Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.

Στη σύγχρονη κοινωνία έχουμε για πρώτη φορά τα πάντα να μας εξυπηρετούν.
Όλα είναι προσβάσιμα.
Η ποιότητα ζωής κατά το γενικό κανόνα για τη δυτική κοινωνία είναι ασύγκριτα βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν.Η καλύτερη ποιότητα όμως και η ευκολία που αυτή προσφέρει, ειναι λογικό να δημιουργούν νέες προσδοκίες για τους ανθρώπους.Προσδοκίες φορτισμένες με πίεση και άγχος που στο τέλος κάνουν τη ζωή πολύ δυσκολότερη.
Γιατί να συμβαίνει αυτό όμως;
Ναι, είναι λογικό κάποιος να αμφιβάλλει για τις επιλογές του και να πέφτει συχνά σε κρίσεις που αφορούν το μέλλον του.Όμως η πραγματικότητα όπως έχει δομηθεί συμβάλλει σε αυτό περισσότερο απ'όσο φανταζόμαστε.Όλο αυτό το άγχος που ανέφερα προκύπτει από την ανάγκη του ανθρώπου για επιτυχία.
Πρώτον, είναι αξιοπρόσεχτο ότι πλέον οι κοινωνίες είναι ως επί το πλείστον ανθρωποκεντρικές.
Πράγμα που σημαίνει ότι ο ανθρωπος και μόνο, είναι στο επίκεντρο και λαμβάνει την προσοχή.
Όχι θεοί ή φύση.Ο άνθρωπος-εαυτός έχει γίνει λατρεία και φοβέρα επίσης.Όλα είναι προσωπική ευθύνη του καθενός.Μαζί με την προσωπική επιτυχία όμως, υπάρχει και το βάρος της προσωπικής αποτυχίας.
Δεύτερον, η επιτυχία είναι σημαντική γιατί είναι το κριτήριο της κοινωνικής ιεραρχίας που ισχύει σε κοινωνίες που προφασίζονται ότι είναι αξιοκρατικές.
Αξιοκρατία θα πει στην ουσία να "πηγαίνει ψηλά'' αυτός που έχει την αξία,τις ικανότητες να το κάνει.Αρα, όσοι δεν μπορούν είναι ανάξιοι και πάνε στον πάτο.Προκειται για μια θέση  που θα κατακτήσει κάποιος με προσωπική ευθύνη.Γεγονός που κάνει την αποτυχία πιο επώδυνη.
  Πρέπει να παρατηρήσει κανείς ότι το να έχει κανείς την ευθύνη του εαυτού του δεν είναι παράλογο ή άδικο, όμως είναι λογικό να παθαίνει κανείς κρίσεις με τις κοινωνικές αντιφάσεις που βιώνει, αφού οι κοινωνίες θεωρητικά έχουν καταργήσει τις ''κάστες'' και τις ανισότητες αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει ένα γερό κατασκεύασμα ιεραρχίας που μόνο σαφές και λειτουργικό δεν είναι.
Η ισότητα πάντα ήταν φαινομενική.
Ποιός ορίζει την αξία του άλλου ή ακόμη και τη δική του; Ποιός είπε ότι η ήττα σημαίνει αποτυχία;
Οι τραγικοί ήρωες, για παράδειγμα, ήταν αποτυχημένοι; Ενα το κρατούμενο.
Ενα λάθος που συμβάλλει δραστικά στο να δυσκολεύει η ζωή όλων μας είναι πως οι άνθρωποι γίνονται επικριτικοί και σνομπ.Που σημαίνει ότι με ερωτήσεις τύπου ''με τι ασχολείσαι;" σε κρίνουν αποσπώντας μεμονωμενα στοιχεία σου ως απολυτο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου.
Και είναι λογικό όταν οι άνθρωποι έχουν χτίσει κόσμους, όπου τα αισθηματα και ο χρόνος είναι συναλλάγματα, κάποιος να αναζητήσει την επιβράβευση και ενθάρρυνση που του λείπει, από κάποιον που δε θα του την προσέφερε ανιδιοτελώς.Οι συναλλαγές είναι εδραιωμένες.Κρίνεις από την ιδιότητα της επαγγελματικής  κάρτας και ορίζεις τις σχέσεις σου με βάση την ανάγκη που έχεις να ανέβεις προς τα ψηλότερα της ιεραρχίας.Η καριέρα είναι ένας ασφαλής τρόπος να γίνει αυτό.Είναι ο τρόπος να εξαγοράσουμε τις ελλείψεις μας μέσω του εαυτου μας από τους άλλους, που δυστυχώς δεν είναι δοτικοί σαν τις μανάδες μας-που δεν τις ενδιαφέρει αν έχουμε επιτύχει για να μας στηρίξουν.Χρειαζόμαστε πάνω από όλα επιβραβευση συναισθηματική και τότε έρχεται το υποκατάστατο ή ο ανταγωνισμός-που είναι από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κενόδοξων ανθρώπων.
Και το ζουμί, για να επανέλθουμε, είναι στο ότι αυτοί οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται από αυτό, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.Και πώς να μην έχουν σε μια "κοινωνία αυτοβοήθειας" που το μόνο ενθαρρυντικό που έχει είναι συμβουλές ότι με όλες τις ευκολίες της εποχής ''μπορείς να κάνεις το οτιδήποτε!"; (Ανακύκλωση σκέψης.Το παραμύθι της ισότητας και της αξιοκρατίας.)
Μακάρι να μπορεί να κάνει ο καθένας αυτό που θέλει, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Είναι σαν να προσπαθείς να εξισώσεις τους πάντες επειδή φοράνε τζην.
Όλοι είναι ίδιοι;
Και το άλλο φάουλ που γεννιέται μέσα από αυτά τα κοινωνιολογικά παιχνίδια περί φαινομενικής ισότητας, είναι ο φθόνος.Καθώς,όσα περισσότερα σημεία επαφής έχεις με κάποιον είναι πιο πιθανό να αρχίσεις να τον ζηλεύεις.Ειδικά όταν νιώθεις να απειλείσαι.
Όλο το παιχνίδι κρύβεται σε δυο σημεία:

1. Όλο το άγχος για την επιτυχία-που λογικά προκύπτει από τη χαμηλή αυτοπεποίθηση, το άγχος για το μέλλον, την ''αξιοκρατική" κοινωνία, τις συναισθηματικές ελλείψεις και την αυτολατρεία- προέρχεται από φορείς ή μέσα υποβολής που είναι γονείς,σχολεία,μέσα ενημέρωσης κοκ.Πράγμα που σημαίνει ότι ο ορισμός της ''επιτυχίας'' και σε συνεπαγωγή η "αποτυχία" σε κάτι άλλο δεν είναι προσωπικός ορισμός τελικά!
Ας βεβαιωθούμε λοιπόν ότι αυτό για το οποίο αγχωνόμαστε είναι αυτό το οποίο εμείς θέλουμε.

2. Το μοντέλο της αξιοκρατικής κοινωνίας, μοιάζει με κάτι ουτοπικό κι απόλυτο ταυτόχρονα.
Στη συγχρονη μορφή του, είναι γεμάτο υποκρισία και όχι απλά δε δινει ελευθερία στους ανθρώπους να αναπνεύσουν και να έχουν ευκαιρίες, αλλά τους φοβιζει ακόμη παραπάνω και τους αδικεί.
Επομένως ας σκεφτούμε πως πέραν των προσωπικών ευθυνών και πέραν της κριτικής που εύκολα μπορούμε να ασκήσουμε στον άλλο, υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες όπως ο χρόνος.
Και αυτο το περιθώριο τυχαιότητας είναι που μπορεί να κάνει τη ζωή λιγότερο κλειστοφοβική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου