Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.

Σήμερα χώθηκα σε μια γωνία μέσα στο μετρό δίπλα σε κάποιον για να ακουμπάω τον αέρα του πουκαμίσου του με τον ώμο μου.
Που να φανταστεί ο δόλιος ότι για μένα έγινε ο πατέρας μου για τρεις στάσεις.
Μέσα στη μεγάλη πόλη τον έχω συναντήσει πολλές φορές.
Ακολούθησα το καφέ δερμάτινο γιλέκο, στάθηκα για να μυρίσω λίγο κάπου που  μύριζε ''μπαμπάς'', χάζεψα τις γραβάτες που έμοιαζαν με αυτές που μου άρεσε να φοράει παλιά στη δουλειά και δεν πήρα το βλέμμα μου από τον άνθρωπο απέναντι που του έμοιαζε.
Θυμάμαι πολλά πράγματα.Κακά και καλά.
Θυμάμαι το κόκκινο αμάξι του που πούλησε κι έκλαιγα με λυγμούς.
Θυμάμαι τις ωραίες ζωγραφιές και τα γράμματά του.
Θυμάμαι ότι έκλαιγε στο κρεβάτι μου από τύψεις που με είχε χτυπήσει.
Θυμάμαι που με φιλούσε το πρωί πριν φύγει στη δουλειά κι εγώ προσποιούμουν ότι κοιμάμαι.
Θυμάμαι που όποτε γυρνούσε αργά κρυφοκοιτούσα κάτω από το πάπλωμα τη χαραμάδα από το φως της πόρτας.
Θυμάμαι που με ακολουθούσε όποτε έβγαινα με κάποιο αγόρι και έκανα πως δε βλέπω.
Θυμάμαι ότι ήταν ο καλυτερος μου φίλος.
Θυμάμαι τις ατέλειωτες βόλτες μας που όλο του μιλούσα.
Θυμάμαι πως τον τελευταίο καιρό δεν με άκουγε καν.
Θυμάμαι τους ατέλειωτους καβγάδες μας.
Θυμάμαι τα βίντεο του.
Θυμάμαι που όποτε ερχόταν σπίτι κοιμόμουν ασφαλής.
Θυμάμαι τη μέρα που έφυγε κι εγώ έτρεμα.
Θυμάμαι που αρνήθηκε όσα εγώ θέλω να θυμάμαι.

Μια από τις ασθένειες της οικογένειάς μου είναι η επιλεκτική μνήμη.
Εγώ δυστυχώς δεν την κληρονόμησα.

1 σχόλιο: