Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Η ΣΧΙΣΜΗ.

Πιάνο σε επανάληψη.
Κλείνω τα μάτια.Mπλουμ.
Ούτως ή άλλως το μόνο φως που έχω, είναι αυτό από το ξημέρωμα.
Οι τοίχοι μου είναι λευκοί.
Ετσι όπως εύχομαι να ήταν το μυαλό μου.Καθαρό.
Σιγά σιγά, ανατριχιάζω.
Θα μπορούσε να είναι επιθυμία ή συγκίνηση.
Από αυτές που σε κάνουν να μπήγεις βαθιά τα νύχια σου στο δέρμα ή τα δάχτυλα ανάμεσα στα μπούτια.Φαντάζεσαι κραυγές σε μαξιλάρια και ψηλά δέντρα που δεν θα μπορέσεις ποτέ ούτε τη σκιά τους να φτάσεις.
Κοιμάμαι στο ταβάνι,αλλά έτσι κι αλλιώς τέτοιες ώρες πετάω.
Τέτοιες ώρες που δε με βλέπουν.
Η διάφανη Ευτυχία.
Κοιτάει απέναντι και ψάχνει ανθρώπους πίσω από τις κουρτίνες.
Αυτοί είναι οι πιο όμορφοι.
Όταν κάποιος τη δει, κρύβεται.
Σηκώνει δειλά το κεφάλι, του κλέβει τη Φωνή και τρέχει.
Ξαπλώνει μαζί με τη Φωνή, την αγκαλιάζει και κοιμάται μαζί της.
Τις κυκλώνουν φωτάκια σαν αυτά που βλέπεις αν μισοκλείσεις τα μάτια σου ή αν είσαι ερωτευμένος.
Στις παιδικές τούρτες.Τα φωτάκια τα φλου.
Η Φωνή ζαλίστηκε, δεν μπορεί να κοιμηθεί.
Όλο μιλάει.
"Χάραξέ μου κι εσύ μία", της λέω.
Όπου κι αν κοιτάω βλέπω σχισμές.
Σχισμές για ουρανό, σχισμές για χρόνο, σχισμές απ'όπου βλέπω, σχισμές που μπαίνει φως, σχισμές στα σώματα, σχισμές στα φιλμ, σχισμές στη μνήμη.
Αναρωτιέμαι ποια είναι η δικιά μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου