Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΩΙΝΟ.

Ξέρεις ε, έχουν περάσει χρόνια πλέον.
Όχι ότι το κατάλαβα.
Σε σένα απευθύνομαι πάλι.
Τον εξιδανικευμένο.
Σε σένα που δε με διαβαζεις.
Είμαι χαρούμενη γι'αυτό, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουν να σου πω τι νιώθω ακόμα και θα το έπαιζα γενναία.
Όχι γενναία, ''κουλ''.
Μία από τις χειρότερες λέξεις του κόσμου.
Η άλλη είναι το ''κρίμα''.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που στο είπα.
Ο γαμημένος μπλε καναπές που φιλοξένησε την παγωμάρα μας.
Το σπίτι μας.
Πάει κι αυτό.
Μόνο στο μυαλό μου είχε χτιστεί, θα μου πεις.
Σήμερα σε είδα πάλι στο Βερολίνο κάπου πριν τις 4 το ξημέρωμα.
Εκείνη την ώρα που με πήγαινες για κέρασμα στα μυστικά στενά της Αθήνας για πρωινό.
Τα λίγα μας λεφτά και ο πολύς μας έρωτας.
Εκανες ποδήλατο, είχαν μακρύνει τα μαλλιά σου.
Σκέφτηκα να πάρω το δικό μου και να σε ακολουθήσω, αλλά ήμουν κουρασμένη και αναρωτιόμουν τι θα σου έλεγα ακόμη και να σε προλάβαινα.
Τίποτα.
Όπως κάθε φορά που η επιθυμία μου πνίγεται στο φόβο.
Το αντίθετο από αυτό που είχαμε στην αρχή, δηλαδή.
Κανένας φόβος, μόνο επιθυμίες.
Και μια χαρά τις ζήσαμε για λίγο ε;
Θα τολμουσα να ξανασκεφτω το "εμείς";
Γιατί πότε το ξέχασα;
Κατάρα, θα σε αγαπώ για πάντα.
Αυτό θα σου έλεγα.

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Berlin is U.

Ενα ακόμη βίντεο που έκανα αυθόρμητα στο Βερολίνο.

Berlin is U. from Eftychia Iosifidou on Vimeo.

Μπαίνεις στο U για μια στάση.
Ίσα για να γλιτώσεις από τη βροχή.
Δεν μιλάς.
Δεν κρατιέσαι από πουθενά.
Το βαγόνι τσιρίζει.
Ακούμε την πόλη.
Εσένα δεν ακούμε.
Εσύ μόνο κοιτάς έξω.
Εγώ παρακολουθώ εσένα.

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ.


Η ευτυχία είναι ο σκοπός.
Η αγάπη είναι η αιτία.
Η επιθυμία είναι ο τρόπος.
Η ελευθερία είναι η θεωρία.
Η σκέψη είναι η πράξη.
Η μοναξιά είναι η επανάσταση.
Το θάρρος κρύβεται στο φόβο.
Τα εγώ να γίνουν εμείς.
Η ελπίδα είναι η αποδοχή.
Η αποδοχή είναι ο θάνατος.
Ο θάνατος είναι το τέλος;

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ.

Το σπίτι μου το θέλω πάντα καθαρό και άδειο.
Το γεμίζω μόνο με μικρά πραγματάκια που συλλέγω χωρίς κάποια λογική χρόνια τώρα.
Δυστυχώς δεν έχω ένα σπίτι ή μια έδρα, όπως θα ήθελα, για να τα τακτοποιήσω με τον τρόπο που  ονειρευόμουν-ωστε είναι όλα τους ευχαριστημένα και πρέπει να τα ταλαιπωρώ από δω κι απο κει.
Όλα μου τα πραγματάκια είναι ξεχωριστά και έχουν την ιστορία τους.
Όταν ήμουν αρκετά μικρότερη τακτοποιούσα σε συγκεκριμένη θέση τις κούκλες για να έχουν πάντα τις φίλες τους δίπλα ή να γνωρίσουν αυτές που μου είχαν αγοράσει πιο πρόσφατα.
Δεν ήταν τυχαία παιχνίδια.Ούτε ένιωσα ποτέ πως κάτι είναι απλά πλαστικό.
Τοy Story καταστάσεις.Απορώ με αυτούς που δε σεβάστηκαν τα παιχνίδια τους ή πέταξαν πράγματα που κάποτε αγάπησαν.
Θα μου πεις, εδώ ανθρώπους ''πετάμε΄΄ από τις ζωές μας.
Γι' αυτό είναι κι άδεια τα σπίτια μας.
Πάλι σε είδα στον ύπνο μου.
Ξύπνησα και άρχισα να συμμαζεύω με Σινάτρα να τραγουδάει δυνατά.
Εχω κλείσει το μυαλό μου μέχρι να βρεθούν τα αρχεία που έχω χάσει από τον υπολογιστή.
Καταλαβαίνεις πόσο μπορεί να πονάει αυτό έναν άνθρωπο σαν εμένα.
Ψάχνω λύσεις.
Καταλήγω συνέχεια στη σκέψη: χρήμα.
Πόσο το καταραμένο έχει γίνει η απάντηση ή η αιτία για όλα τα δεινά ή όλες τις αξίες.
Νιώθω πιο παγιδευμένη από ποτέ στη σκέψη του.
Για ποια ελευθερία μιλάμε τόσα χρόνια όταν ούτε στιγμές της δεν μπορείς να αγοράσεις πια;
Δυναμώνω κι άλλο να μην ακούω τις σκέψεις μου.
Τραγούδα, Φρανκ.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ.

Πώς θα σου φαινόταν αν εκεί που περπατούσες χτυπούσες πάνω σε ένα τζάμι που δεν είχες προσέξει;
Ποιός είναι ο λόγος να κάνεις όσα κάνεις;
Οδηγούν κάπου ή απλά ανακυκλώνεται ενέργεια;
Σου δίνουν χαρά αυτά που κάνεις;
Αλλάζεις διαδρομή στο δρόμο σου για το σπίτι;
Τί ήταν το τελευταίο πράγμα που ανακάλυψες ή σε εντυπωσίασε;
Ξέρεις να κολυμπάς;
Αν σε ρίξουν σε πιο βαθιά νερά από αυτά που είχες συνηθίσει, θα φοβηθείς ή θα κολυμπήσεις;
Δεδομένου ότι κάθε κόσμος είναι μια γυάλα και ως ψάρι χρειάζεσαι νερό, πώς θα μπορούσες να είσαι ποτέ ελεύθερος;
Και αν εσύ έχεις την προσωπική σου γυάλα, οι άλλοι είναι δύτες ή ψάρια άλλου είδους;
Ο φόβος ενός ωκεανού για ένα μικρό ψαράκι είναι μεγαλύτερος από αυτόν ενός ενυδρείου;
Εχεις ελευθερία να επιλέξεις ή όχι;
Τί σου τη στερεί;

Αυτές είναι οι σκέψεις της ημέρας για όποιον δεν έχει τι να κάνει το απόγευμα του Σαββάτου.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

ΕΧΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ.

Θα σας πω το μεγάλο μου μυστικό:
Είμαι πολύ καλή ηθοποιός.
Και θέλω να δηλώσω τη βαθιά λύπη μου για το ότι ποτέ κανείς δε θα το μάθει ή δει.
Είναι ένα παράπονο που θα έχω από τον εαυτό μου για μια ζωή.
Το μόνο που με παρηγορεί είναι οι λίγες στιγμές με τον καθρέφτη που γίνομαι αυτή.
Είμαι σίγουρη ότι όλοι το κάνετε με το δικό σας τρόπο και είμαι ευτυχισμένη που έχω αγαπήσει από μικρή το δικό μου.

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ.

Κανέναν άλλο δε θέλω.
Καμιά άλλη ζωή.
Καμία άλλη χώρα.
Κανένα μέλλον.
Αρνηση σε όλα.
Από το μηδέν ως το άπειρο.
Θέλω να σταματήσουν όλα και αν όχι για όλους, για μένα.
Να κοιμηθώ μέχρι τα πράγματα να ξαναξεκινήσουν από εκεί που θέλω να τα ζω.
Από εσένα.
Μέχρι εσένα.
Μακάρι να μπορούσα να ευχηθώ να πεθάνεις μαζί μου, αλλά βλέπεις δεν μπορώ να στο κάνω αυτό.
Ούτε καν σαν σκέψη ή σαν όνειρο.
Σε ξέχασα σχεδόν, ούτε ξέρω πως ζεις.
Εμένα θυμάμαι μαζί σου.
Το ''εμείς'' είναι που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ποτέ.
Καταραμένε πρώτε πληθυντικέ που τρυπάς όπου βρίσκεις.
Σε βλέπω σε μια θολή εικόνα, ξέρεις, κάποιες φορές που μου λείπεις.
Σαν τις ερωτευμένες μέρες μας.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

ΦΙΝΑΛΕ.

Είναι κάτι που με βασανίζει χρόνια και νομιζω πως δε θα πάψει ποτέ.
Μέχρι να πεθάνω θα έχω αυτή τη σκέψη.
Νομίζω πως όλα συνοψίζονται σε αυτό.
Το άγνωστο-για άλλη μια βασανιστική φορά.
Αυτή η φορά διαρκεί όσο κρατάει μια ζωή.
Δεν μπορώ να αντιληφθώ την έννοια "τέλος".
Όχι ως αριστοτελική τελειότητα ή με την χροιά του σκοπού, όσο με τη μορφή της κατάληξης.
Τί σημαίνει ότι κάτι τελειώνει; Πότε λήγει κάτι;
Προσπαθώ να ενταξω τη σκέψη μου στην τέχνη.
Πότε τελειώνει ενας πίνακας;
Ποιά είναι η απόφαση αυτή που σου λέει ότι δε βάζεις άλλη πινελιά;
Σκέφτομαι τις ταινίες.Ειδικά τις ταινίες.
Πρέπει να γραψουν The End για να καταλάβουμε πως τελειώνουν;
Όλα τα τέλη μοιάζουν αδύναμα και λίγα μπροστά σε αυτό που προηγήθηκε.
Είναι το τέλος μια αλλαγή κατάστασης;
Το τέλος σημαίνει μεταβολή;
Από τη ζωή στο θάνατο, από την εργένικη ζωή στο γάμο ή το αντίστροφο, φυγή;
Μόνο αυτά έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε σαν τέλη;
Προσπαθώ να ολοκληρώσω τις ιδέες μου.
Προσπαθώ να βρω το κατάλληλο τέλος για την ιστορία μου ή την ταινία μου.
Δεν υπάρχει, παιδιά.
Όσο και να φλερτάρω μαζί του δεν το βρίσκω.
Νιώθω παγιδευμένη.
Το τέλος είναι ένα αδιέξοδο που ψάχνω και δε βρίσκω.

Αν το έχετε βρει, εξηγήστε μου σας παρακαλώ κι εμένα.

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.

Σήμερα χώθηκα σε μια γωνία μέσα στο μετρό δίπλα σε κάποιον για να ακουμπάω τον αέρα του πουκαμίσου του με τον ώμο μου.
Που να φανταστεί ο δόλιος ότι για μένα έγινε ο πατέρας μου για τρεις στάσεις.
Μέσα στη μεγάλη πόλη τον έχω συναντήσει πολλές φορές.
Ακολούθησα το καφέ δερμάτινο γιλέκο, στάθηκα για να μυρίσω λίγο κάπου που  μύριζε ''μπαμπάς'', χάζεψα τις γραβάτες που έμοιαζαν με αυτές που μου άρεσε να φοράει παλιά στη δουλειά και δεν πήρα το βλέμμα μου από τον άνθρωπο απέναντι που του έμοιαζε.
Θυμάμαι πολλά πράγματα.Κακά και καλά.
Θυμάμαι το κόκκινο αμάξι του που πούλησε κι έκλαιγα με λυγμούς.
Θυμάμαι τις ωραίες ζωγραφιές και τα γράμματά του.
Θυμάμαι ότι έκλαιγε στο κρεβάτι μου από τύψεις που με είχε χτυπήσει.
Θυμάμαι που με φιλούσε το πρωί πριν φύγει στη δουλειά κι εγώ προσποιούμουν ότι κοιμάμαι.
Θυμάμαι που όποτε γυρνούσε αργά κρυφοκοιτούσα κάτω από το πάπλωμα τη χαραμάδα από το φως της πόρτας.
Θυμάμαι που με ακολουθούσε όποτε έβγαινα με κάποιο αγόρι και έκανα πως δε βλέπω.
Θυμάμαι ότι ήταν ο καλυτερος μου φίλος.
Θυμάμαι τις ατέλειωτες βόλτες μας που όλο του μιλούσα.
Θυμάμαι πως τον τελευταίο καιρό δεν με άκουγε καν.
Θυμάμαι τους ατέλειωτους καβγάδες μας.
Θυμάμαι τα βίντεο του.
Θυμάμαι που όποτε ερχόταν σπίτι κοιμόμουν ασφαλής.
Θυμάμαι τη μέρα που έφυγε κι εγώ έτρεμα.
Θυμάμαι που αρνήθηκε όσα εγώ θέλω να θυμάμαι.

Μια από τις ασθένειες της οικογένειάς μου είναι η επιλεκτική μνήμη.
Εγώ δυστυχώς δεν την κληρονόμησα.

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ.

Βλέπω μόνο ουρανό.Γαλάζιο μόνο.
Ξαπλωμένη κάπου στη Γη, περιμένω τον ήλιο να με κάψει όσο μπορεί.
Ποιοι ορισμοί, ποιες ταυτότητες, ποιες διαφορές, ποιες σημασίες.
Τέτοιες στιγμές, πάντα σκέφτομαι πόσο μικρή είμαι, πόσο ανύπαρκτα και μάταια είναι όλα.
Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.
Γιατί για να κατανοήσει ο άνθρωπος τον κόσμο πρέπει να δημιουργήσει.
Μακέτες αρμονίας είναι οι σχέσεις μας.
Ας κατασκευάσουμε την ευτυχία μήπως καταλάβουμε περισσότερα.
Ας ερωτευτούμε μήπως και βρούμε νόημα στις υπάρξεις μας.
Αρχισε να βρέχει, σκοτείνιασε.
Δεν με ενοχλεί.
Περπατάω και χαζεύω όσο προλαβαίνω.
Φαντάζομαι μια άλλη Κριστιάνε, έφηβη πόρνη που ψάχνει τη δόση της κάπου εδώ γύρω στο Ubahnhof Zoo.
Γυρνάει σπίτι ζαλισμένη, κατεβάζει το βρακί της μέχρι τα γόνατα και κάθεται στη μπανιέρα για να κατουρήσει φορώντας ακόμα το βρεγμένο της φόρεμα.
Δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό της και δεν τη νοιάζει κιόλας.
Κάθεται εκεί μέσα για ώρα με καυτό νερό στα πόδια της ώσπου δεν τα νιώθει πια.
Δεν κατάλαβε πως την πήρε ο ύπνος, τίποτα δεν κατάλαβε.
Δε νιώθει, δε βρίσκει νοήματα.
Μήπως επέλεξε να ζει;
Όχι, βέβαια.
Για να είσαι ελεύθερος να ζεις, πρέπει να είσαι ερωτευμένος.

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ HAPPENS.

Στην αρχή όλα μοιάζουν ανέμελα.















Ερχεται όμως η  στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχεις λίγες ώρες μόνο για να διαβάσεις.









Και πρέπει να βγάλεις ύλη εξαμήνου που πρώτη φορά βλέπεις στη ζωή σου μέσα σε μια νύχτα."Μα πότε έγιναν όλα αυτά; Σοβαρά; Τι λες ρε παιδί μου; Πως περνάει ο καιρός; Πανεπιστήμιο ήθελες, παρ'τα τωρα. Στο δημοτικό πώς μπορούσα και διαβαζα ρε γαμώτο;" -και άλλα τέτοια τρέχουν στο μυαλό σου.








Μετά από λίγες ώρες...















Το πρωί στο γραφείο σε βρίσκει κάπως έτσι.Στη θέση που ήσουν.Το ξυπνητήρι δεν ακούγεται ποτέ.









Πάει.
Δεν έχει τίποτα νόημα πια.
Όχι, δε θες να πας.














Καθε πρωί η ίδια ιστορία.





















Αλλά το παιρνεις απόφαση και βγαινεις στο δρόμο τρέχοντας για να βρείς συγκοινωνία.
Μανχάτταν γίναμε, σκέφτεσαι.






















Κι έτσι κάποια στιγμή, 
φτάνεις στην είσοδο της σχολής.















Και στην αίθουσα, 
οπου ήδη έχουν μοιράσει τα θέματα.





Εσύ και το γραπτό σου, μόνοι.













Όταν βγεις και σε ρωτήσουν πως τα πήγες.
















Eπιτέλους, πίσω στο μόνο μέρος που καταλαβαίνει τις ανάγκες σου.


Ουφ, αυτό ήταν.
Mέχρι μεθαύριο που γράφεις το επόμενο μάθημα.
Καλή τύχη σε όλους, αρτομάκια!

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

MONTH OF PERFORMANCE ART-BERLIN.


 Άρτομά μου, δείξτε κατανόηση γιατί σε αυτή την ανάρτηση θα γράψω στα αγγλικά.
Όποιος βαρεθεί, μπορεί να δει τις φωτογραφίες.

May 2013 in Berlin was the month of performance art and this was one of the best surprises I had since now in my life here.
Before some weeks I volunteered in a 48hour non stop performance marathon in the ACUDkunsthaus.
It was an excellent experience and a great opportuntity for people that need to communicate with others their creativity.
The thing that I found most interesting in this crazy weekend wasn't any perfomace but the positive energy of people who participated.
The volunteers, the performers, the organizers and even guests, friends and people that accidentaly came through their way of going to the cinema.
Everybody with a personal story and a personal way to express it.Seems natural.In a way you can say that performance art is the closest to real life.And sometimes more real than itself is.
Just imagine that all those people who came from other cities,coutries and didn't know each other, had their chance in a 48 life experience present a part of them.
Sleep, food, language are not important.Your identity is something you get from your interaction with others, something you perform.
I could tell you which performances I liked and which ones I didn't- or to give you an analysis.This is my field of studies in the end.
But this is not important for me at all.Being a part of it I could only congratulate all the people who made it happen.We had a wonderful time, we made fun, we met each other and shared things and a basis for new things has been created. Beauty,humor, sex, pain, sounds and most of all interaction.
Even if something was opposite or different to your taste, there was respect and love into it.At least this is what I saw.
More info you can find here; http://www.mpa-b.org/

From me,here are some photos I took.
Enjoy and hope to see you next year.

Love, people.
Ef.
























Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

MARIA, KOCHAM CIĘ.

Η στιγμή που χορεύεις για πρώτη φορά με φίλη σου και συνειδητοποιείτε πως κάνετε τις ίδιες αστείες κινήσεις, χαμογελάτε και συνεχίζετε μαζί το χορευτικό.
Ανεκτίμητο.

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

ΠΑΡΤΥ ΠΑΡΤΥ ΠΑΡΤΥ.

Δεύτερο δυνατό κλάμπινγκ στο Βερολίνο, δεύτερη Μέκκα των κλάμπς, σημειώσατε.
Αυτή τη φορά δεν είμαι η Λίντα.
Είμαι το +1 και μπαίνω προσπερνώντας την ουρά.
Νταπα ντούπα και φώτα και καπνοί πάλι.
Αλλά ΤΙ καπνοί και ΤΙ φώτα.
Ταινία.
Στο διάδρομο που δε βλέπεις που πηγαίνεις-μόνο σκιές, το παίζω μοιραία και πάω ακόμη πιο αργά.
Τα γρήγορα φώτα στη σειρά με κάνουν να βλέπω τα πάντα σε εναλλαγή 3d-2d.
Φαντάσου να έπαιρνα και ναρκωτικά.
Ανεβαίνω ψηλά να χορέψω, δεν μπορώ με τον κόσμο τα σπρωξίδια, λύνω μαλλιά.
Σε κάποια φάση όλα αναβοσβήνουν τόσο γρήγορα που νομίζω είναι φλας φωτογραφικής και βλέπω μερικά καρέ το δευτερόλεπτο μόνο.Κυνηγάω φιγούρες και τις χάνω.
Βρίσκω ένα σούπερ μοντέλο από τη Σουηδία να χορεύει μέσα στο κλουβί.
Χαιρετιόμαστε και με φωνάζει μέσα, αφού είχαμε γνωριστεί στο προηγουμενο κλαμπ.
Χορεύω πλέον μέσα από το χώρο που παίζουν οι DJs και κοπανιέμαι με το φίλο μου από δίπλα.
Το κοινό τους γίνεται και κοινό μου, ιδρώνουν, καραγουστάρω, τους δίνω ρυθμό.
Ντουπ ντουπ ντουπ ντουπ.
Φωτιάαα.
Πηγαίνω κάτω από μια ντίσκο μπάλα,αφού βγω από το λαβύρινθο και δώσω ρισπέκτ στον Πάτρικ και χάνομαι στα κελιά-τουαλέτες.Γάμησε.Βγαίνω να πάρω αέρα και βλέπω ένα παλιό άδειο εργοστάσιο.Το μυαλό μου καθαρίζει.
Περπατώ τελευταία φορά στο διάδρομο και χαζεύω το σώμα μου βαμμένο κόκκινο από το φως. 
Πολύ θα ήθελα να έχω ενσωματωμένη κάμερα τέτοιες στιγμές.
Ανοίγει πόρτα και ... καλημέρα, Βερολίνο.
Τα ξέχασα όλα.Τέλεια.
Κανουμε μια πρωινή βόλτα στο ποτάμι με τις παπιες και σπίτι.
Τηλέφωνο για καλημέρα η μαμά και πηγαίνω στη λαική που έχει η γειτονιά μου.
Τι Καλλιδρομίου, τι Kollwitzplatz.
Σκάει χαμόγελα ο κόσμος και μυρίζει φαγάκι.
Ψωνίζω και βουλιάζω στην πολυθρόνα για να μιλήσω με τη φίλη μου.
Κλείσαμε, θα πάμε σε πάρτυ γενεθλίων σήμερα.
Φτιάχνω το δώρο για το φίλο που γιορτάζει και έτοιμες.
Άλλη μια μέρα που είμαι κωλοχαρούμενη, σημείωσατε.
:)
Τελικά να τι είμαι.
Ενα καλό αρτομάκι που αν βγει και χαρεί, γεμίζει μπαταρίες.
Καλό μας Καλοκαίρι!