Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

BERLIN IS MY LITTLE GIRL.

Πλέον ζω τέταρτο μήνα εκτός Ελλάδος.
Πολλοί φίλοι φεύγουν είτε μόνιμα είτε για διακοπές.
Εγώ εκεί, δεν το κουνάω.
Μια και καλή.
Και όντως, φτάνει σιγά σιγά η επιστροφή.
Πότε έφτασε ούτε που το κατάλαβα.
Μου αρέσει η ζωή που έχτισα εδώ, δεν ξέρω αν θέλω να την αφήσω.
Τα σκεφτομαι αυτές τις μέρες λίγο.
Από την αρχή ήξερα ότι θα το αγαπήσω το Βερολίνο και δε θα θέλω να γυρίσω πίσω.
Όχι για τη νυχτερινή κοσμοπολιτικη ζωή του.
Σχεδόν αδιάφορη μου είναι.
Για όλα.
Για το περπάτημα και τις σιωπές που είχα, τους ανθρώπους που βρήκα και αγαπηθήκαμε, για τους χώρους που ανακάλυψα και τη νέα ζωή που έκανα ακόμη και μέσα στο σπίτι μου.
"Pure" είναι μια απο τις αγαπημένες μου λέξεις και είναι κοντά στο αίσθημα που έχω.
Όχι υπερβολές.
Είμαι σίγουρη πως πολλοί καταπιάνονται με μεγάλες πόλεις και στο τέλος τους πνιγουν.
Όχι, δεν είναι όλες για όλους.
Ο καθένας βρίσκει το χρόνο και το χώρο του, έστω και μέσα σε χώρους που δεν ήθελε να βρίσκεται ή δεν όρισε καν αυτός.Το ιδανικό είναι να επιλέγουμε τον τρόπο που ζούμε και ο χώρος είναι μια σημαντική συνθήκη.
Πρακτικά, κοινωνικά, υπαρξιακά και πνευματικά.
Θα μου λείψει πολύ.
Ακόμα δε συνειδητοποιώ καν πόσο.
Πιστεύω θα πάθω κρίση και θα γκρινιάζω μετά.

Βέβαια τώρα θέλω απλά να αγαπώ τις μέρες μου εδώ.
Πιο πολύ τελικά, το Βερολίνο για μένα είναι ένα κοριτσάκι.
Εχω μια μικρή κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Και το μικρό μου κοριτσάκι δεν μπορώ να το αφήσω πίσω.

2 σχόλια:

  1. Θα σου έγραφα να το σκεφτείς να μείνεις εκεί αλλά προφανώς το έχεις ήδη ζυγίσει μέσα σου και για να επιστρέφεις σημαίνει ότι υπάρχουν λόγοι.

    Οπότε όλα θα πάνε καλά... παντού πάνε καλά όταν είμαστε δυνατοί και όταν υπάρχουν γύρω άνθρωποι και αισθήσεις.

    Καλώς να ορίσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστω, για να δουμε.
      υπαρχει η λυση φυγη παντα

      Διαγραφή