Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ.

Έκανα μια χαλαρή βόλτα γύρω από την περιοχή που μένω.
Ζαλίστηκα από το δάσος.Δέντρα, ήλιος, λουλούδια παντού, όμορφα σπίτια, ήρεμοι άνθρωποι που πραγματικά έχουν το χώρο τους.Ανθρώπινη ζωή,γαμώτο.
Πόσο τρομερός παραγοντας είναι ο χώρος για την ψυχολογία του ανθρώπου.
Εχεις μπουχτίσει και πρέπει να βγεις έξω να παρεις αέρα, θες να κινηθείς από το δωμάτιό σου, το σαλόνι σου -ενδεχομένως- την πόλη σου.Αν δεν έχεις την ευκαιρία να το κάνεις ειναι πολύ λογικό να σου βγει αλλού η ένταση και να ξεσπάς.Αυτό ήταν άλλωστε που με έκανε να στρέφομαι σε μεγαλύτερες πόλεις.Νιώθω σαν ψάρι.Αν η γυάλα μου είναι μικρή, θέλω να πάρω φόρα και να πηδήξω έξω από αυτήν.Αυτό είναι που με οδήγησε να επιλέξω και το πρώτο μου αρτομόσπιτο και αυτό στο Βερολίνο,το οποίο υπόσχομαι να σας δείξω.
Ξέρετε, είμαι σπιτόφιλη.
Στο πρώτο μου φιλμ έβλεπα ''πρόσωπα και κτήρια'',στο δρόμο μου πάντα χαζεύω και επιλέγω σε ποιο απ'όλα θα ήθελα να μένω.Τι άνθρωπος θα ήμουν αν έμενα εκεί,τι ζωη θα είχα.
Το σπίτι σου δίνει ταυτότητα, όσο κι εσύ δίνεις σε αυτό.
Το μυαλό μας είναι σαν τον χώρο μας.Κι αυτό το βλέπεις και το μαθαίνεις με την εμπειρία.
Όλα τα θέλω.Όλα έχουν την ομορφιά τους.Αλλα πιο πολύ,άλλα πιο λίγο.
Θα μου πεις, σε κάποια απο αυτά έχεις νιώσει πως είσαι σπίτι σου και σε άλλα όχι.Σαφώς.
Αλλά "σπίτι μου" μπορώ να νιώσω και έχω νιώσει παντού.Στο αρτομόσπιτο μου-σε στιγμές κυρίως, στην αγκαλιά του αγαπημένου μου, στο κρεβάτι της κολλητής μου, στα παιχνίδια με τους φίλους μου,  στο παιδικό μου κρεβάτι, στους χώρους που υπάρχουν άνθρωποι να σε αγκαλιάσουν και να σου δείξουν την αγάπη τους, στα οικογενειακά μου χρόνια, σε σπίτια που με φιλοξένησαν, σε ολες τις πόλεις της Ευρώπης, στα πεζούλια που ξενυχτάω με φίλους,σε χορους κλπ.Είμαι ερωτευμένη και με την έννοια του σπιτιού-οίκου,αλλά και τη μορφή της κατασκευής του οικοδομήματος."Αχ και να ήμουν αρχιτέκτονας" σκέφτομαι πολλές φορές.
Αλλά, μου αρκεί να τα χαζεύω για ώρες-γι αυτό άλλωστε και καποτε προτίμησα να πάω Καλών Τεχνών απο Αρχιτεκτονική.Θέλει παρατήρηση το σπίτι και αγάπη.
Είναι αληθεια οτι αν δεν το τιμάς, θα πέσει να σε πλακώσει.
Όπως και κάθε τι άλλο που είναι δικό σου και δεν σέβεσαι και αντιμετωπίζεις με αγάπη και προδερμ.
Είναι τόσες οι φορές που σκέφτομαι τι να πρωτοκάνω με όλα όσα αγαπώ.
Και ξέρετε,αυτό είναι το ωραίο.Δε σε νοιάζει να κερδίσεις κάτι απο αυτή την ιστορία.
Το κάνεις γιατί το αγαπάς αληθινά.Και κωλοχαίρεσαι να το κάνεις.
Και πώς να μη χαίρεσαι και να αγαπάς όταν αυτά τα ίδια που αγαπάς σου δίνουν χώρο να αναπνευσεις και να νιώσεις ελεύθερος;Και που ξέρεις,ίσως σε βγάζουν και σε κάτι ακόμη πιο καλό απ'όσο περιμένεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου