Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ.

Το σπίτι μου το θέλω πάντα καθαρό και άδειο.
Το γεμίζω μόνο με μικρά πραγματάκια που συλλέγω χωρίς κάποια λογική χρόνια τώρα.
Δυστυχώς δεν έχω ένα σπίτι ή μια έδρα, όπως θα ήθελα, για να τα τακτοποιήσω με τον τρόπο που  ονειρευόμουν-ωστε είναι όλα τους ευχαριστημένα και πρέπει να τα ταλαιπωρώ από δω κι απο κει.
Όλα μου τα πραγματάκια είναι ξεχωριστά και έχουν την ιστορία τους.
Όταν ήμουν αρκετά μικρότερη τακτοποιούσα σε συγκεκριμένη θέση τις κούκλες για να έχουν πάντα τις φίλες τους δίπλα ή να γνωρίσουν αυτές που μου είχαν αγοράσει πιο πρόσφατα.
Δεν ήταν τυχαία παιχνίδια.Ούτε ένιωσα ποτέ πως κάτι είναι απλά πλαστικό.
Τοy Story καταστάσεις.Απορώ με αυτούς που δε σεβάστηκαν τα παιχνίδια τους ή πέταξαν πράγματα που κάποτε αγάπησαν.
Θα μου πεις, εδώ ανθρώπους ''πετάμε΄΄ από τις ζωές μας.
Γι' αυτό είναι κι άδεια τα σπίτια μας.
Πάλι σε είδα στον ύπνο μου.
Ξύπνησα και άρχισα να συμμαζεύω με Σινάτρα να τραγουδάει δυνατά.
Εχω κλείσει το μυαλό μου μέχρι να βρεθούν τα αρχεία που έχω χάσει από τον υπολογιστή.
Καταλαβαίνεις πόσο μπορεί να πονάει αυτό έναν άνθρωπο σαν εμένα.
Ψάχνω λύσεις.
Καταλήγω συνέχεια στη σκέψη: χρήμα.
Πόσο το καταραμένο έχει γίνει η απάντηση ή η αιτία για όλα τα δεινά ή όλες τις αξίες.
Νιώθω πιο παγιδευμένη από ποτέ στη σκέψη του.
Για ποια ελευθερία μιλάμε τόσα χρόνια όταν ούτε στιγμές της δεν μπορείς να αγοράσεις πια;
Δυναμώνω κι άλλο να μην ακούω τις σκέψεις μου.
Τραγούδα, Φρανκ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου