Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

ΡΕΠΟ.

Αρτομα, έχω πάρει ρεπό αυτές τις μέρες για να ετοιμάσω μια ταινία.
Επανορθώνω με την αγαπημένη μου.
Σύντομα κοντά σας.

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ.

Πριν 3 χρόνια έχασα τον παππού μου.
Ήμουν στην Αθήνα, δεν πρόλαβα να πάω καν στην κηδεία.
Εκείνο τον καιρό είχα μόλις μετακομίσει και πριν φύγω από τη Θεσσαλονικη βρεθήκαμε να αποχαιρετιστούμε.Είχα να τον δω πολύ καιρό, λογω ενδοοικογενειακών ιστοριών και δε φανταζόμουν πόσο άρρωστος είναι.Κρατήσαμε επαφή από εκείνη τη μέρα.Με έπαιρνε τηλέφωνο επειδή φοβόταν πως δεν τρώω επειδή δεν είχα λεφτά.Του υποσχέθηκα πως θα προσέχω και θα τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε την επόμενη.Δεν πρόλαβα.
Ούτε στην κηδεία της γιαγιάς μου πήγα όταν ήμουν 11.Είχα κλάψει σιωπηλά θυμάμαι, όταν κρυφάκουσα το τηλεφώνημα που έκανε ο μπαμπάς για να το πει στην άλλη γιαγιά μου που κρύφτηκε στο μπάνιο για να κλάψει χωρίς να την ακούσουμε, και μετά ξάπλωσα παριστάνοντας ότι με πηρε ο ύπνος, για να μην μου το πει ποτέ κανείς.
Και όντως δεν μου το είπαν ποτέ.Το είπα εγώ στην αδερφή μου το πρωί.
Γενικά, δεν πηγαίνω σε κηδείες.
Ειδικά προσώπων που αγάπησα.
Ίσως επειδή δε θέλω να δεχτώ πως χάθηκαν.
Το κλάμα και η αίσθηση της απώλειας έρχονται με το χρόνο τους.
Είναι τόσο ειλικρινή αυτά τα αισθήματα που δε θες να τα εκβιάσεις ή να ξοδέψεις.
Σήμερα θυμήθηκα τους παππούδες μου μετά από καιρό τόσο καθαρά .
Πολλές φορές νιώθω την παρουσία τους, παρότι δεν πιστεύω σε μεταφυσικά πράγματα.
Και πως να μην την νιώθω όταν ένα μεγάλο μου κομμάτι υπάρχει χάρη σε αυτούς;
Μου έλειψαν πολύ.
Θυμάμαι την αστεία Πολίτικη προφορά τους με τα ''μπρε'', την καταθλιπτική γιαγιά με τα ρομαντικά ημερολόγια, τον έξυπνο παππού με το χιούμορ και τη δυνατή αυθυποβολή.Και οι δύο είχαν πανέμορφες φωνές.Τον παππού μου έμαθα σήμερα, πως τον εκθιάζουν και γράφουν και μιλάνε για το χάρισμα της φωνής του.Bρήκα μάλιστα και αρχεία.
Θυμάμαι το σπίτι τους, που με φιλοξενούσε πολύ συχνά και δεν πιστεύω ότι δεν υπάρχει πια.
Πώς να γίνουν πασχαλινά τραπέζια χωρίς αυτό το σπίτι;
Πώς να βλέπω πινακίδες αμαξιών αν όχι από αυτό το μπαλκονάκι;
Σε ποιό σαλόνι να μοιράσω πλαστικά λουλούδια και να παίξω ακορντεόν με τσαλακωμένο χαρτί;
Θυμάμαι που η γιαγιά μου έκλαιγε και προσευχόταν να πεθάνει πρώτη γιατί δε θα άντεχε να μείνει χωρίς τον παππού.
Θυμάμαι που ο παππούς ήξερε πως η γιαγιά ήταν άρρωστη και παρίστανε πως κάθε μέρα τη βλέπει πιο καλά για να μη στεναχωριέται και να τη στηρίζει.
Θυμάμαι που όταν έγινε έτσι όπως ήθελε η γιαγιά μου και ο παππούς έμεινε μόνος, είχε τη γενναιότητα να φύγει στη Γερμανία και όταν επέστρεψε, να μη γίνεται βάρος σε κανέναν μας.
Ο παππούς μου σήμερα, που εγώ είμαι στη Γερμανία, μου έδωσε θάρρος και θυμήθηκα τι σημαίνει να επιμένεις να βρεις όρεξη για να ζεις ακόμη και όταν όλα σου θυμίζουν το πόσο μόνος είσαι.Παράλληλα, η γιαγιά μου από τον καναπέ της μου λέει πνιγμένη από δάκρυα ότι ό,τι και να κάνω θα έιμαι μόνη σαν αυτή και πως το να έχεις τόσα πράγματα που αγαπάς και θυμάσαι είναι μόνο στεναχώριες και καλύτερα να μην γεννιόντουσαν ποτέ.
Κάθε φορά που σκέφτομαι πρόσωπα της οικογένειάς μου, τρομάζω με το πόσο τους έμοιασα και το φόβο που έχω να μην τους χάσω.
Κάθε φορά που σκέφτομαι την οικογένειά μου, πονάω από αγάπη.
Κάθε μέρα μου λείπουν ακόμη πιο πολύ όλοι.
Κάθε μέρα πιο μακριά τους.Αληθινά μόνη, ακόμα κι αν νιώθω πως θα υπάρχουν μέσα μου πιο πολύ απ'όσο θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ ανθρωπος.Πιο πολύ απ'όσο μπορώ να υπάρχω εγώ.
Και έτσι θα είναι για πάντα μέχρι να πεθάνω κι εγώ.Για πάντα.
Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτός ο καταρράκτης μνήμης, ίσως έπιασαν οι ευχές της γιαγιάς μου όταν μου έλεγε πως θέλει να τη θυμάμαι για πάντα και να λέω πως "είχα μια γιαγιά που όλο έκλαιγε".
Μάντεψε, γιαγιά, τώρα κλαίω εγώ για σένα.

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.

Τη βλέπει από το παράθυρο του κάθε μέρα.
Κάθε πρωί που ξυπνάει δένει τα μαλλιά της σφιχτά.
Η μόνη φορά που τα λύνει είναι στη μπανιέρα.
Εκεί που φαντάζεται να ακούει την καρδιά της να χτυπά τρομαχτικά γρήγορα.
Απ'έξω ακούγεται ένα βουητό μόνο που μαζί με τον παλμό κάνουν ένα δυνατό μπιτ.
Κουνάει τα χέρια και τα πόδια σιγά σιγά.
Μουρμουρίζει ύμνους σε ακαταλαβίστικα και θυμάται την πρωινή προσευχή που πάντα έχανε στο σχολείο.Χορεύει.
Κάνει πάρτυ με φιλους που ο καθένας χορεύει με τον τρόπο του.
Αυτή πηγαινει να χορέψει πάντα κοντά στο φως και στο ηχειο.
Δείχνει ευτυχισμένη.
Κάθε πρωί φιλάει τον ώμο της και χαιδεύει τα μπράτσα της σταυρωτά.
Εύχεται μια μέρα να τη φιλήσει αυτός.
Μια μέρα θα την ακολουθήσει όταν θα είναι μόνη στο δρόμο.
Δε θα της μιλήσει, απλά θα μυρίσει το άρωμα που θα αφήσει πίσω της και θα ακούσει τον ήχο του βήματος της.
Ισως να την τρομάξει άθελά του, ίσως να νομίζει πως είναι κάποιος τρελός ή πως είναι απόπειρα βιασμού.
Τη φαντάζεται να ουρλιάζει και να σφίγγει τους μυες του προσώπου της.
Αναρωτιέται τι γλώσσα μιλάει.
Τη βλέπει να καθαρίζει όλο το σπιτι με επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Τη φαντάζεται να έρχεται σε οργασμό.
Θα ηθελε να τη βλέπει γυμνή όλη μέρα.
Τη φαντάζεται να αιμορραγεί σαν να είναι η πρώτη της φορά.
Ακούει σχεδόν τα βογγητά.
Νιώθει άρρωστος, ψάχνει να την βρει με το βλέμμα του.
Θέλει να τη γνωρίσει τόσο παθιασμένα.
Δεν αντέχει, το πάθος τον κυριεύει.
Καλύτερα να μην τη γνωρίσει ποτέ, όσα αγαπάει θέλει να τα πνίξει.
Καλύτερα να τη φαντάζεται για πάντα όπως θα ήθελε.
Δυναμώνει τη μουσική στο σπίτι του, τραβάει ένα όπλο που έκρυβε από φόβο χρόνια τώρα κάτω από το κρεβάτι και πυροβολεί τον εαυτο του από το πλάι του προσώπου.
Αυτή πηγαίνει στον καθρέφτη.
Τη βλέπει για τελευταία φορά να λύνει τα μαλλιά της.



Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ "Χ" ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.

Ξέρεις η τέχνη είναι κάτι μυστήριο.
Όταν ήμουν πιο μικρή ήταν δεδομένο ότι θα σπουδάσω στην Καλών Τεχνών ζωγραφική.
Τελικά κράτησα τα εικαστικά για μένα (σαν εξιδανικευμένο έρωτα) και αποφάσισα να σπουδάσω άλλες τέχνες.Νομίζω η επιλογή μου ήταν περισσότερο εξερευνητική.
Εχω δει μπόλικα πράγματα μέχρι στιγμής στη ζωή μου που με έχουν κάνει να αλλάξω γνώμη για το πως αντιλαμβάνομαι την τέχνη και ποιά είναι η σχέση μου μαζί της (δημιουργικά και μη).
Όσο περνά ο καιρός συνειδητοποιώ με χαρά πως δεν εντυπωσιάζομαι όσο παλιότερα με πολλά, πράγμα που σημαίνει πως ο ενθουσιασμός μου κρατιέται για λιγότερα και πιο επιλεγμένα έργα.
Οποτε πηγαίνω σε εκθέσεις, δεν παίρνω οδηγούς και δε θέλω να πληροφορούμαι προκαταβολικά για όσα πρόκειται να δω, αλλά κάνω γρήγορες περιπλανήσεις και σταματώ μόνο σε ό,τι με ελκύει.Μου φαίνεται πιο ειλικρινές αν και βιαστικό.Εχω ήδη ξεχάσει διάφορα που έλεγα να θυμηθώ.
Πιστεύω πως είναι ο καλύτερος καθρέφτης που μπορεί να υπάρξει για τον άνθρωπο.
Και είναι η καλύτερη ευκαιρία να δει κάποιος τον εαυτό του.Όχι από τον ίδιο, αλλά μέσα από τον άλλο, που κατέθεσε την αλήθεια του.Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν έργα ανθρώπων από άλλους αιώνες και καταβολές που μας συγκινούν.Η τέχνη είναι βίωμα.
Εγώ τουλάχιστον τη βιώνω τόσο προσωπικά.Όχι με όλα σαφώς.
Eτυχε τελευταία και πήγα σε κάποιες εκθέσεις.Κάποιες από τελειόφοιτους καλών τεχνών στη σχολή του Βερολίνου, κάποιες σε πινακοθήκες, μουσεία και γκαλερί με έργα που θεωρούνται σημαντικά.
Πολλά διαφορετικά στυλ, διαφορετικοί τρόποι επικοινωνίας.Επιμένω ξανά στο θέμα του καθρέφτη.Η ανάγκη που έχεις την παρούσα στιγμή, οι σκέψεις και όσα βρίσκονται μέσα σου σε οδηγούν σε αυτό που σε εκφράζει σαν πεινασμένο ζώο σε λεία.Οι γνώσεις και τα αντικειμενικά κριτηρια, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση έρχονται σε δεύτερη θέση.Πρωτογενή αισθήματα.
Σταμάτησα μπροστά σε κάτι φτηνές ακουαρέλες με πρόχειρα σκιτσάκια που είχαν ζωγραφισμένες με νερομπογιές κάτι φιγούρες μικρών κοριτσιών με τρόπο παιδικό.Δεν ήταν η ναιβετέ τόσο που με τράβηξε σαν τεχνική, ούτε οι χρωματικές.Τα δυο κοριτσάκια σε συνδιασμό με το οτι η καλλιτέχνης είχε φωτογραφίες των παιδικών της χρόνων όπου είχε αφαιρέσει τις φιγουρες της ίδιας με την αδερφή της με έκανε να ταυτιστώ και να πάω δυο φορές στην έκθεση, κατά την οποία έκλαιγα για κανένα πεντάλεπτο μπροστά στο έργο.
Στην ίδια έκθεση με τις πτυχιακές, πολλές μικρές συγκινήσεις.Κάπου είδα τη μαμά μου μικρή με τον παππού να ταίζει τα περιστέρια στην Αριστοτέλους.
Κάπου αλλού απλά ένιωσα την απόσταση να με χωρίζει από έννοιες όπως η μοναξιά με έναν μεγενθυντικό φακό και κατανόησα πως άλλοι άνθρωποι αγνοούν κάτι τέτοιο  ως παρασιτική υπάρξη.Δεν ξέρω αν ο καλλιτέχνης είχε στο μυαλό του κάτι τετοιο, αλλά εγώ το είχα και άρα το είδα ξεκάθαρα μπροστά μου.
Σε άλλη έκθεση, ερωτεύτηκα το γλυπτό του Rodin ''O άνθρωπος και η σκέψη του", το οποιο το σκέφτομαι χωρίς να ξεκολλάει το μυαλό μου.
Το ίδιο και με έναν πίνακα του Τoulouse Lautrec που είδα από το ιντερνετ χθες και δεν μπορώ να
σταματήσω να θυμάμαι τις ευτυχισμένες Κυριακές που βουτούσαμε με την αδερφή μου στο κρεβάτι των γονιών μου.
Θα μπορούσα να σας κάνω λίστες από έργα που αγαπώ, αλλά πάντα αλλάζουν. 
Η τέχνη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, πιο ζωντανός κι από τον άνθρωπο.
Ζωντανή όσο δύο άνθρωποι μαζί: ο θεατής και ο δημιουργός.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΘΥΜΙΣΤΕ ΜΟΥ.

Για κάποιους ανθρώπους, το αίσθημα που ψάχνουν είναι ένα.
Είναι δύσκολο να το διακρίνεις ή να το ονομάσεις.
Όσο μεγαλώνεις κάποιες λέξεις νομίζεις πως τις έχεις ξεχάσει.
Ή δε θες να τις θυμάσαι.
Καποιες λέξεις είναι τόσο ισχυρές που δεν τις λες πια.
Ισχυρό πρέπει να είναι κάτι που δε θα σε αφήσει να σκεφτεσαι πως υπάρχει παρελθόν ή μέλλον.Λέξεις όπως ''κρίμα'' μου θυμίζουν πως υπάρχει μόνο παρελθόν.
Απαγορευμένες λέξεις, αισθήματα, μνήμες.
Στη φαντασία σου είναι ακόμα το άπειρο.
Στο μυαλό σου τώρα που μεγάλωσες, μπαίνει το άλλοθι της απλότητας.
Και τι πιο απλό από το κενό;
Αρχίζεις να αφαιρείς.
Ξέρεις, οι σχέσεις είναι μαθηματικές σχέσεις γεμάτες μεταβλητές.
Κι εσύ ζητάς σταθερές για να έχεις την ελευθερία να αλλάζεις χωρίς φόβο.
Σε καταλαβαίνω.
Είναι πιο εύκολο να πλάσεις έναν κόσμο από το μηδέν από το να ζήσεις σε έναν κόσμο που δεν ελέγχεις.
Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι συνώνυμο της ύπαρξης.
Η σκέψη αυτή εμφανίζεται στη ζωή μου ξανά και ξανά.
Σαν αίτιο και αποτέλεσμα ή μέσο και αυτοσκοπός.
Ίσως είναι τελικά ο τρόπος που επέλεξα να ζω..
Τόσο απλά.Όπως ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του.
Αναρωτιέμαι κατά πόσο οι επιλογές αυτές είναι συνειδητές ή ''κληρονομικές'' ή αντανακλαστικές για λόγους επιβίωσης κοκ.
Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της μητέρας που μαθαινει μέσα από την αγκαλιά της στο παιδί της να κολυμπά για πρώτη φορά.
Νομίζω σε αυτή την εικόνα είναι το αίσθημα που ψάχνω και δε θυμάμαι πως ονομάζεται.

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΣΟΛΙΨΙΣΜΟΣ.

Οι σχέσεις είναι ασυγχρόνιστες.
Βλέπεις ταινία με ασυγχρόνιστο ήχο.
Η εικόνα κολλάει κι εσύ προσπαθείς.
Το βλέπεις και το ξαναβλέπεις, προσπαθείς να ακούς, να καταλάβεις.
Σκέφτομαι συνδέσεις.
Οι άνθρωποι συνδέονται σαν ηλεκτρικά κυκλώματα.
Τα εξωραισμένα μας καλώδια και αγάπη εγινε φως.
Παίρνω ένα ψαλίδι και κόβω τα καλώδια, τραβάω με τα δάχτυλα δυνατά να μη μείνουν καν στις ρίζες.
Βάζω δυνατή κραυγή να δοκιμάσω αν θα με ακούσει κανείς.
Τίποτα, σαν ν΄ακούγεται μέσα από το νερό.
Μοιάζει με νότα βαριά σε συνθεσάιζερ ή με φιλί σε νεκρό.
Συνήθως η φωνή μου ακούγεται σα δεύτερη που πλαισιώνει την πρώτη που ποτέ δεν κατάφερα να ακούσω.
Όλο μονολογώ.Εσωτερικά με λέξεις.Εξωτερικά η φλυαρία μου είναι με εικόνες.
Βουλιάζω όλο και πιο βαθιά στη διάθεση για μοναξιά.
Δε νιώθω άσχημα.Όχι από φόβο, αλλά από παραίτηση.
Εγώ με καταλαβαίνω, εγώ με αγαπάω, εγώ θα με αγκαλιάσω και θα με φιλήσω αν χρειαστεί.
Δε χρειάζομαι κανέναν και κανείς εμένα.
Αυθυποβάλλομαι αλλά με φοβίζει αυτή η σκέψη.
Κάποιος παύει να μ'εμπιστεύεται.
Ξέρει πως μου είναι εύκολο να πλάσω έναν κόσμο και να ζήσω σε αυτόν κλείνοντας και την πόρτα.
Με κομμένες συνδέσεις και χωρίς ρεύματα.
Ακριβώς επειδή βλέπω καλύτερα την απόσταση από τον προορισμό.
Ανοίγω πόρτα, παίρνω speed και τρέχω να βρω τον άλλο μου εαυτό για να λογαριαστούμε.
Βλέπουμε μαζί το ξημέρωμα στο Mauerpark, μπας και με πείσει να αγαπήσω το φως πάλι.
Νομίζω θα ανταλλάξουμε ταυτότητα για λίγες μέρες , μπας και λύσσουμε τα υπαρξιακά μας.
Αυτός με την αγάπη του κι εγώ με τη μοναξιά μου.
Ψαχνω να βρω το πορταλ για να πηδήξω στο μυαλό του.
Βάζουμε ταινία.
Συγχρονίζομαι.

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

SHE CHANGES THE SEA.

Δε θέλω κανέναν φίλο.
Δε θέλω κανένα γκόμενο.
Κανέναν να με αγγίζει ή να μου πιάνει το χέρι.
Κανείς να μην τολμήσει να με αγκαλιάσει.
Κανένα φιλί.
Δε θέλω να γίνω ποτέ μαμά.
Τα αγαπάω τόσο τα παιδιά.
Να μη νιώσει κανένα παιδι στον κόσμο σαν εμένα.
Να μην κάνω οικογένεια.
Να μην ακούσω ποτέ φωνή προσώπου που έχω αγαπήσει.
Να μη μοιραστώ τίποτα με κανέναν.
Είναι μέρες που θέλω να μείνουν όλα καθαρά.
Καθαρά όπως πριν να γεννηθούν.
Καθαρά από αίσθημα.
Καθαρά από ζωή.
Πρέπει να τα ξεπλύνω όλα.
Μπαίνω στη μπανιέρα.
Βουλιάζω τόσο βαθιά ώστε να ακούω μόνο τη φωνή της γιαγιάς μου.
Να μυρίζω γαρδένιες και να ονειρεύομαι πως μια μέρα θα φτιάξω ένα σπίτι για μένα.
Να βλέπω δρόμους των Αθηνών απ'το αμάξι του φίλου μου και να θυμάμαι τα μάτια της μανούλας μου.
Δε θα μπορώ να κλάψω μέσα στο νερό.
Κι αν κλάψω, κανείς δε θα το ξέρει.
Μόνο εγώ.
Με το τρία το κεφάλι έξω.
Ενα-όλα θολά, τα μαλλιά μου είναι μούσκεμα, μου αγκαλιάζουν το πρόσωπο σαν να μη θέλουν να δω-Δυο-αυτή για μένα-Τρια.
Μπα, δεν καθαρίζει έτσι ο άνθρωπος.

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

BITTER WAY.

Ακούω  "Θέλω να σ' αγγίξω κι είσαι πάλι μακριά
γράφω μόνο δυο λέξεις κι είναι πάλι πολλά
μα τι φταίει αυτός ο κόμπος που δε λύνεται
Θέλω να σε ξεπεράσω μα δεν γίνεται",  του Φοίβου.
Την ώρα που ποδηλατούσα σήμερα, σκεφτόμουν πόσα πράγματα έχω προσπαθήσει να πω, πόσα έχω πει και πόσα χάθηκαν μέσα σε σκέψεις.
Tελικά αυτά που ήθελα ουσιαστικά να εκφράσω, ήταν αυτά που στο τέλος έγιναν μουντζούρες.
Πόσο αξίζει μια μουντζούρα, δεν το είχα υπολογίσει.
Γι'αυτό και τόσες λέξεις καθαρές και καλογραμμένες πήραν τη θεση τους.
Προδοσία είναι ο λόγος.
Οι λόγοι μας γίνονται μίλια και μας χωρίζουν.
Όλα μας χωρίζουν.
Ακόμα και οι λέξεις να μην υπήρχαν.
Το φιλί που μου έδωσες στο μέτωπο.
Τίποτα δε με έστειλε πιο μακριά από αυτό.


Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

BERLIN IS MY LITTLE GIRL.

Πλέον ζω τέταρτο μήνα εκτός Ελλάδος.
Πολλοί φίλοι φεύγουν είτε μόνιμα είτε για διακοπές.
Εγώ εκεί, δεν το κουνάω.
Μια και καλή.
Και όντως, φτάνει σιγά σιγά η επιστροφή.
Πότε έφτασε ούτε που το κατάλαβα.
Μου αρέσει η ζωή που έχτισα εδώ, δεν ξέρω αν θέλω να την αφήσω.
Τα σκεφτομαι αυτές τις μέρες λίγο.
Από την αρχή ήξερα ότι θα το αγαπήσω το Βερολίνο και δε θα θέλω να γυρίσω πίσω.
Όχι για τη νυχτερινή κοσμοπολιτικη ζωή του.
Σχεδόν αδιάφορη μου είναι.
Για όλα.
Για το περπάτημα και τις σιωπές που είχα, τους ανθρώπους που βρήκα και αγαπηθήκαμε, για τους χώρους που ανακάλυψα και τη νέα ζωή που έκανα ακόμη και μέσα στο σπίτι μου.
"Pure" είναι μια απο τις αγαπημένες μου λέξεις και είναι κοντά στο αίσθημα που έχω.
Όχι υπερβολές.
Είμαι σίγουρη πως πολλοί καταπιάνονται με μεγάλες πόλεις και στο τέλος τους πνιγουν.
Όχι, δεν είναι όλες για όλους.
Ο καθένας βρίσκει το χρόνο και το χώρο του, έστω και μέσα σε χώρους που δεν ήθελε να βρίσκεται ή δεν όρισε καν αυτός.Το ιδανικό είναι να επιλέγουμε τον τρόπο που ζούμε και ο χώρος είναι μια σημαντική συνθήκη.
Πρακτικά, κοινωνικά, υπαρξιακά και πνευματικά.
Θα μου λείψει πολύ.
Ακόμα δε συνειδητοποιώ καν πόσο.
Πιστεύω θα πάθω κρίση και θα γκρινιάζω μετά.

Βέβαια τώρα θέλω απλά να αγαπώ τις μέρες μου εδώ.
Πιο πολύ τελικά, το Βερολίνο για μένα είναι ένα κοριτσάκι.
Εχω μια μικρή κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Και το μικρό μου κοριτσάκι δεν μπορώ να το αφήσω πίσω.

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

LOVE STORY.

Λατρεύω τις ερωτικές ιστορίες.
Ειδικά αυτές που τυχαίνουν σε μένα.
Θα σας γράψω την πιο πρόσφατη και ίσως από τις πιο όμορφες που μου έτυχαν ποτέ.

Έχω ξεχάσει το πάσο, αναρωτιέμαι αν θέλω να πάρω το μετρό για να γυρίσω σπίτι, είμαι πτώμα.
Η μια απόφαση οδηγεί στην άλλη και τελικά βρίσκομαι σε μια γραμμή που δεν έχω ξαναμπεί, κάνοντας μια βαρετή διαδρομή που θα κρατήσει πάνω από ώρα.
Πάνω στην αλλαγή για το Ubahn, παρατηρώ μια ενδιαφέρουσα παρουσία.
Ενα ψηλό ξανθό αδύνατο αγόρι με όμορφα τατουάζ, που μοιάζει πιο μικρό κι από εμένα, έχει έρθει -μάλλον- διακοπές με την οικογένειά του στο Βερολίνο.
Βλέπω τις δυο αδερφές του και τον πατέρα που μιλούν παραδίπλα, ενώ αυτός κάθεται ήσυχος με σταυρωμένα ποδαράκια κάνοντας πως ακούει.
Κοιτάω παραπέρα, σκεπτόμενη πόσο πολύ μου αρέσουν τελικά τα καστανά μάτια και προσπαθώ να μαντέψω την προέλευση τους.
Μέσα σε λίγα λεπτά συνειδητοποιώ με έκπληξη, ότι με έχει εντοπίσει.
Ετσι, αρχίζουμε να παίζουμε κρυφτό.
Γυρνάω να τον δω,στρίβει από την άλλη κι όποτε πάει να με δει, κοιτάω αδιάφορη αλλού.
Μπαίνουμε στο μετρό. Ίδιο βαγόνι.
Πείθω τον εαυτό μου να μην ασχοληθεί άλλο.
Είναι με την οικογένειά του, σκέφτομαι, ντροπή.
Ολα στο μυαλό σου είναι, μου λέω, ξεκόλλα.
Στεκόμαστε όρθιοι ο ένας απεναντι στον άλλο.
Εχουμε συντονίσει και τα βήματά μας για όποτε περνούν ανάμεσά μας άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν.
Οι δικοί του παραδίπλα και αυτός κοντά μου, να κοιτάει επιμονα και ντροπαλά μια το πάτωμα, μια τα παπούτσια και μια προς το μέρος μου.
Μας χωρίζουν, μπαίνουν στη μέση.
Πηγαίνω πιο εκεί.
Δειλά αρχίζουμε ένα χορευτικό για να βρούμε κατάλληλη θέση ωστε να είμαστε σε επαφή.
Βλεπόμαστε μέσα από το τζάμι την ώρα που τρέχει ο συρμός.
Η κατάσταση στο μυαλό μου ξεφέυγει, θέλω να του μιλήσω.
Βγάζω με το ένα χέρι που έχω διαθεσιμο και προσπαθώ να γράψω σε ένα χαρτάκι που βρίσκω στην τσάντα, το μεηλ και το τηλέφωνό μου.Ζωγραφίζω και μια καρδούλα πάνω.
Εχουν κοκκινήσει τα μάγουλά μου, σαν να είμαι έφηβη για πρώτη φορά.
Εχουμε καταλάβει ο ένας τον αλλο για τα καλά πλέον.
Διπλώνω το χαρτάκι και πηγαίνω δίπλα του.
Πλησιάζει χιλιοστά, νιώθω απίστευτη ένταση και νομίζω κι αυτός.
Χαμογελάει τόσο συγκρατημένα ώστε να μην τον πάρει κανείς είδηση.
Επομενη στάση κατεβαίνω.
Παίζω νευρικά με τα μαλλιά μου, κουνάω ποδαράκια παντού, ανεβάζω παντελόνι, τραβάζω ζακέτα.
Εφτασα και ακόμη δεν βρήκα το θάρρος να του το δώσω, ούτε αυτός να κάνει κάτι.
Γαμώτο, αρχίζω να καταριέμαι τα πάντα, η καρδιά μου έχει γίνει κομματάκια.
Δεν το πιστεύω αυτό που συμβαίνει.
Κατεβαίνουμε στην ίδια στάση.
Κρατάει σταθερά πιο γρήγορο βήμα κι απομακρύνεται από τους δικούς του ελάχιστα τόσο ώστε να βρίσκεται πίσω από μένα που καθυστερώ μπας και συμπέσουμε.
Κρατώ το χαρτάκι πίσω μου και το αφήνω διακριτικά, μολις περάσουν όλοι, να πέσει-και καλά ότι δεν μπήκε στην κωλότσεπη.
Ο γαμωαέρας μου το παίρνει πιο εκεί.
Σκατά, σκέφτομαι, τώρα θα με παίρνουν τηλέφωνο άσχετοι.
Τελειωσε.
Εγώ στη δεξιά διάβαση.
Αυτοί στην αριστερή.
Στέκομαι λίγα δευτερόλεπτα.
Θα το αφήσουμε έτσι;
Γυρνάμε πρώτη φορά και κοιταζόμαστε ευθέως.
Το χαμόγελό μας είναι μέχρι τα αφτιά.
Κρύβω το πρόσωπό μου, αυτός γυρνάει γύρω απο΄τον εαυτό του.
Ξαναγελάμε και κοιταζόμαστε κι αυτή τη φορά, γνέφουμε ''γεια'' με το χεράκι κολλημένο στο σώμα.
Καταραμένη αίσθηση τέλους, καταραμένη χαμένη ευκαιρία, καταραμένε μικρέ έρωτα.
Τρέχω απέναντι για να μην τον δω και γελάω μέχρι να μπω στο δωμάτιο μου, πλημμυρισμένη από όρεξη για ζωή.
Κάθε μέρα αυτό το μέρος που πλέον έχει χαραγμένα δυο μεγάλα-σχεδόν εφηβικά-χαμόγελα, θα μου λέει πως ίσως και να τον πετύχω.
Να τι είναι μια όμορφη ερωτκή ιστορια,χωρίς όνομα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.
Μόνο φαντασία και επιθυμίες.
Να ένα ακόμη όνειρο για να θυμάμαι.

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

TRUE BLOOD.


Η ψυχραιμία είναι λέξη σύνθετη.
Δε θέλω το αίμα μου ψυχρό.
Το θέλω νέο.
Δε με νοιάζει αν είναι γαλάζιο ή κόκκινο.
Να κυλά και να βράζει μαζί και η σάρκα μου θέλω.
Να πέφτω και να τρέχει από το γόνατο δίνοντας μου ελπίδες να ψηλώσω ως τον ουρανό.
Να κοκκινίζουν τα μάγουλά μου και να λαχανιάζω.
Να ανεβάζω πυρετό από τη ζέστη.
Τα παγωμένα χέρια δεν ειναι για μας.
Ποτέ δεν ήταν.
Ψυχρό ειναι το αίμα των νεκρών κι εγώ δεν πέθανα ακόμη.
Ιούλιος 2013, ένας κόσμος που νομίζει ότι είναι ζωντανός.
Η ώρα είναι 5 το πρωί, ειμαι στη Γερμανία και δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Πονάω από τις σκέψεις όπως κάθε μέρα, όπως κάθε βράδυ.
Δεν ειμαι δυστυχισμένη ή ανασφαλής.
Μάλλον απλά δεν είμαι αναίσθητη, όσο κι αν θα ήλπιζα βαθιά μέσα μου να έχω αυτό το προνόμιο.
Κάνω μεγαλύτερες σιωπές, δείχνω περισσότερη υπομονή αλλά δεν είναι αλήθεια.
Έχω πάψει καιρό τώρα να θέλω να κάνω υπομονή, οι αντοχές μου ραγίζουν όλο και πιο εύκολα.Δεν την αντέχω άλλο τη βλακεία.
Ο ρομαντισμός μου χορεύει πάνω σε τεντωμένη κλωστή.
Τον κοιτώ και περιμένω να πέσει.
Δεν ξέρω αν θα προλάβω να τον πιάσω.
Στο καλό.
Θέλω να πιστεύω στο καλό όσο μπορώ.
Κουράστηκα να θέλω όμως, ε.
Το δίλημμα είναι απλό: Θέλω ή ψυχραιμία.
Σε άλλα λογια αυθυποβολή ή θάνατος.