Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

ΤΟ ΡΙΠΙΤ-ΠΙΤ.


Ας ανοίξουμε την τηλεόραση.
Ας βάλουμε τα καλά μας ρούχα και τις κολώνιες.
Να τραγουδάμε σε επανάληψη τον στίχο.
Ξανά και ξανά.
Όπως είναι στο μυαλό μας γατζωμενος.
Όπως το μυαλό μας δουλεύει πια.
Όπως βηματίζουμε.
Στο ριπίτ.
Ας κάνουμε ένα χοροπηδηχτό βηματάκι να δούμε τι θα γίνει.
Χοπ.
Το περίμενες αυτό;
Ούτε εγώ.
Ξέρεις,στην Ουτοπία, δεν κάνουμε "χοπ".
Θέλεις να δοκιμάσεις κι εσύ να κάνεις;
Δεν πειράζει.
Μια φορά ο δάσκαλος μου είπε πως η πιο σκληρή αλήθεια είναι να παραδεχτείς πως δεν μπορείς να τους βοηθήσεις όλους.
Τι να πρωτοθυμηθώ.
Τι να πρωτοξεχάσεις.
Καθομαστε και μιλάμε για πράγματα νεκρά και έρωτες που ποτέ δεν έγιναν.
Σάπισαν πολύ τα πράγματα.

Ας πεθάνουμε όλες μαζί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου