Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ.


Μου λείπει η αδερφή μου.
Τη θυμάμαι όταν γεννήθηκε, όταν έκλαιγε παραπονιάρικα με τρεμάμενο χειλάκι.
Τη θυμάμαι που τρόμαζε όταν ούρλιαζα με τους γονείς μου.
Τη θυμάμαι που γελούσε με ό,τι έκανα και που δεν κρατούσε κακία.
Τη θυμάμαι που ό,τι έκανα το ρουφούσε σαν σφουγγαράκι.
Τη θυμάμαι να προσπαθεί να μας κάνει όλους να γελάμε.
Τη θυμάμαι να μου ζητάει με το δαχτυλάκι σηκωμένο και πασαλειμενη απο παγωτό να της διαβάσω παραμύθια.
Τη θυμάμαι να κοιμάται δίπλα μου.
Τη θυμαμαι να με κοιτάει και να γεμίζω τύψεις για όσες φορές τη μάλωσα.
Τη θυμάμαι να με αγκαλιάζει και βγάζω πεταλούδες.
Τη θυμάμαι να στεναχωριέται και να θέλω να καταστρέψω τον κόσμο για χάρη της.
Θυμάμαι τα δαχτυλάκια της, τη μυτούλα της, τη φωνούλα της και τη μυρωδιά της.
Θυμάμαι το γλυκό που βάφτισα με το όνομά της.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πως μεγάλωσε.
Το μόνο που θυμάμαι είναι πόσο την αγαπώ.


2 σχόλια: