρό.
Θέλω να αγαπάω τη φωνή μου.
Θέλω να μην υπάρχουν άστεγοι και φτωχοί άνθρωποι.
Θέλω να μπορώ να κάνω μαγικά.
Θέλω να υπάρχει δικαιοσύνη.
Θέλω να τραγουδάμε στο μπάνιο.
Θέλω να περπατάω και όταν σηκώνω το κεφάλι μου να βλέπω ουρανό.
Θέλω να δοκιμάζω νόστιμα και διαφορετικά φαγητά.
Θέλω τα σπίτια να έχουν καθαρά μπαλκόνια.
Θέλω οι αρρώστιες να περνάνε με την αγκαλιά της μανούλας και κοτόσουπα.
Θέλω να κοιμάμαι σε αφράτα λευκά παπλώματα που μοσχοβολάνε.
Θέλω να υπάρχει φύση μέσα στις πόλεις και χώρος για περπάτημα,παιχνίδι,ποδήλατο.
Θέλω να εξαφανιστούν οι αρρώστιες και η κυτταρίτιδα.
Θέλω να μην υπάρχει εκμετάλλευση.
Θέλω να μυρίζουν οι λεμονιές και οι νεραντζιές στους δρόμους.
Θέλω να γαργαλιούνται όλοι.
Θέλω να υπάρχει ηρεμία.
Θέλω να μπορούν να γεμίζουν τα καλάθια στις αγορές.
Θέλω να μην υπάρχει παιδάκι παραπονεμένο.
Θέλω ένα παζλ Mordillo σαν αυτό του θείου μου.
Θέλω να μην ακούω γκρίνια και μικροπρέπειες.
Θέλω να έχουν όλοι χιούμορ και να γελάνε.
Θέλω να κελαηδάνε τα πουλάκια και να μην τους λέμε να σκάσουν.
Θέλω να μη φοβάται κανείς την αγάπη.
Θέλω να λέμε αλήθεια.
Θέλω ο πόνος να γίνεται δημιουργικός.
Θέλω να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες των αρτόμων.
Θέλω να τολμάνε και όσοι φοβούνται.
Θέλω να στηρίζουμε τις επιλογές μας.

Πολλά θέλω, αλλά δεν χωράνε να τα γράψω όλα.

SLEEPING TEARS.

Κάθε βράδυ αναρωτιέμαι τι κάνω.
Χθες  σηκώθηκα και άναψα το φως.

Οι συλλογισμοί τις νύχτες τρέχουν σαν Ερινύες.
Ο κυνισμός ξεχύλισε,η νεότητα σάπισε, όλα είναι εύκολα και εντυπωσιακά.
Όλοι ζηλευουν και χαίρονται,σου λένε πόσο θα ήθελαν να είναι στη θέση σου,γίνονται φίλοι.
Φίλοι της ημέρας,φίλοι με το κιλό,φιλοι του τσατ.
Τίποτα δεν ξέρουν.
Θα μου πεις : καλύτερα, η γνώση είναι απειλή.
Και;Δε φοβούνται οι νεκροί.
Οι νεκροί έχουν θάρρος.Γι αυτό και τους ζηλεύουν.
Ποιός να τολμήσει να επιλέξει;
Η επιλογή πονάει.
Καλύτερα,τα τζούφια τα λόγια.
Ε,εσύ.
Γέμισέ τα.
Λες να σε καταλαβαίνει κανείς.Περιμένεις.
Σου είναι εύκολα αυτά τα παιχνίδια,αλλά δεν τα θες.
Δεν ξέρεις καν τι θες.Θες να προχωράς.
Θες να ζεις απλά.Κάθε μέρα και πιο απλά.
Και τίποτα δεν είναι πιο απλό από την ανάγκη.
Αυτή που ο χρόνος σε ανάγκασε να ακολουθείς από τη μέρα που γεννήθηκες.
Ρώτα την τι θέλει.
Εσύ, η σκιά της.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

ΤΟ ΚΕΝΟ.

Αν και αισθηματίας, περνάω μεγάλες στιγμές που νιώθω ''κενό''.Και δε γεμίζει με τίποτα.
Όχι θλίψη,όχι χαρά.
Κενό.

Δύο πράγματα με έκαναν να ενδιαφερθώ αυτές τις μέρες.

Το ένα, ειναι το ''σ'αγαπώ- μ'αγαπάς" που βλέπω  και γελάω με τη Δήμητρα και το Θοδωρή, που μου θυμίζουν πάντα τους γονείς μου.Γεμάτα χρόνια, ο κόσμος έμοιαζε τόσο αθώος και καλοπροαίρετος.Τρομερό πράγμα η καλοσύνη.Δεν ξέρω αν θεωρούμαι βλάκας,αλλά εγώ τους αγαθούς ανθρώπους τους εκτιμώ βαθύτατα.Συγκινουμαι και κλαίω γιατί θυμάμαι τις καλές εποχές που μπαίναμε στο σουπερ μάρκετ και γεμίζαμε το καλάθι χωρίς να μετράμε και να κουβαλάμε μαζί και αρνητισμό.Ετσι και στα παιχνιδάδικα.Χαιρόμασταν εμείς, χαίρονταν και οι γιαγιάδες.Τώρα χαίρονται μόνο τα ψυχοσάββατα.Καλά είναι κι αυτά."Και τα Σάββατα έχουν ψυχή".

Το δεύτερο που μου διέλυσε την ψυχή ήταν τα "χαμένα παιδιά" της Wasgenstraße.
Όταν βρέχει και ειμαι σε ζεστό σπιτάκι, είναι η καλύτερη μου.
Νιώθω την ασφάλεια υπερδιπλασιασμένη.
Από τις αγαπημένες αισθήσεις αυτή του να κάθομαι πάνω σε καλοριφέρ και να ακουμπάω το κρύο και βρεγμένο-από την άλλη πλευρά τζάμι.Απέναντι από το δωμάτιό μου βγήκαν λοιπόν τριά μικρά κοριτσάκια με χρωματιστά ρούχα και ροζ ομπρέλες και χόρευαν ανάμεσα στους θάμνους του κήπου.Τα δέντρα να κάνουν χρου χρου και αυτά να τραγουδάνε ευτυχισμένα και να κάνουν τροχούς.Ήθελα να πάρω κι εγώ τη μπλε μου ομπρέλα και να βγω να χορέψω μαζί τους.
Έκατσα και τις χάζεψα για όση ώρα ήταν.

Όποτε νιώθω κενή,σκέφτομαι πόσο μου λείπουν κάτι τέτοιες ''αληθινές στιγμές'' και πριν προλάβω ξαναγεμίζω.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ.

Έκανα μια χαλαρή βόλτα γύρω από την περιοχή που μένω.
Ζαλίστηκα από το δάσος.Δέντρα, ήλιος, λουλούδια παντού, όμορφα σπίτια, ήρεμοι άνθρωποι που πραγματικά έχουν το χώρο τους.Ανθρώπινη ζωή,γαμώτο.
Πόσο τρομερός παραγοντας είναι ο χώρος για την ψυχολογία του ανθρώπου.
Εχεις μπουχτίσει και πρέπει να βγεις έξω να παρεις αέρα, θες να κινηθείς από το δωμάτιό σου, το σαλόνι σου -ενδεχομένως- την πόλη σου.Αν δεν έχεις την ευκαιρία να το κάνεις ειναι πολύ λογικό να σου βγει αλλού η ένταση και να ξεσπάς.Αυτό ήταν άλλωστε που με έκανε να στρέφομαι σε μεγαλύτερες πόλεις.Νιώθω σαν ψάρι.Αν η γυάλα μου είναι μικρή, θέλω να πάρω φόρα και να πηδήξω έξω από αυτήν.Αυτό είναι που με οδήγησε να επιλέξω και το πρώτο μου αρτομόσπιτο και αυτό στο Βερολίνο,το οποίο υπόσχομαι να σας δείξω.
Ξέρετε, είμαι σπιτόφιλη.
Στο πρώτο μου φιλμ έβλεπα ''πρόσωπα και κτήρια'',στο δρόμο μου πάντα χαζεύω και επιλέγω σε ποιο απ'όλα θα ήθελα να μένω.Τι άνθρωπος θα ήμουν αν έμενα εκεί,τι ζωη θα είχα.
Το σπίτι σου δίνει ταυτότητα, όσο κι εσύ δίνεις σε αυτό.
Το μυαλό μας είναι σαν τον χώρο μας.Κι αυτό το βλέπεις και το μαθαίνεις με την εμπειρία.
Όλα τα θέλω.Όλα έχουν την ομορφιά τους.Αλλα πιο πολύ,άλλα πιο λίγο.
Θα μου πεις, σε κάποια απο αυτά έχεις νιώσει πως είσαι σπίτι σου και σε άλλα όχι.Σαφώς.
Αλλά "σπίτι μου" μπορώ να νιώσω και έχω νιώσει παντού.Στο αρτομόσπιτο μου-σε στιγμές κυρίως, στην αγκαλιά του αγαπημένου μου, στο κρεβάτι της κολλητής μου, στα παιχνίδια με τους φίλους μου,  στο παιδικό μου κρεβάτι, στους χώρους που υπάρχουν άνθρωποι να σε αγκαλιάσουν και να σου δείξουν την αγάπη τους, στα οικογενειακά μου χρόνια, σε σπίτια που με φιλοξένησαν, σε ολες τις πόλεις της Ευρώπης, στα πεζούλια που ξενυχτάω με φίλους,σε χορους κλπ.Είμαι ερωτευμένη και με την έννοια του σπιτιού-οίκου,αλλά και τη μορφή της κατασκευής του οικοδομήματος."Αχ και να ήμουν αρχιτέκτονας" σκέφτομαι πολλές φορές.
Αλλά, μου αρκεί να τα χαζεύω για ώρες-γι αυτό άλλωστε και καποτε προτίμησα να πάω Καλών Τεχνών απο Αρχιτεκτονική.Θέλει παρατήρηση το σπίτι και αγάπη.
Είναι αληθεια οτι αν δεν το τιμάς, θα πέσει να σε πλακώσει.
Όπως και κάθε τι άλλο που είναι δικό σου και δεν σέβεσαι και αντιμετωπίζεις με αγάπη και προδερμ.
Είναι τόσες οι φορές που σκέφτομαι τι να πρωτοκάνω με όλα όσα αγαπώ.
Και ξέρετε,αυτό είναι το ωραίο.Δε σε νοιάζει να κερδίσεις κάτι απο αυτή την ιστορία.
Το κάνεις γιατί το αγαπάς αληθινά.Και κωλοχαίρεσαι να το κάνεις.
Και πώς να μη χαίρεσαι και να αγαπάς όταν αυτά τα ίδια που αγαπάς σου δίνουν χώρο να αναπνευσεις και να νιώσεις ελεύθερος;Και που ξέρεις,ίσως σε βγάζουν και σε κάτι ακόμη πιο καλό απ'όσο περιμένεις.

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

SCREEN IS A FEMALE.

Άρτομά μου!
Ξενύχτησα και το μυαλό μου ταξίδευε σε γυναίκες που αγαπώ.Αποφάσισα να παίξω ένα συνειρμικό παιχνιδάκι και να προσπαθήσω να συνδέσω τις κινούμενες εικόνες που είχα μαζέψει.
Νιώθω παρανοική αλλά ταυτόχρονα χαρούμενη.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

ΧΑΡΙΣΕ ΤΟ.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές.Αυτό το ξέρουν και τα χαλίκια.
Τα προβλήματα πάντα είναι σε κύκλους.Δίνουν ενέργεια το ένα στο άλλο.
Οικονομικά-κοινωνικά-ηθικά-υπαρξιακά-υγείας κοκ.Όλα πολιτικά στη ρίζα τους και ανθρώπινα.
Προσωπικά, βλέπω παντού σαπίλα να με πλακώνει και προσπαθώ με αυθυποβολή και θετικότητα να ομορφαίνω το μικρόκοσμό μου-και όσο μπορώ και των ανθρώπων που έρχομαι σε επαφή.Και ενώ με πνίγουν πολλές σκέψεις που θα ήθελα να αναλύσω,θεωρώ πως αυτό είναι σκόπιμο σε προφορικές κουβέντες, στο ζωντανό,όχι απο εδώ.
Επιλέγουμε τους κόσμους μας, βλέπεις.Και είναι δύσκολο να είμαστε πιστοί σε αυτούς.
Επιλέγω να είμαι θετική, να μιλάω σε ανθρώπους που έχουν διάθεση να διαβάσουν αυτά που τους γράφω και όχι να βγάλουν τη μιζέρια τους.(Προτιμώ το ρομαντισμό και το χιούμορ σας)
Και πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να πολεμήσουμε τις μιζέριες μας είναι να βάλουμε καλά στην ψυχολογία μας τη θετικότητα.Τί μπορείς να κάνεις εσύ για τον άλλο;Τί χρειάζεσαι εσύ;
Οι λύσεις, όπως και τα προβλήματα είναι πάντα ανθρώπινα.
Εψαχνα όλο το βράδυ να δω που μπορώ να βρω κάτι παλιές φιγούρες παιχνιδιών -γιατί έχω μεγάλο έρωτα- και σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι πετάνε στα σκουπίδια αυτά που εγώ θα προσκυνούσα.Οι γονείς μου άραγε δεν τα πέταξαν μη έχοντας ιδέα το πόσο σημαντικά είναι για μένα;
Και αντίστοιχα.Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν χώροι που μπορείς να δώσεις πράγματα που δεν θέλεις πια και να πάρεις ενδεχομένως πράγματα που κάποιος άλλος δεν ήθελε.
Πώς; Ρώτα κάποιον φίλο σου αν τα θέλει ή βάλ'τα σε ένα κουτί με ένδειξη ότι ''ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ'' έξω από το σπίτι σου/σε κάποιον δημόσιο χώρο ή βάλε αγγελία πως χαρίζεις κάτι ή πηγαινέ τα κάπου που πιστεύεις ότι χρειάζονται.Από τα πιο σημαντικά στα λιγότερο.Από ένα μπουκάλι γάλα που περισσεύει, μια ζακέτα που δε φοράς πια, ένα πάπλωμα που βρίσκεται στην αποθήκη μέχρι παλιά κόμικ και μανταλάκια.
Δωσε χαρά σε έναν άλλο άνθρωπο και νιώσε κι εσύ καλύτερα.Βοήθησε στο να λυθεί ένα πρόβλημα.Είναι απλό.Με πιάνει ο καημός όταν αναλογίζομαι πόσο εύκολα θα λύνονταν όλα αν υπήρχε λιγότερο συμφέρον και περισσότερη συνείδηση στη μέση.Αχ.Σκεφτείτε το.
Free-hugs-photo_largeΚάνω θερμή παράκληση σε όλο τον κόσμο να κάνει το κλικ στο μυαλό του και να σκεφτεί πως δεν είναι όλα τα πράγματα για παράπονο, υπάρχουν άνθρωποι με σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μας (έστω όσων έχουν πρόσβαση και διαβάζουν αυτό το κείμενο) και στην τελική είναι στο χέρι του καθενός να προσφέρει λύση στο συνολικότερο πρόβλημα για το οποίο διαμαρτύρεται.
Το σκουπιδάκι το δικό σου είναι θησαυρός για τον άλλο- ακόμα και να μην στο λέει.

Όχι για μια θέση στον παράδεισο ή καθαρότερη συνείδηση αλλά κυρίως για να δούμε κανένα χαμόγελο παραπάνω στους δρόμους.




Υ.Γ: Αύριο θα γεμίσω το Βερολίνο με αγκαλιές και σκιτσάκια μου, αφού είναι το μόνα που έχω αυτή τη στιγμή και θα αρχίσω να ελπίζω πως κάποιος θα με σκεφτεί και θα μου δώσει κανένα παλιό του παιχνιδάκι που έχει στις αποθήκες.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ.

Σήμερα, Κυριακή έκανα έναν καταπληκτικό ύπνο.
Κοιμήθηκα μέχρι βαθύ μεσημέρι και όλο άλλαζα πλευρές χαμογελώντας.
Είχα κάνει χθες καθαριότητες και χαιρόμουν τη φρεσκάδα αλλά και το ότι δεν έχω κανέναν λόγο να ξυπνήσω.
Ακουγα απέξω κοσμο να κινείται,αλλά εγώ εκεί στα λευκά τα σκεπάσματα.
Ειμαι και στη φύση, οπότε άκουγα τα πουλάκια, το φως με μισοξυπνούσε αλλά του έκανα χώρο για να ξαπλώσουμε παρέα και κάποιες στιγμές χάζευα που χάιδευε τα μαλλιά μου και τα έκανε κόκκινα.
Ακόμη κι όταν ήμουν σε μια ενδιάμεση κατάσταση ύπνου, έκλεινα τα μάτια μου και προσπαθούσα να φαντάζομαι.Τι όνειρα βλέπει κανείς ε;
Εβλεπα τις παιδικές μου διακοπές στο εξοχικό μας κοντά στη θάλασσα κάποια στιγμή, θυμάμαι.
Εκανα την εξής σκέψη:Τον τελευταίο καιρό μου έχει γίνει εμμονή ο Πήτερ Παν και η ιστορία του.
(Ξέρετε, σε όλα τα πράγματα και πόσο μάλλον στα παραμυθια, προβάλλουμε αυτό που μας απασχολεί και ερμηνεύουμε πάντα προσωπικά)
Αναρωτιέμαι εγώ με τους φόβους μου: πως μπορεί να γίνει κάποιος ξανά παιδί, πως μπορεί να γλιτώσει το χρόνο, να μη μεγαλώνει;
Δεν μπορεί. Ο χρόνος σταματά μόνο με το θάνατο.
Κι αν θες να μείνεις ζωντανός, πρέπει να δεχτείς πως θα μεγαλώσεις.
Ο μόνος τρόπος να κρατήσεις μέσα σου τη ζωή άθιχτη του χρόνου, είναι να θυμάσαι.
Ή μήπως αυτό κάνουν ακόμα καλύτερα τα όνειρα;
Μήπως αυτά είναι που σε πηγαινουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου όχι απλά θυμάσαι, αλλά δρας σε όποιον χωροχρόνο θες;
Μυστήριο πράγμα.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Eίναι πάρα πολλές οι φορές που νιώθω ανασφάλεια για αυτά που κάνω.
Είτε είναι κάτι που σκηνοθετώ,σχεδιάζω,γράφω κλπ.Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους.Ντρέπομαι εύκολα,αλλά έχω μάθει να το αξιοποιώ.
Μπορώ να πω πως η αυτοπεποίθησή μου είναι αρκετά ισχυρή στο κομμάτι αυτό.
Αυτό δε σημαίνει πως δεν το παλεύω μέσα μου ή δεν με αμφισβητώ. Αλίμονο.
Είναι το πιο υγιές να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου και να επαναπροσδιορίζεις.
Αλλά αυτό είναι προσωπική δουλειά.

Υπάρχουν άνθρωποι δημιουργικοί και μη;
Βέβαια,θα μου πεις.Δεν είναι όλοι καλοί σε όλα.
Λάθος.
Τί σημαίνει πως κάποιος δεν είναι δημιουργικός ή δεν κάνει κάτι δημιουργικό;
Ότι δεν ασχολείται με την τέχνη μήπως;
Όχι.
Σημαίνει πως αυτός ο άνθρωπος έχει στερηθεί την ευκαιρία να γίνει δημιουργικός λόγω ηλίθιας αποθάρρυνσης που κατάφερε να τον κάνει να φοβάται πως για ό,τι κάνει θα υπάρχει σκληρή κριτική.
Η κριτική σαφώς και είναι υγιής,αλλά όχι με κακεντρέχεια.
Κανείς δεν έχει το δικαιωμα να ακρωτηριάζει τη δημιουργικότητα,τη φαντασία και τις επιθυμίες κάποιου.Θα μου πεις,αν ο άλλος δεν ξέρει να αμύνεται είναι δικό του πρόβλημα.
Διαφωνώ  όσο δεν πάει.Δεν είναι μόνο θέμα άμυνας, αλλά και επίθεσης.
Και δυστυχώς είναι πάρα πολύ συχνή.Οι επιπτώσεις της επίθεσης είναι ισχυρότατες σε βάθος χρόνου και καθορίζουν τη ζωη μας.Πόσο σκληρό είναι να στερείς από κάποιον επιλογές;
Γιατί να μην ενθαρρύνεις κάποιον; Πόσο θα σου στοιχίσει;

Οι άνθρωποι χρειάζονται τους άλλους.Χρειάζονται την επιβεβαίωση.Ακόμη κι άν αυτή ειναι απλά ένα χαμόγελο ή ένα μπράβο ή ένα like στο facebook,ένα θετικό σχόλιο ή πιο ενεργή υποστήριξη.
Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι φόβους και αυτοί ξεπερνιούνται σταδιακά.
Με μικρές επιτυχίες.Τόσες ωστε το άρτομο να αναπτύξει οικειότητα με τις επιλογές του και να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τέλος να νιώσει αποτελεσματικό.
Αν καταλάβει το άρτομο πως δεν πρέπει να φοβάται τους άλλους τότε μπορεί να δώσει περισσότερες ιδέες και  να περάσει σε καλύτερες επιλογές χωρίς να φοβάται την αλλαγή.


ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΠΕΡΑ.


Ο ανθρωπος ξεχώρισε απο τη φύση με μία μαγική ιδιοτητα: είναι θνητός.
Δεν τίθεται θεωρώ θέμα αποδοχής ή άρνησης του τέλους.Αυτές τις μέρες το μυαλό μου πετάει συνεχώς στη χώρα του Ποτέ.
΄Ολο ψάχνω.Όχι τόσο απαντήσεις, όσο προσεγγίσεις και αμφιβολίες.
Θα μπορούσε να αντέξει κανείς την αιωνιότητα;
Αγαπούν οι άνθρωποι την ιδέα του τέλους ή μόνο τη φοβούνται;
Όλη τους τη ζωή οι άνθρωποι παλεύουν για αυτό.

Ποιό είναι πιο σκληρό;
Να αποδεχτείς ότι θα πεθάνεις ή όχι;
Να μεγαλώνεις και να ξέρεις ότι θα πεθάνεις;
Να ζήσεις για πάντα και να βλέπεις τους γύρω σου να μεγαλώνουν και να πεθαίνουν;
Δίκοπο μαχαίρι.


Υπάρχει ταξίδι χωρίς προορισμό;
Εχει αξία η κίνηση αν δεν υπάρχει αδράνεια;
Εχει αξία η ζωή αν δεν υπάρχει θάνατος;
Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω πως η αιωνιότητα είναι βαρετή.Και δεν ξέρω αν θα τολμούσα να αρνηθώ αν μου έδιναν αθανασία.Αυτές είναι οι σάχλες που μας είπε το Πράσινο Μίλι.
Αλλά,για σκέψου.Τι διαφορά έχει ένας αθάνατος με έναν νεκρό;
Και από τους δυο λείπει το ταξίδι.
Δεν είσαι περίεργος να δεις τι σου φέρνουν οι επιλογές σου, μέχρι που μπορεις να φτάσεις,πως θα γίνεις αν γεράσεις,πως θα μπορεί να υπάρχει μέσα σου ο εαυτός σου σε όλες τις φάσεις του;
Εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών, να κάνεις τις βολτες σου , να δεις κόσμο τυχαία ή οργανωμένα, να κατέβεις σε στάσεις, να αλλάξεις διαδρομές όσες φορές θες,να αλλάξεις και γραμμές,κατεύθυνση και αν θες να κατσεις μέσα στο βαγόνι και οπου σε πάει.
Ακριβό το εισιτήριο όσο δεν πάει.
Αλλά τι να κάνεις.
Τα αξίζει τα λεφτά του.

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ.

Αρνείσαι να μεγαλώσεις.
Ο χρόνος είναι μόνο στο σώμα σου.
Ή μόνο στο μυαλό σου;
Ο χρόνος μένει κάτω στη γη όταν εσύ πετάς.
Κάνει παρέα στο θάνατο.
Η ελευθερία τους άφησε για να πετάξει μαζί σου.
Εκεί δε φοβάται.
Ίσως εκεί να γίνει αυτή που θέλει.
Ίσως να σου λέει ιστορίες.
Ίσως εσύ να είσαι οι ιστορίες της.
Θα γυρίσεις ποτέ πίσω;

-Τί θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
-Παιδί.

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ.


Μου λείπει η αδερφή μου.
Τη θυμάμαι όταν γεννήθηκε, όταν έκλαιγε παραπονιάρικα με τρεμάμενο χειλάκι.
Τη θυμάμαι που τρόμαζε όταν ούρλιαζα με τους γονείς μου.
Τη θυμάμαι που γελούσε με ό,τι έκανα και που δεν κρατούσε κακία.
Τη θυμάμαι που ό,τι έκανα το ρουφούσε σαν σφουγγαράκι.
Τη θυμάμαι να προσπαθεί να μας κάνει όλους να γελάμε.
Τη θυμάμαι να μου ζητάει με το δαχτυλάκι σηκωμένο και πασαλειμενη απο παγωτό να της διαβάσω παραμύθια.
Τη θυμάμαι να κοιμάται δίπλα μου.
Τη θυμαμαι να με κοιτάει και να γεμίζω τύψεις για όσες φορές τη μάλωσα.
Τη θυμάμαι να με αγκαλιάζει και βγάζω πεταλούδες.
Τη θυμάμαι να στεναχωριέται και να θέλω να καταστρέψω τον κόσμο για χάρη της.
Θυμάμαι τα δαχτυλάκια της, τη μυτούλα της, τη φωνούλα της και τη μυρωδιά της.
Θυμάμαι το γλυκό που βάφτισα με το όνομά της.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πως μεγάλωσε.
Το μόνο που θυμάμαι είναι πόσο την αγαπώ.


Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

PARANOID ANDROID.

Μουσική από κραυγές πόνου, μοναξιάς και φόβου.
Ή μήπως ακούγονται έτσι όλα;
Οι καθρέφτες είναι κλουβιά καμιά φορά.
Στο σκοτάδι βλέπεις πιο καλά.
Στο σκοτάδι δεν περιμένεις.
Το μόνο που θα έρθει είναι ο εφιάλτης.
Του ανοίγεις την πόρτα με το συνηθισμένο τρόπο.
Κάτσε εκεί,εφιάλτη.Κακούργε.
Ο εφιάλτης παίζει με το μυαλό σου, σε παρατάει στον ήλιο, κάνει πλάκα.
Είσαι η κούκλα του.
Σε πιάνει και χορεύει.Είναι ο καλύτερος χορευτής.
Κι εσύ ήθελες να γίνεις χορευτής.
Αλλο τι ήθελες να γίνεις κι άλλο τι εγινες.
Τα ξέρεις αυτά,μην τα ξαναλέμε.Αυτογνωσία και μαλακίες

Ο άνθρωπος είναι αρπαχτικό.Σκουπίδι με φαντασία και μνήμη.
Ετοιμο για την ευκαιρία.
Ευκαιρία ειναι η ανάγκη.
Οι ανάγκες είναι πολύχρωμες.Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο.
Τις άλλες μέρες είναι σαν κομψά ρούχα σαραντάχρονης δασκάλας.
Εκτός από τις μέρες που βάζω πλυντήριο.
Τότε οι ανάγκες παίρνουν χρώμα από τις επιθυμίες, που τις βάζω να πλυθούν σε δυνατούς βαθμούς και να στραγγίξουν.
Η ψυχολογία έχει πάει για σίδερο.
Μπουκιά και συχώριο το άγχος.

Η εμπιστοσύνη έμεινε τυφλή.Να της πάρουμε ένα σκύλο.
Οι φίλοι μας είναι μέσα στα κουτιά,τους ακούμε χωρίς να τους πιάνουμε, τους βλέπουμε χωρίς να μας βλέπουν, τους νιώθουμε χωρίς να μας καταλαβαίνουν, μας λείπουν χωρίς να μας θυμούνται.

Kρύβε και τίποτα.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΤΥΧΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ.

Σήμερα γιορτάζει το όνομά μου.
Με λένε Ευτυχία και δε θα κάνω ποτέ διεθνή καριέρα με αυτό το όνομα.
Αντε να εξηγείς κάθε φορά στον καθε τύπο που δε μιλάει ελληνικά τι σημαίνει ή πώς να σε φωνάζει-γιατί δεν μπορεί κανείς να το προφέρει όπως καταλαβαίνετε και μετά να του το ξαναθυμίζεις.
Happiness, Bliss, Felicity με λες όπως θες.Αρη Κάρτμαν, Αρτομάρα, εσύ.
Σε όλα γυρνάω.Γυρνάω ακόμα και οταν η μαμά μου με φωνάζει με το όνομα της αδερφής μου.Γυρνάω όταν ακούω τη φωνή που μου αρέσει να μιλάει ακόμα κι αν δεν ακούω τι λέει.
Δε γιορτάζω συνήθως την ονομαστική μου εορτή.Τι κλισέ.
Εμαθα πριν λίγα χρόνια και ότι οι Ευτυχίες έχουν τη γιορτή τους.6 Απριλίου λοιπόν.Μέχρι να το ανακαλύψω λύσσαξα, νόμιζα πως υπάρχει συνωμοσία και πως κανείς δεν υπολόγισε τις Ευτυχίες.
Σκεφτόμουν σήμερα πώς περνούσα τις γιορτές μου.
Φέτος είμαι Βερολίνο στη νέα μου ζωή, πριν από μερικά χρόνια είχα πάει στην Αθήνα ως έφηβη σκαστή για να δω ένα συγκρότημα, του χρόνου ποιος ξέρει.Τρέχει ο χρόνος και δε θέλω καν να το σκέφτομαι.Εβλεπα παιδικά βίντεο πριν κάποιες εβδομάδες και είχα πλαντάξει στο κλάμα.
Μερικές φορές έχω μεγάλο παράπονο και λέω ''τι κριμα να μην είναι ένα εύκολο όνομα'' και έπειτα με καθησυχάζω σαν να μου δίνω ζαχαρίτσα με νερό λέγοντας πως ''είναι ξεχωριστό".
Όταν είσαι μικρή και σε εχουν μεγαλώσει με ιστορίες και αγάπη μαθαίνεις να σε αγαπάς.
Με κάποιον μαγικό τρόπο πιστεύω πως και το όνομα μας προσδιορίζει την προσωπικότητά μας.
Ειναι η ταυτότητά μας, είμαι σίγουρη.Το να έχεις ένα μεγάλο και δύσκολο όνομα θα σε ταλαιπωρεί πάντα αλλά ίσως να σε κάνει να ξεχωρίζεις για κάτι, το όνομά σου μπορεί να είναι κοινό ή μπορέι να θυμίζει κάτι που αντιπαθείς ή έναν αγαπημένο σου άνθρωπο.Μπορεί να γίνεις εσύ αυτός ο άνθρωπος για κάποιον άλλο και κάθε φορά που θα βλέπει κάποιον με αυτό το όνομα να λέει ''μπα,δεν μοιάζει με Κώστας" ή ''πωπω,αυτή είναι πολύ Ελισάβετ".
Δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής, είναι αργά και σολάρω.
Αναρωτιέμαι δηλαδή τι ρόλο μπορεί να παίζει ένα όνομα που προκαθορίζει την ψυχική σου κατάσταση ή που σε χαρακτηρίζει πλήρως.Μηπως με καπέλωσε; Είναι απλά το όνομα της γιαγιάς μου; Είναι ένα όνομα που οι γονείς μου αγάπησαν ποτέ; Μου πάει; Μου πάει κάθε μέρα να με λένε έτσι; Και τις μέρες που δεν χαμογελάω, τι; Η ευτυχία η δική μου ή των γονιών μου;
Απαιτητικό μου ονοματάκι, τί θα σε κάνω;
Το πρωί θα βάλω όλα τα τραγούδια που έκανε παραγγελιές ο παππούς μου στις ταβέρνες για να μου τραγουδάνε και θα στείλω την αγάπη μου στη γιαγιά μου που μου έστειλε ποιηματάκι με υπογραφή "Γιαγιούχτεν"

Χρόνια πολλά, Ευτυχία.

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΑΡΣΑ.



Δεν το πιστεύω.
Την πάτησα από την Google!
Δείτε εδώ τι έκαναν.Τους κερατάδες.
Και ήμουν ενθουσιασμένη.(Περιττό να πω ότι μύριζα την οθόνη για ώρα)
Καλή Πρωταπριλιά.
Και του χρόνου :)



Υ.Γ: Κάτι τέτοιες φάρσες γαμάνε.



Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΤΗΣ ΛΕΣ.


Τη μέρα πριν φύγω είχα γράψει αυτό και δεν πρόλαβα να σας το στείλω.

"Οι αποχαιρετισμοί ήταν πάντα δύσκολοι.
Αναρωτιέμαι τι να αποχαιρετήσω από την Αθηνα αυτή τη φορά.
Δε φεύγω μόνιμα.Είναι η πρώτη φορά που θα φύγω για τόσο πολύ από τη χώρα όμως.
Δεν έχει και τόσο πολύ καιρό που ήρθα.
Γεννήθηκα πριν 20 χρόνια,έζησα 18 στη Θεσσαλονίκη και άλλα δυο και κάτι στην Αθήνα.Τώρα Βερολίνο.
Μεγάλες αλλαγές.
Κάποιες φορές μου φαίνεται πως παραγνωριστήκαμε,άλλες πως δεν προλαβαμε να συστηθούμε.Και έτσι θα ειναι πάντα.Όταν ήρθα η Αθήνα ήταν ένα χάος, προσπαθούσα να την καταλάβω, να πάω με τους ρυθμούς της, να γνωρίσω κόσμο, να ανοίξω τις επιλογές μου και να βρω το χώρο μου σε αυτή.Όταν ξεκίνησα να σας γράφω,η Αθήνα ήταν τεράστια και νέα.Τότε ήμουν ακόμα ερωτευμένη και μου φαινόταν περίεργο να κοιμάμαι μόνη μου.Δυο χρόνια και κάτι μετά.Η Αθήνα μου είναι μικρή και γριά.
Τώρα που συνήθισα, πώς θα την αφήσω μόνη; Ενα τρομαχτικό σαπισμένο μικρό μέρος που δεν παύω να αγαπώ με κάποιον περίεργο τρόπο.Αυτοκαταστροφική μου πόλη.Πολλές φορές μου λείπει και όταν είμαι εκεί.Αλλες φορές τη σιχαίνομαι.Όπως και τη Θεσσαλονίκη.Μου λείπουν οι μυρωδιές της και τα μέρη που μεγάλωσα.
Ο άνθρωπος είναι ο χώρος του και η μνήμη του.Πάντα ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας.Τα κτήρια και οι άνθρωποι έχουν τρομερές σχέσεις.Προς το παρόν τα παρατηρώ.
 Στο πρώτο μου φιλμ ασχολήθηκα με αυτό και το πως βλέπω την πόλη.
Τι αποχαιρετώ λοιπόν.
Το σπίτι μου,τα Εξάρχεια,τις μοναχικές βόλτες,τα ξενύχτια,το Λυκαβητό,τους λόφους,τον τουρισμό στην Πλάκα,το περπάτημα με φίλους,τη ζέστη,τα γλιτσερά πάρτυ στα στέκια,τα πραγματάκια μου,τους ενοχλητικούς γείτονες,το μαύρο τοίχο και την άπλα μου,τις μπόχες της Αθήνας,το Μεταξουργείο-Κεραμεικό,Ψυρρή και τα κουλουρια του,τις μπουκαμβίλιες,το μητρικό φολκλόρ, τα κορναρίσματα,τη διατάραξη κοινής ησυχίας,το στρητ αρτ,τις δωρεάν συναυλίες και παραστάσεις,τους έρωτες μου και τη μανιοκατάθλιψη,τη μυρωδιά τους στο μαξιλάρι μου,την αντιπάθειά μου στις συγκοινωνίες,το πολύ μπλαμπλα,το τηλέφωνο,την ένταση,τα πράγματα που μου φέρνουν μνήμες,τα δέματα των συγγενών μου για να μην πεινάσω,τους ανθρώπους μου, αυτούς που με απογοητεύουν, αυτά που σιχαίνομαι και πολλά άλλα.
Τι δεν αποχαιρετάς θα μου πεις."


Σήμερα είμαι στο Βερολίνο, σε ένα όμορφο σπίτι και σε ξένη ατμόσφαιρα από αυτή που είχα συνηθίσει.Είμαι ήρεμη.Εδώ δεν έχουμε φασαρία.Εχουμε χιόνι.Τα σπίτια είναι αριστουργήματα.Οι τιμές είναι πιο καλές.Οι γείτονες μου έφεραν κουλουράκια για το Πάσχα.Δεν κλειδώνουμε τις πόρτες.
Είναι η τρίτη μου μέρα εδώ.Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί.
Πάντα υπάρχει φόβος στην αρχή-πόσο μάλλον σε μια "ξένη χώρα".
Αλλά ποιά είναι ξένη; Αυτή στην οποία δεν γεννήθηκες ή δεν ταίριαξες; Μεγάλες κουβέντες.
Ήθελα πολύ να σας στείλω τον αποχαιρετισμό που έγραψα με το άγχος της βαλίτσας.
Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν τα πάντα υπό το πρίσμα του αποχαιρετισμού.Περίεργο αίσθημα.
Ενιωθα το μικρό θάνατο.Να προλάβεις να χαιρετίσεις κόσμο, να πάρεις τηλέφωνο αγαπημένους, να μαζέψεις τα πράγματα, να κλείσεις υποχρεώσεις κλπ.
Σαν να σου ανακοίνωσαν πως φεύγεις και να συμβιβάζεσαι.
Τότε ανησυχούσα για το τι θα βρω.Τώρα τουλάχιστον εφτασα.
Καλό μας ξεκίνημα, άρτομα.
Bis bald!