Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

TRUE BLOOD.


Η ψυχραιμία είναι λέξη σύνθετη.
Δε θέλω το αίμα μου ψυχρό.
Το θέλω νέο.
Δε με νοιάζει αν είναι γαλάζιο ή κόκκινο.
Να κυλά και να βράζει μαζί και η σάρκα μου θέλω.
Να πέφτω και να τρέχει από το γόνατο δίνοντας μου ελπίδες να ψηλώσω ως τον ουρανό.
Να κοκκινίζουν τα μάγουλά μου και να λαχανιάζω.
Να ανεβάζω πυρετό από τη ζέστη.
Τα παγωμένα χέρια δεν ειναι για μας.
Ποτέ δεν ήταν.
Ψυχρό ειναι το αίμα των νεκρών κι εγώ δεν πέθανα ακόμη.
Ιούλιος 2013, ένας κόσμος που νομίζει ότι είναι ζωντανός.
Η ώρα είναι 5 το πρωί, ειμαι στη Γερμανία και δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Πονάω από τις σκέψεις όπως κάθε μέρα, όπως κάθε βράδυ.
Δεν ειμαι δυστυχισμένη ή ανασφαλής.
Μάλλον απλά δεν είμαι αναίσθητη, όσο κι αν θα ήλπιζα βαθιά μέσα μου να έχω αυτό το προνόμιο.
Κάνω μεγαλύτερες σιωπές, δείχνω περισσότερη υπομονή αλλά δεν είναι αλήθεια.
Έχω πάψει καιρό τώρα να θέλω να κάνω υπομονή, οι αντοχές μου ραγίζουν όλο και πιο εύκολα.Δεν την αντέχω άλλο τη βλακεία.
Ο ρομαντισμός μου χορεύει πάνω σε τεντωμένη κλωστή.
Τον κοιτώ και περιμένω να πέσει.
Δεν ξέρω αν θα προλάβω να τον πιάσω.
Στο καλό.
Θέλω να πιστεύω στο καλό όσο μπορώ.
Κουράστηκα να θέλω όμως, ε.
Το δίλημμα είναι απλό: Θέλω ή ψυχραιμία.
Σε άλλα λογια αυθυποβολή ή θάνατος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου