Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ.

Κανέναν άλλο δε θέλω.
Καμιά άλλη ζωή.
Καμία άλλη χώρα.
Κανένα μέλλον.
Αρνηση σε όλα.
Από το μηδέν ως το άπειρο.
Θέλω να σταματήσουν όλα και αν όχι για όλους, για μένα.
Να κοιμηθώ μέχρι τα πράγματα να ξαναξεκινήσουν από εκεί που θέλω να τα ζω.
Από εσένα.
Μέχρι εσένα.
Μακάρι να μπορούσα να ευχηθώ να πεθάνεις μαζί μου, αλλά βλέπεις δεν μπορώ να στο κάνω αυτό.
Ούτε καν σαν σκέψη ή σαν όνειρο.
Σε ξέχασα σχεδόν, ούτε ξέρω πως ζεις.
Εμένα θυμάμαι μαζί σου.
Το ''εμείς'' είναι που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου ποτέ.
Καταραμένε πρώτε πληθυντικέ που τρυπάς όπου βρίσκεις.
Σε βλέπω σε μια θολή εικόνα, ξέρεις, κάποιες φορές που μου λείπεις.
Σαν τις ερωτευμένες μέρες μας.

5 σχόλια:

  1. Υπέροχο... Μα πόσο υπέροχο!
    Δεν θέλω να δεχτώ ότι πρέπει, έτσι να ζούμε στο εξής με ορισμένους... Είναι τόσο μελαγχολικό και άσχημο για τέλος ιστορίας που δεν μπορώ παρά να έχω την ψευδαίσθηση ότι κάτι θα γίνει και όλα θα αλλάξουν...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιστεύω βαθιά μέσα μου πως όσοι δεν αποδεχόμαστε το τέλος θα είμαστε δυστυχισμένοι, αλλά τουλάχιστον γενναίοι για να ζήσουμε με αυτό.

      Διαγραφή
    2. Έχεις δίκιο... απλά είναι δύσκολο και θέλει δύναμη. Τεράστια δύναμη! Και δεν ξέρω αν τα καταφέρνεις ποτέ εντελώς... Καλό σου μεσημέρι.

      Διαγραφή
  2. "Από εσένα.
    Μέχρι εσένα."

    Πόσο όμορφο, πόσο αληθινό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή