Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΠΕΡΑ.


Ο ανθρωπος ξεχώρισε απο τη φύση με μία μαγική ιδιοτητα: είναι θνητός.
Δεν τίθεται θεωρώ θέμα αποδοχής ή άρνησης του τέλους.Αυτές τις μέρες το μυαλό μου πετάει συνεχώς στη χώρα του Ποτέ.
΄Ολο ψάχνω.Όχι τόσο απαντήσεις, όσο προσεγγίσεις και αμφιβολίες.
Θα μπορούσε να αντέξει κανείς την αιωνιότητα;
Αγαπούν οι άνθρωποι την ιδέα του τέλους ή μόνο τη φοβούνται;
Όλη τους τη ζωή οι άνθρωποι παλεύουν για αυτό.

Ποιό είναι πιο σκληρό;
Να αποδεχτείς ότι θα πεθάνεις ή όχι;
Να μεγαλώνεις και να ξέρεις ότι θα πεθάνεις;
Να ζήσεις για πάντα και να βλέπεις τους γύρω σου να μεγαλώνουν και να πεθαίνουν;
Δίκοπο μαχαίρι.


Υπάρχει ταξίδι χωρίς προορισμό;
Εχει αξία η κίνηση αν δεν υπάρχει αδράνεια;
Εχει αξία η ζωή αν δεν υπάρχει θάνατος;
Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω πως η αιωνιότητα είναι βαρετή.Και δεν ξέρω αν θα τολμούσα να αρνηθώ αν μου έδιναν αθανασία.Αυτές είναι οι σάχλες που μας είπε το Πράσινο Μίλι.
Αλλά,για σκέψου.Τι διαφορά έχει ένας αθάνατος με έναν νεκρό;
Και από τους δυο λείπει το ταξίδι.
Δεν είσαι περίεργος να δεις τι σου φέρνουν οι επιλογές σου, μέχρι που μπορεις να φτάσεις,πως θα γίνεις αν γεράσεις,πως θα μπορεί να υπάρχει μέσα σου ο εαυτός σου σε όλες τις φάσεις του;
Εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών, να κάνεις τις βολτες σου , να δεις κόσμο τυχαία ή οργανωμένα, να κατέβεις σε στάσεις, να αλλάξεις διαδρομές όσες φορές θες,να αλλάξεις και γραμμές,κατεύθυνση και αν θες να κατσεις μέσα στο βαγόνι και οπου σε πάει.
Ακριβό το εισιτήριο όσο δεν πάει.
Αλλά τι να κάνεις.
Τα αξίζει τα λεφτά του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου