Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.

Ξέρεις πως είναι να έχεις βρει κάποια στιγμή στη ζωή σου κάτι που πραγματικά θέλεις;
Ξέρεις πως είναι να επιθυμείς κάτι και μόνο αυτό;
Τίποτα άλλα να μη σου αρκεί,να μη σε κάνει ευτυχισμένο.
Αλλά εσύ να προσπαθείς να το κρύψεις αυτό από όλους-αλλά πιο πολύ από σένα.
Περνάς καλά έτσι; Ε; Πες μου.Περνάς καλά έτσι;
Όχι.
Βαρέθηκες.
Βαρέθηκες να φαντάζεσαι,να θυμάσαι,τα ενδεχόμενα,τις υποθέσεις,τα όνειρα.
Δεν είναι ζωή αυτά.
Δε γίνεται να κοιμάσαι όλη μέρα.
Προσπαθείς.Και;
Δε γίνεται σου λέω.Πίστεψέ με.
Δεν πιστεύεις κανέναν εσύ.Και καλά κάνεις.
Ξύπνα.Ακούς;
Θέλω να είσαι δίπλα μου, να είσαι εδώ για μένα, να μη φεύγεις, να μη με αφήνεις μόνη.
Ας γυρίσουν όλα πισω.
Τουλάχιστον να μη σε δω ποτέ,να μην ξέρω ότι υπάρχεις εκεί έξω.
Να μη μιλήσουμε ποτέ,να μη σε γνωρίσω.
Αγνωστοι.

2 σχόλια:

  1. Λίγη παρακίνηση χρειαζόμαστε οι άνθρωποι τελικά. Λίγο σπρώξιμο... Καλημέρα, πολύ ωραίο κείμενο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή