Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ.

Σήμερα, Κυριακή έκανα έναν καταπληκτικό ύπνο.
Κοιμήθηκα μέχρι βαθύ μεσημέρι και όλο άλλαζα πλευρές χαμογελώντας.
Είχα κάνει χθες καθαριότητες και χαιρόμουν τη φρεσκάδα αλλά και το ότι δεν έχω κανέναν λόγο να ξυπνήσω.
Ακουγα απέξω κοσμο να κινείται,αλλά εγώ εκεί στα λευκά τα σκεπάσματα.
Ειμαι και στη φύση, οπότε άκουγα τα πουλάκια, το φως με μισοξυπνούσε αλλά του έκανα χώρο για να ξαπλώσουμε παρέα και κάποιες στιγμές χάζευα που χάιδευε τα μαλλιά μου και τα έκανε κόκκινα.
Ακόμη κι όταν ήμουν σε μια ενδιάμεση κατάσταση ύπνου, έκλεινα τα μάτια μου και προσπαθούσα να φαντάζομαι.Τι όνειρα βλέπει κανείς ε;
Εβλεπα τις παιδικές μου διακοπές στο εξοχικό μας κοντά στη θάλασσα κάποια στιγμή, θυμάμαι.
Εκανα την εξής σκέψη:Τον τελευταίο καιρό μου έχει γίνει εμμονή ο Πήτερ Παν και η ιστορία του.
(Ξέρετε, σε όλα τα πράγματα και πόσο μάλλον στα παραμυθια, προβάλλουμε αυτό που μας απασχολεί και ερμηνεύουμε πάντα προσωπικά)
Αναρωτιέμαι εγώ με τους φόβους μου: πως μπορεί να γίνει κάποιος ξανά παιδί, πως μπορεί να γλιτώσει το χρόνο, να μη μεγαλώνει;
Δεν μπορεί. Ο χρόνος σταματά μόνο με το θάνατο.
Κι αν θες να μείνεις ζωντανός, πρέπει να δεχτείς πως θα μεγαλώσεις.
Ο μόνος τρόπος να κρατήσεις μέσα σου τη ζωή άθιχτη του χρόνου, είναι να θυμάσαι.
Ή μήπως αυτό κάνουν ακόμα καλύτερα τα όνειρα;
Μήπως αυτά είναι που σε πηγαινουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου όχι απλά θυμάσαι, αλλά δρας σε όποιον χωροχρόνο θες;
Μυστήριο πράγμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου