Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.

Το Πάσχα είναι το οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι της γιαγιάς μου, όταν όλοι μέναμε στη Θεσσαλονίκη, όλοι ζούσαν και ήταν ευτυχισμένοι.
Πόνος βαρύς ο θάνατος.
Το σκέφτομαι και το νοσταλγώ.Φριχτά μου λείπει όσο τίποτα.
Και είναι και το μόνο που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.Γαμώτο.
Ίσως αρκεί που το βιώνω κάθε χρονιά πιο έντονα.
Θρήνος.
Σήμερα έκατσα και είδα τις βιντεοκασσέτες που πήρα μαζί.
Μας βλέπω στο μπαλκόνι.
Εκεί.
Αλλος κόσμος, άλλη ζωή.
Ανάσταση.
Οσο με πονάει, τόσο το αγαπώ.
Εκατσα μόνη όσο ξημέρωνε στην βαθιά μου πολυθρόνα και πνίγηκα στο κλάμα.
Απέναντι οι δικοί μου και κανείς να μη με βλέπει, κανείς να με παρηγορεί, απλά να χαίρονται με ευχές και να τσουγκρίζουν ποτήρια.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Καλή Ανάσταση σε όποιον τη χρειάζεται, άρτομα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου