Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

FADE TO WHITE.

Tumblr_ml94jsrcmv1qj9laco1_500_large
Ξημερώματα.
Το μπάνιο όσο προχωράνε οι ώρες μεγαλώνει περισσότερο.
Χώνομαι στη γωνία του.
Πώς βρέθηκα εγώ εδώ;
Φοράω λευκό φόρεμα, οπότε χάνομαι εύκολα στο λευκό πλακάκι.
Ποτέ το λευκό δεν ήταν πιο ψυχρό χρώμα.
Το πλάνο γίνεται πανοραμικό, το δωμάτιο σαν να μάκρυνε κι άλλο.
Ο καθρέφτης είναι μεγάλος και κυκλικός.
Το παράθυρο είναι δίπλα στη μπανιέρα κι έτσι όταν λούζομαι κοιτάω απ'έξω το φως να βγαίνει και τις πίσω όψεις των σπιτιών.
Τώρα που τα κοιτάω από τόσο ψηλά, είναι σαν να ζω μέσα σε μια μακέτα.
Πάντα τις αγαπούσα τις μακέτες, χαίρομαι που είμαι μέρος της.
Αλλά κάτι δεν πάει καλά, εγώ όλο και απομακρύνομαι.
Φεύγω και κρύβομαι στο κρεβάτι μου.
Το κεφάλι μέσα να μην αναπνέει, μόνο να βλέπει.
Το μόνο που υπάρχει ειναι πόδια μπλεγμένα μέσα στα παπλώματα.
Όλα λευκά.
Αρχίζω να φοβάμαι.
Κλείνω τα μάτια μπας και δω κάποιο άλλο χρώμα.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.

Στη σύγχρονη κοινωνία έχουμε για πρώτη φορά τα πάντα να μας εξυπηρετούν.
Όλα είναι προσβάσιμα.
Η ποιότητα ζωής κατά το γενικό κανόνα για τη δυτική κοινωνία είναι ασύγκριτα βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν.Η καλύτερη ποιότητα όμως και η ευκολία που αυτή προσφέρει, ειναι λογικό να δημιουργούν νέες προσδοκίες για τους ανθρώπους.Προσδοκίες φορτισμένες με πίεση και άγχος που στο τέλος κάνουν τη ζωή πολύ δυσκολότερη.
Γιατί να συμβαίνει αυτό όμως;
Ναι, είναι λογικό κάποιος να αμφιβάλλει για τις επιλογές του και να πέφτει συχνά σε κρίσεις που αφορούν το μέλλον του.Όμως η πραγματικότητα όπως έχει δομηθεί συμβάλλει σε αυτό περισσότερο απ'όσο φανταζόμαστε.Όλο αυτό το άγχος που ανέφερα προκύπτει από την ανάγκη του ανθρώπου για επιτυχία.
Πρώτον, είναι αξιοπρόσεχτο ότι πλέον οι κοινωνίες είναι ως επί το πλείστον ανθρωποκεντρικές.
Πράγμα που σημαίνει ότι ο ανθρωπος και μόνο, είναι στο επίκεντρο και λαμβάνει την προσοχή.
Όχι θεοί ή φύση.Ο άνθρωπος-εαυτός έχει γίνει λατρεία και φοβέρα επίσης.Όλα είναι προσωπική ευθύνη του καθενός.Μαζί με την προσωπική επιτυχία όμως, υπάρχει και το βάρος της προσωπικής αποτυχίας.
Δεύτερον, η επιτυχία είναι σημαντική γιατί είναι το κριτήριο της κοινωνικής ιεραρχίας που ισχύει σε κοινωνίες που προφασίζονται ότι είναι αξιοκρατικές.
Αξιοκρατία θα πει στην ουσία να "πηγαίνει ψηλά'' αυτός που έχει την αξία,τις ικανότητες να το κάνει.Αρα, όσοι δεν μπορούν είναι ανάξιοι και πάνε στον πάτο.Προκειται για μια θέση  που θα κατακτήσει κάποιος με προσωπική ευθύνη.Γεγονός που κάνει την αποτυχία πιο επώδυνη.
  Πρέπει να παρατηρήσει κανείς ότι το να έχει κανείς την ευθύνη του εαυτού του δεν είναι παράλογο ή άδικο, όμως είναι λογικό να παθαίνει κανείς κρίσεις με τις κοινωνικές αντιφάσεις που βιώνει, αφού οι κοινωνίες θεωρητικά έχουν καταργήσει τις ''κάστες'' και τις ανισότητες αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει ένα γερό κατασκεύασμα ιεραρχίας που μόνο σαφές και λειτουργικό δεν είναι.
Η ισότητα πάντα ήταν φαινομενική.
Ποιός ορίζει την αξία του άλλου ή ακόμη και τη δική του; Ποιός είπε ότι η ήττα σημαίνει αποτυχία;
Οι τραγικοί ήρωες, για παράδειγμα, ήταν αποτυχημένοι; Ενα το κρατούμενο.
Ενα λάθος που συμβάλλει δραστικά στο να δυσκολεύει η ζωή όλων μας είναι πως οι άνθρωποι γίνονται επικριτικοί και σνομπ.Που σημαίνει ότι με ερωτήσεις τύπου ''με τι ασχολείσαι;" σε κρίνουν αποσπώντας μεμονωμενα στοιχεία σου ως απολυτο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου.
Και είναι λογικό όταν οι άνθρωποι έχουν χτίσει κόσμους, όπου τα αισθηματα και ο χρόνος είναι συναλλάγματα, κάποιος να αναζητήσει την επιβράβευση και ενθάρρυνση που του λείπει, από κάποιον που δε θα του την προσέφερε ανιδιοτελώς.Οι συναλλαγές είναι εδραιωμένες.Κρίνεις από την ιδιότητα της επαγγελματικής  κάρτας και ορίζεις τις σχέσεις σου με βάση την ανάγκη που έχεις να ανέβεις προς τα ψηλότερα της ιεραρχίας.Η καριέρα είναι ένας ασφαλής τρόπος να γίνει αυτό.Είναι ο τρόπος να εξαγοράσουμε τις ελλείψεις μας μέσω του εαυτου μας από τους άλλους, που δυστυχώς δεν είναι δοτικοί σαν τις μανάδες μας-που δεν τις ενδιαφέρει αν έχουμε επιτύχει για να μας στηρίξουν.Χρειαζόμαστε πάνω από όλα επιβραβευση συναισθηματική και τότε έρχεται το υποκατάστατο ή ο ανταγωνισμός-που είναι από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κενόδοξων ανθρώπων.
Και το ζουμί, για να επανέλθουμε, είναι στο ότι αυτοί οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται από αυτό, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.Και πώς να μην έχουν σε μια "κοινωνία αυτοβοήθειας" που το μόνο ενθαρρυντικό που έχει είναι συμβουλές ότι με όλες τις ευκολίες της εποχής ''μπορείς να κάνεις το οτιδήποτε!"; (Ανακύκλωση σκέψης.Το παραμύθι της ισότητας και της αξιοκρατίας.)
Μακάρι να μπορεί να κάνει ο καθένας αυτό που θέλει, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Είναι σαν να προσπαθείς να εξισώσεις τους πάντες επειδή φοράνε τζην.
Όλοι είναι ίδιοι;
Και το άλλο φάουλ που γεννιέται μέσα από αυτά τα κοινωνιολογικά παιχνίδια περί φαινομενικής ισότητας, είναι ο φθόνος.Καθώς,όσα περισσότερα σημεία επαφής έχεις με κάποιον είναι πιο πιθανό να αρχίσεις να τον ζηλεύεις.Ειδικά όταν νιώθεις να απειλείσαι.
Όλο το παιχνίδι κρύβεται σε δυο σημεία:

1. Όλο το άγχος για την επιτυχία-που λογικά προκύπτει από τη χαμηλή αυτοπεποίθηση, το άγχος για το μέλλον, την ''αξιοκρατική" κοινωνία, τις συναισθηματικές ελλείψεις και την αυτολατρεία- προέρχεται από φορείς ή μέσα υποβολής που είναι γονείς,σχολεία,μέσα ενημέρωσης κοκ.Πράγμα που σημαίνει ότι ο ορισμός της ''επιτυχίας'' και σε συνεπαγωγή η "αποτυχία" σε κάτι άλλο δεν είναι προσωπικός ορισμός τελικά!
Ας βεβαιωθούμε λοιπόν ότι αυτό για το οποίο αγχωνόμαστε είναι αυτό το οποίο εμείς θέλουμε.

2. Το μοντέλο της αξιοκρατικής κοινωνίας, μοιάζει με κάτι ουτοπικό κι απόλυτο ταυτόχρονα.
Στη συγχρονη μορφή του, είναι γεμάτο υποκρισία και όχι απλά δε δινει ελευθερία στους ανθρώπους να αναπνεύσουν και να έχουν ευκαιρίες, αλλά τους φοβιζει ακόμη παραπάνω και τους αδικεί.
Επομένως ας σκεφτούμε πως πέραν των προσωπικών ευθυνών και πέραν της κριτικής που εύκολα μπορούμε να ασκήσουμε στον άλλο, υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες όπως ο χρόνος.
Και αυτο το περιθώριο τυχαιότητας είναι που μπορεί να κάνει τη ζωή λιγότερο κλειστοφοβική.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΚΟΥΤΑΚΙ.

Θέλω να σας μεταφέρω στον κόσμο μου λίγο παραπάνω.

Σκεφτείτε πως η λέξη pure είναι αυτή που έχετε σαν στόχο στο μυαλό σας.
Σκεφτείτε πως αν μπορούσατε θα ανοίγατε το παράθυρο και θα πετούσατε χωρίς να σας βλέπει κανείς.
Σκεφτείτε πως είστε απογοητευμένοι με πολλά, αλλά δε θέλετε να χάσετε την πίστη σας στους ανθρώπους και προσπαθείτε απλά να δώσετε ένα ''πατ πατ'' στην πλάτη σας για να συνεχίσετε.
Το ότι ελπίζετε βέβαια, σας κάνει να νιώθετε πως δεν είστε ελεύθεροι και σε αυτό το σημείο πνίγεστε στις σκέψεις σας.
Αναρωτιέστε αν θα ήταν καλύτερα να μην τα κρατάτε μέσα σας και να μοιραστείτε.
Όταν μοιράζεσαι δε δίνεις απλά ευθύνη στον άλλο,αλλά κυρίως ευκαιρία.
Ανοίγεις μια πόρτα που μπορεί ο άλλος να διασχίσει όπως θέλει: σαν εισβολέας, επισκέπτης ή με δώρα στα χέρια.Ξέρεις, απο κει φαίνεται ποιος είναι ο καθένας.
Τα ψεύτικα δώρα ποτέ δεν τα αγάπησες βέβαια.Δεν τα πήγες πίσω για αλλαγή όμως.
Εσένα σε προσκάλεσαν; Ναι.Αλλά πολλές φορές δεν το είδες καν ή άλλες δεν θέλησες να πας.
Όλα αυτά τα σκέφτεστε ενώ συμμαζεύετε σιωπηλά το δωμάτιό σας.
Ο χώρος σου είναι αυτό που πιο πολύ σέβεσαι και δε θέλεις να επεμβαίνει κανείς σε αυτόν.Είναι σαν το μυαλό σου.Περίεργο δεν είναι;
Να θέλεις να ανοίγεις πόρτες στην ψυχή σου και όχι στο μυαλό σου;
Εμένα δε μου φαίνεται τόσο περίεργο.Ο καθένας έχει το κάστρο του.
Θα βγείτε έξω να χορέψετε, θα κάνετε βόλτες, θα ακούτε κόσμο να σας λέει ιστορίες που δε σας πείθουν, θα χαμογελάτε, θα κάνετε τα πάντα, δε θα ξεχνάτε ποτέ.

Αν μπορούσα να σας δείξω την ευτυχία μου σημερα, θα ήταν κλεισμένη στο δωμάτιο της με χαμηλό φωτισμό, θα κοίταζε έξω τα φωτάκια από τα άλλα σπίτια, θα συμμάζευε υπό την υπόκρουση της κρυστάλλινης πλέηλιστ του Κασετόφωνου που μπορείτε να ακούσετε κι εσείς εδώ ,θα κρεμούσε στον αέρα ένα ροζ φόρεμα που μοιάζει με χτένι της θάλασσας και θα ονειρευόταν για να μην έχει χρόνο να σκεφτεί.

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ.

Μου λείπει και δεν έχει πάρει χαμπάρι πόσο.





















Θυμάμαι:
Τις λίγες μέρες που είμαστε ορεξάτοι και οι δυο.


Τις μέρες που έχει αυτός κέφια.


Κι αυτές που έχω εγώ.


Ή όταν κανείς μας δεν έχει.


Ή όταν έχω θυμώσει για τα καλά και γίνομαι Καστίγιο.


Αλλά αμέσως τον αγαπάω, αν κι εκείνος κάνει το δύσκολο.


Και μετά έχει τύψεις και γίνεται πιο καλός από ποτέ.


Και μου θυμίζει άθελά του με μικρά πράγματά, πως υπάρχει αστικός ρομαντισμός.
Aλλά τώρα έχω φύγει και πάνε αυτά.


Αντε να μοιραστώ τη μιζέρια ή τη σπιτογατοσύνη ή τη ντραμακουινοσύνη ή την υποχονδρίασή μας ή τον ενθουσιασμό ή την αθωότητα ή την αγάπη για τα σκυλιά.
















'Η ένα inside joke ή το να παίζει ένα κομμάτι που λατρεύουμε.



'Η τις βόλτες μας τα ξημερώματα.


Γιατί η σχέση μας είναι κάπως έτσι:


ή κι έτσι, καμιά φορά:


Και γι' αυτό δε θέλω να πω πολλά, αλλά να του δείξω πόσο τον αγαπώ.

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

ΤΟ ΡΙΠΙΤ-ΠΙΤ.


Ας ανοίξουμε την τηλεόραση.
Ας βάλουμε τα καλά μας ρούχα και τις κολώνιες.
Να τραγουδάμε σε επανάληψη τον στίχο.
Ξανά και ξανά.
Όπως είναι στο μυαλό μας γατζωμενος.
Όπως το μυαλό μας δουλεύει πια.
Όπως βηματίζουμε.
Στο ριπίτ.
Ας κάνουμε ένα χοροπηδηχτό βηματάκι να δούμε τι θα γίνει.
Χοπ.
Το περίμενες αυτό;
Ούτε εγώ.
Ξέρεις,στην Ουτοπία, δεν κάνουμε "χοπ".
Θέλεις να δοκιμάσεις κι εσύ να κάνεις;
Δεν πειράζει.
Μια φορά ο δάσκαλος μου είπε πως η πιο σκληρή αλήθεια είναι να παραδεχτείς πως δεν μπορείς να τους βοηθήσεις όλους.
Τι να πρωτοθυμηθώ.
Τι να πρωτοξεχάσεις.
Καθομαστε και μιλάμε για πράγματα νεκρά και έρωτες που ποτέ δεν έγιναν.
Σάπισαν πολύ τα πράγματα.

Ας πεθάνουμε όλες μαζί.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

ΝΕΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ.

Κανένα παιδί δε θα μεγαλώσει ποτέ.
Κανένας πια δε θα πεθάνει.
Όσοι μεγάλωσαν μεγάλωσαν.
Τέρμα ο χρόνος.
Όλοι θα παίζουν με Lego και θα χτίζουν τους φανταστικούς τους κόσμους.
Τα κορίτσια θα τρώνε φράουλες και ό,τι είναι ροζ και θα έχουν πλεξουδάκια  στα μαλλιά.
Τα αγόρια θα παίζουν με αυτοκινητακια,θα φοράνε μόνο μπλε και θα κάνουν πόλεμο στα κορίτσια γιατί θα τα ντρέπονται.
Τα κορίτσια θα απαξιούν και θα βάφουν τα νύχια τους με γκλίττερ και χρυσόσκονες.
Οι γονείς θα κοιτάζονται με νόημα και θα είναι περήφανοι για το σπίτι που έχουν φτιάξει.
Θα πηγαίνουν όλοι μαζί στο σουπερ μαρκετ θα γεμιζουν τα καλάθια και θα γυρνάνε για να μαγειρέψουν.
Οι παππούδες θα κάθονται στα μπαλκονια με γλυκό περγαμόντο,ελληνικό καφέ, λουκουμάκια και θα μυριζουν γαρδένιες.
Οι γιαγιάδες όποτε μπαίνουν στα αμάξια θα τραγουδάνε και θα κοιτάνε έξω απο το παράθυρο.
Θα περπατάνε στου δρόμους και στα βήματά τους θα ακούς πιάνο.
Πιάνο και μαρμελάδες.
Όλα θα έχουν το σχήμα που θες εσύ.
Οι άνθρωποι θα κάνουν συλλογές με μικροαντικειμενα ή και μεγάλα καμιά φορά, θα ανταλλάζουν μεταξύ τους.
Όποιος δεν έχει κατοικίδια θα έχει ζελεδένια αρκουδάκια.
Κάθε μέρα οι μαμάδες θα κόβουν ένα λουλούδι και θα το βάζουν δίπλα στο μεγάλο λευκό παράθυρο.
Όταν ξεραίνεται θα το βάζουν στο άλμπουμ μαζί με τα προηγούμενα.
Οι μπαμπάδες θα φοράνε γραβάτες με μπαλόνια που θα τις διαλέγουν οι μικρότερες κόρες τους.
Τα ποδήλατα θα έχουν παντού αυτοκόλλητα και δε θα μπλέκονται ανάμεσα στους πεζούς.
Δε θα υπαρχουν κόρνες.Μόνο γέλια παιδιών και ακορντεόν στις ταβέρνες.
Όποτε κάνει καποιος ταξίδι θα παίρνει δώρο μια μπάλα χιονιού,αλλα μέσα θα βάζει ό,τι θέλει.
Όταν έχει κρύο τα σπίτια θα έχουν χαλιά και καλοριφέρ στο τέρμα.Τα φαγητά που θα φτιάχνει ο μπαμπας θα είναι νόστιμα και ζεστά,τα παιδιά θα ακουμπούν στο παγωμένο τζάμι και θα υγραίνουν τη μύτη τους.Η μαμά θα βάζει στο βίντεο τα 101 σκυλάκια της Δαλματίας ή  τις Αριστογατες και θα τραγουδάνε όλοι : "Ντο μι σολ ντο ντο σολ μι ντο".Καμιά φορά θα έρχονται με δώρα οι παππούδες και θα κοιμούνται στις πολυθρόνες.
Το φθινόπωρο θα βρέχει,τα κοκκινοκίτρινα φύλλα θα κάνουν κρουτς και θα βγαίνουν τα μανιτάρια.
Αν δούμε κανένα σκουλήκι θα πούμε πως είναι μουσαφίρης.
Το καλοκαίρι δε θα έχει ήχο πέραν αυτού της θαλασσας, του αέρα και των τζιτζικιών στα μικρά χωριά.Θα έχει ζέστη και οι πόλεις δε θα υπάρχουν στο χάρτη γιατί θα λιώνουν σαν παγωτά.
Όσοι μένανε στις πόλεις θα επιπλέουν μέσα σε κουλούρες ή θα τρώνε λουκουμάδες με ζάχαρη στην παραλία που έχει χρυσή άμμο.Τα καρπούζια θα φυτρώνουν στην αυλή κάθε σπιτιού και έτσι μετά από το μπάνιο θα έχουν όλοι να φάνε.
Την άνοιξη οι οικογένειες θα επισκέπτονται τις αμυδγαλιές και θα μαθαίνουν στα παιδιά τους να ζωγραφίζουν.
Όσοι είναι νέοι,θα ερωτεύονται.
Εγώ θα τους παρατηρώ και θα γίνομαι κάθε μέρα πιο ευτυχισμένη.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

ME ΛΕΝΕ ΛΙΝΤΑ.

Με λένε Λίντα.
Με έχουν βάλει στη λίστα Σουηδοί γνωστοί μου.VIP καταστάσεις.Πλησιάζω τη μεγάλη ουρά έξω από το παλάτι της ηλεκτρονικής μουσικής στο Βερολίνο.
Berghain.
Προσπερνώ, πηγαίνω στην είσοδο, λέω το όνομα, σφραγίδα και μπήκα.
Φώτα,καπνοί, ζαλίζομαι.
Δε βλέπω μπροστά μου ή γύρω μου.
Απλά χορεύω.Μου αρέσει πολύ αυτό που ζω.
Γύρω από μένα χορεύουν άλλοι 500 ημίγυμνοι γκέι άντρες.
Ακουμπιούνται,αγκαλιάζονται,φιλιούνται.
Όλοι ακουμπιόμαστε και χορεύουμε.
Τατουάζ, καλογυμνασμένα σώματα, δυνατός καλός ήχος που σε χτυπάει στο στομάχι,καλή μουσική, τα πιο ωραία τυπάκια της πόλης.Παράδεισος.
Σεξ και ναρκωτικά στις τουαλέτες-αλλά και όχι μόνο εκεί.
Όλα μοιάζουν ελεύθερα, όλα ωραία.
Χάνομαι μέσα στα φώτα,βουτάω όπου δω καπνό ή ανεβαίνω ψηλά για να χορεψω με τον κόσμο στα πόδια μου.Είμαι το καλύτερο παρτυ άνιμαλ, όποτε θέλω.
Σκέφτομαι από μέσα μου ότι χορεύω σαν τον Τομ Γιορκ και γελάω.
Μπορώ να κατσω μέχρι τη Δευτερα το πρωί, αλλά φεύγω ξημέρωμα παρέα με μια όμορφη κινέζα με σκούρο κραγιόν.Δεν ήθελα να υπερβάλλω πρώτη φορά που πήγα.
Ήδη χόρευα για ώρες.Ούτε εγώ ξέρω πόσες.
Μόνο οι σόλες των παπουτσιών μου γνωρίζουν και το καλσόν μου.
Καιρό είχα να το κάνω αυτό.
Μπαίνω στο τραμ και σκέφτομαι πως έχω μια κάμερα απέναντι μου κάπου όλη την ώρα να με βλέπει.
Το λευκό μου πρόσωπό γυαλίζει από ξεχασμένο γκλίττερ, είμαι ζαλισμένη και κοιτάω τις κουρασμένες άκρες των μαλλιών μου που ξαπλώνουν στο φόρεμά μου.
Τους χαζεύω όλους.
Βγαίνω και περπατάω στο δρόμο.
Εχει ζωή αυτή η πολη ακόμα και την ώρα που ακούς τα πουλάκια.
Γύρισα σπίτι,κάνω μπάνιο ενώ βουίζουν τα αφτιά μου και χαίρομαι.
Σήμερα με λένε Λίντα και χόρεψα με την ψυχή μου.

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Η ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ.

Τον βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου.
Δε φτάνει αυτό.
Προσπαθώ.Κάθε νύχτα προσπαθώ γι αυτόν.
Εκεί ακόμη πιο πολύ, πιο έντονα, πιο αληθινά.Από που να ξεφύγω δεν ξέρω.
Διπλό αίσθημα,διπλός πόνος.
Εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει να μοιράζεσαι.
Όσα ζω είναι παραισθήσεις.Τρέχουν.
Βρίσκονται εδώ για να μου θυμίζουν ότι υπάρχω.
Πού είναι αυτό το αίσθημα που έχεις όταν κοιτάς τον άλλο και βλέπεις ταινία;
Τι καταπιεσμένη επιθυμία.
Το σώμα μου παίρνει σχήματα καθώς ξαπλώνω.
Τα μάτια ανοιχτά.
Σκέφτομαι πριν κοιμηθώ.Πάντα σκέφτομαι.
Κι αν δεν κοιμηθώ; Το διαπραγματευομαι.
Το σώμα μου πλέον έχει σχήμα τέτοιο που θαρρείς ξαπλώνει μαζί μου και κάποιος άλλος.
Αγαπώ τα συνώνυμα της φαντασίας.Ησυχία-αυτό είναι το καλύτερο.
Σιωπώ, φαντάζομαι τα ανύπαρκτα-αυτά που θα μας έκαναν ευτυχισμένους και θυμάμαι αυτό το στίχο της Δημουλά:

"Τον έρωτα όχι, όχι εσύ Ανάγκη
τον έρωτα τον έπλασε ο Θάνατος 
από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή."

ΑΡΧΕΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ.

Όπως θα έχετε καταλάβει πολλοί για μένα, η ψυχική υγεία σημαίνει κύματα.
Τη μια τα βλέπεις όλα αστεία, την άλλη ζεις το μεγαλύτερο δράμα κοκ.
Οι μέρες που είναι αφόρητες είναι αυτές που όλα συνωμοτούν για να εκνευριστείς.
Μου τη σπας εσύ που είσαι στο μετρό και δεν πας ένα βήμα πιο κει ενώ έχει χώρο.
Μου τη σπας εσύ που μασουλάς και είμαι υποχρεωμένη να σε ακούσω, αγενέστατε μαλάκα.
Μου τη σπάς εσύ,παιδάκι, που γκρινιαζεις.
Μου τη σπας κι εσύ, αδιάφορε γονιέ και αν μπορούσα θα σε σφαλιάριζα.
Μου τη σπας εσύ που είσαι μεθυσμένος για να είσαι ειλικρινής ή γενναίος.
Μου τη σπας εσύ που χορεύεις -και καλά από την τόση ανετοσύνη ή ελευθερία ή χιούμορ που σε κατακλύζει- με κάθε μαλακία που ακούς στα φεστιβάλ χωρίς ίχνος κριτηρίου.
Μου τη σπας εσύ που δεν εχεις αίσθηση του χώρου.
Μου τη σπας εσύ, φιλόδοξο γλοιώδες πλάσμα.
Θα εκραγώ αν συνεχίσω.
Συμπληρώνω στη λίστα μου εδώ με τα πιο εκνευριστικά πράγματα.

Πιο πολύ απ΄ όλα μου τη σπάει που αν πω όσα με εκνευρίζουν θα θεωρηθώ παράλογη και ευέξαπτη.
Και πώς όχι;
Ζούμε σε έναν πλανήτη που οι άνθρωποι γεννήθηκαν χωρίς να το επιλέξουν αν θα ζουν σαν άνθρωποι ή σα ζώα (χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα ζώα).Οσοι δεν έχουν όρεξη να σεβαστούν τους άλλους καλώς.Είπαμε, είναι της μόδας η ηλιθιότητα,φοριέται πολύ.
Οι υπόλοιποι, γαργάρα.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.

Ξέρεις πως είναι να έχεις βρει κάποια στιγμή στη ζωή σου κάτι που πραγματικά θέλεις;
Ξέρεις πως είναι να επιθυμείς κάτι και μόνο αυτό;
Τίποτα άλλα να μη σου αρκεί,να μη σε κάνει ευτυχισμένο.
Αλλά εσύ να προσπαθείς να το κρύψεις αυτό από όλους-αλλά πιο πολύ από σένα.
Περνάς καλά έτσι; Ε; Πες μου.Περνάς καλά έτσι;
Όχι.
Βαρέθηκες.
Βαρέθηκες να φαντάζεσαι,να θυμάσαι,τα ενδεχόμενα,τις υποθέσεις,τα όνειρα.
Δεν είναι ζωή αυτά.
Δε γίνεται να κοιμάσαι όλη μέρα.
Προσπαθείς.Και;
Δε γίνεται σου λέω.Πίστεψέ με.
Δεν πιστεύεις κανέναν εσύ.Και καλά κάνεις.
Ξύπνα.Ακούς;
Θέλω να είσαι δίπλα μου, να είσαι εδώ για μένα, να μη φεύγεις, να μη με αφήνεις μόνη.
Ας γυρίσουν όλα πισω.
Τουλάχιστον να μη σε δω ποτέ,να μην ξέρω ότι υπάρχεις εκεί έξω.
Να μη μιλήσουμε ποτέ,να μη σε γνωρίσω.
Αγνωστοι.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

BERLIN IS PINK.

Γυρνάω σπίτι το πρωί.
Ησυχία.Mόνο οι Chromatics με το Cherry.
Μαγεία όταν βρέχει στο Βερολίνο.
Η ομορφιά και τα όνειρα είναι μικρά μπροστά στη φύση.
Την άνοιξη είναι ροζ και του πάει.

Berlin is pink. from Eftychia Iosifidou on Vimeo.

*δικαιολογούμαι: έκανα μια χαζομάρα και δυστυχώς δεν ανέβασα το αρχείο με την καλύτερη ποιότητα, αλλά ούτως ή άλλως είναι απλά κάτι που ήθελα να σας δείξω για να δείτε πως βλέπω στη διαδρομή μου πριν σκουντουφλήσω απο τη νυστα.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

BERLIN, DANKE SEHR.

Κακά τα ψέμματα.
Αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο στην ουσία είναι η ζωή.
Η ζωή που σου δίνει ο άλλος, επειδή επικοινωνεί μαζί σου.
Επειδή σου δίνει κίνητρο να κινείσαι, να δρας.
Ο άλλος που χωρίς αυτόν ύπαρξη δεν έχεις.
Να δρας.Γι αυτό τα αγαπώ τα δράματα.
Δε σας μιλώ για ερωτικά.
Ο ανθρώπινος σεβασμός και η εκτίμηση είναι το μεγαλύτερο δώρο για έναν ανθρωπο.
Δείξε του ότι αξίζει και καν'τον ευτυχισμένο.
Αυτό το διήμερο δούλεψα σαν τρελή σε ένα 48 φεστιβάλ περφόρμανς.
Δεν κοιμήθηκα λεπτό.(Θα σας δείξω πράγματα αναλυτικότερα)
Σαν να ανακάλυψα τη ζωή στο Βερολίνο ένιωσα.
Μάλλον όχι-σαν να της έδωσα νόημα έστω και στιγμιαία.Όχι γιατί έκανα κάτι σπουδαίο,αλλά γιατί αυτό που εγώ έκανα με ευχαρίστηση και όχι κόπο για άλλους ήταν ευγνωμοσύνη.Δεν με νοιάζει το ''ευχαριστώ'', με νοιάζει ότι δώσαμε ο ένας στον άλλο λόγους να γελάμε και φτιάξαμε κάτι όμορφο.Μπορεί να μην ξαναδώ κανέναν,αλλά το ότι ένιωσα πως αξίζω, πως με εμπιστεύονται και πως με εκτιμούν για αυτά που κάνω ήταν ένα δώρο από το πουθενά.
Ευχαριστώ.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Η ΣΧΙΣΜΗ.

Πιάνο σε επανάληψη.
Κλείνω τα μάτια.Mπλουμ.
Ούτως ή άλλως το μόνο φως που έχω, είναι αυτό από το ξημέρωμα.
Οι τοίχοι μου είναι λευκοί.
Ετσι όπως εύχομαι να ήταν το μυαλό μου.Καθαρό.
Σιγά σιγά, ανατριχιάζω.
Θα μπορούσε να είναι επιθυμία ή συγκίνηση.
Από αυτές που σε κάνουν να μπήγεις βαθιά τα νύχια σου στο δέρμα ή τα δάχτυλα ανάμεσα στα μπούτια.Φαντάζεσαι κραυγές σε μαξιλάρια και ψηλά δέντρα που δεν θα μπορέσεις ποτέ ούτε τη σκιά τους να φτάσεις.
Κοιμάμαι στο ταβάνι,αλλά έτσι κι αλλιώς τέτοιες ώρες πετάω.
Τέτοιες ώρες που δε με βλέπουν.
Η διάφανη Ευτυχία.
Κοιτάει απέναντι και ψάχνει ανθρώπους πίσω από τις κουρτίνες.
Αυτοί είναι οι πιο όμορφοι.
Όταν κάποιος τη δει, κρύβεται.
Σηκώνει δειλά το κεφάλι, του κλέβει τη Φωνή και τρέχει.
Ξαπλώνει μαζί με τη Φωνή, την αγκαλιάζει και κοιμάται μαζί της.
Τις κυκλώνουν φωτάκια σαν αυτά που βλέπεις αν μισοκλείσεις τα μάτια σου ή αν είσαι ερωτευμένος.
Στις παιδικές τούρτες.Τα φωτάκια τα φλου.
Η Φωνή ζαλίστηκε, δεν μπορεί να κοιμηθεί.
Όλο μιλάει.
"Χάραξέ μου κι εσύ μία", της λέω.
Όπου κι αν κοιτάω βλέπω σχισμές.
Σχισμές για ουρανό, σχισμές για χρόνο, σχισμές απ'όπου βλέπω, σχισμές που μπαίνει φως, σχισμές στα σώματα, σχισμές στα φιλμ, σχισμές στη μνήμη.
Αναρωτιέμαι ποια είναι η δικιά μου.

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

ΟΔΗΓΟΣ ΖΩΗΣ.

Να μην είμαι καλή.
Να μην ανησυχώ.
Να μην προσπαθώ.
Να κρύβω τη μοναξιά μου και τα αισθήματά μου.
Να καθησυχάζω τους γνωστούς ότι είμαι καλά.
Να αρχίσω τις καταχρήσεις.
Να είμαι χαλαρή, γιατί η ζωή είναι μικρή.
Να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου κάθε μέρα πως όλα είναι τέλεια και πως πρέπει να τα απολαύσω.
Να μην εκπλήσσομαι.
Να μην ενθουσιαζομαι.
Να είμαι αυτό που σου αρέσει.Όχι μόνο σε σένα,σε όλους.
Να ξεχάσω, να ξεχάσω, να ξεχάσω.
Να μην κάνω ποτέ δεύτερη σκέψη.Μια είναι υπέραρκετή.
Να κάνω πως δεν κατάλαβα.
Να λέω και ευχαριστώ
Να πάψω να σκέφτομαι.

Να ζω.


Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.

Το Πάσχα είναι το οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι της γιαγιάς μου, όταν όλοι μέναμε στη Θεσσαλονίκη, όλοι ζούσαν και ήταν ευτυχισμένοι.
Πόνος βαρύς ο θάνατος.
Το σκέφτομαι και το νοσταλγώ.Φριχτά μου λείπει όσο τίποτα.
Και είναι και το μόνο που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.Γαμώτο.
Ίσως αρκεί που το βιώνω κάθε χρονιά πιο έντονα.
Θρήνος.
Σήμερα έκατσα και είδα τις βιντεοκασσέτες που πήρα μαζί.
Μας βλέπω στο μπαλκόνι.
Εκεί.
Αλλος κόσμος, άλλη ζωή.
Ανάσταση.
Οσο με πονάει, τόσο το αγαπώ.
Εκατσα μόνη όσο ξημέρωνε στην βαθιά μου πολυθρόνα και πνίγηκα στο κλάμα.
Απέναντι οι δικοί μου και κανείς να μη με βλέπει, κανείς να με παρηγορεί, απλά να χαίρονται με ευχές και να τσουγκρίζουν ποτήρια.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Καλή Ανάσταση σε όποιον τη χρειάζεται, άρτομα.