Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Η ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ.

Τον βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου.
Δε φτάνει αυτό.
Προσπαθώ.Κάθε νύχτα προσπαθώ γι αυτόν.
Εκεί ακόμη πιο πολύ, πιο έντονα, πιο αληθινά.Από που να ξεφύγω δεν ξέρω.
Διπλό αίσθημα,διπλός πόνος.
Εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει να μοιράζεσαι.
Όσα ζω είναι παραισθήσεις.Τρέχουν.
Βρίσκονται εδώ για να μου θυμίζουν ότι υπάρχω.
Πού είναι αυτό το αίσθημα που έχεις όταν κοιτάς τον άλλο και βλέπεις ταινία;
Τι καταπιεσμένη επιθυμία.
Το σώμα μου παίρνει σχήματα καθώς ξαπλώνω.
Τα μάτια ανοιχτά.
Σκέφτομαι πριν κοιμηθώ.Πάντα σκέφτομαι.
Κι αν δεν κοιμηθώ; Το διαπραγματευομαι.
Το σώμα μου πλέον έχει σχήμα τέτοιο που θαρρείς ξαπλώνει μαζί μου και κάποιος άλλος.
Αγαπώ τα συνώνυμα της φαντασίας.Ησυχία-αυτό είναι το καλύτερο.
Σιωπώ, φαντάζομαι τα ανύπαρκτα-αυτά που θα μας έκαναν ευτυχισμένους και θυμάμαι αυτό το στίχο της Δημουλά:

"Τον έρωτα όχι, όχι εσύ Ανάγκη
τον έρωτα τον έπλασε ο Θάνατος 
από άγρια περιέργεια να εννοήσει τι είναι ζωή."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου