Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

ΤΟ ΚΕΝΟ.

Αν και αισθηματίας, περνάω μεγάλες στιγμές που νιώθω ''κενό''.Και δε γεμίζει με τίποτα.
Όχι θλίψη,όχι χαρά.
Κενό.

Δύο πράγματα με έκαναν να ενδιαφερθώ αυτές τις μέρες.

Το ένα, ειναι το ''σ'αγαπώ- μ'αγαπάς" που βλέπω  και γελάω με τη Δήμητρα και το Θοδωρή, που μου θυμίζουν πάντα τους γονείς μου.Γεμάτα χρόνια, ο κόσμος έμοιαζε τόσο αθώος και καλοπροαίρετος.Τρομερό πράγμα η καλοσύνη.Δεν ξέρω αν θεωρούμαι βλάκας,αλλά εγώ τους αγαθούς ανθρώπους τους εκτιμώ βαθύτατα.Συγκινουμαι και κλαίω γιατί θυμάμαι τις καλές εποχές που μπαίναμε στο σουπερ μάρκετ και γεμίζαμε το καλάθι χωρίς να μετράμε και να κουβαλάμε μαζί και αρνητισμό.Ετσι και στα παιχνιδάδικα.Χαιρόμασταν εμείς, χαίρονταν και οι γιαγιάδες.Τώρα χαίρονται μόνο τα ψυχοσάββατα.Καλά είναι κι αυτά."Και τα Σάββατα έχουν ψυχή".

Το δεύτερο που μου διέλυσε την ψυχή ήταν τα "χαμένα παιδιά" της Wasgenstraße.
Όταν βρέχει και ειμαι σε ζεστό σπιτάκι, είναι η καλύτερη μου.
Νιώθω την ασφάλεια υπερδιπλασιασμένη.
Από τις αγαπημένες αισθήσεις αυτή του να κάθομαι πάνω σε καλοριφέρ και να ακουμπάω το κρύο και βρεγμένο-από την άλλη πλευρά τζάμι.Απέναντι από το δωμάτιό μου βγήκαν λοιπόν τριά μικρά κοριτσάκια με χρωματιστά ρούχα και ροζ ομπρέλες και χόρευαν ανάμεσα στους θάμνους του κήπου.Τα δέντρα να κάνουν χρου χρου και αυτά να τραγουδάνε ευτυχισμένα και να κάνουν τροχούς.Ήθελα να πάρω κι εγώ τη μπλε μου ομπρέλα και να βγω να χορέψω μαζί τους.
Έκατσα και τις χάζεψα για όση ώρα ήταν.

Όποτε νιώθω κενή,σκέφτομαι πόσο μου λείπουν κάτι τέτοιες ''αληθινές στιγμές'' και πριν προλάβω ξαναγεμίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου