Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΣΟΛΙΨΙΣΜΟΣ.

Οι σχέσεις είναι ασυγχρόνιστες.
Βλέπεις ταινία με ασυγχρόνιστο ήχο.
Η εικόνα κολλάει κι εσύ προσπαθείς.
Το βλέπεις και το ξαναβλέπεις, προσπαθείς να ακούς, να καταλάβεις.
Σκέφτομαι συνδέσεις.
Οι άνθρωποι συνδέονται σαν ηλεκτρικά κυκλώματα.
Τα εξωραισμένα μας καλώδια και αγάπη εγινε φως.
Παίρνω ένα ψαλίδι και κόβω τα καλώδια, τραβάω με τα δάχτυλα δυνατά να μη μείνουν καν στις ρίζες.
Βάζω δυνατή κραυγή να δοκιμάσω αν θα με ακούσει κανείς.
Τίποτα, σαν ν΄ακούγεται μέσα από το νερό.
Μοιάζει με νότα βαριά σε συνθεσάιζερ ή με φιλί σε νεκρό.
Συνήθως η φωνή μου ακούγεται σα δεύτερη που πλαισιώνει την πρώτη που ποτέ δεν κατάφερα να ακούσω.
Όλο μονολογώ.Εσωτερικά με λέξεις.Εξωτερικά η φλυαρία μου είναι με εικόνες.
Βουλιάζω όλο και πιο βαθιά στη διάθεση για μοναξιά.
Δε νιώθω άσχημα.Όχι από φόβο, αλλά από παραίτηση.
Εγώ με καταλαβαίνω, εγώ με αγαπάω, εγώ θα με αγκαλιάσω και θα με φιλήσω αν χρειαστεί.
Δε χρειάζομαι κανέναν και κανείς εμένα.
Αυθυποβάλλομαι αλλά με φοβίζει αυτή η σκέψη.
Κάποιος παύει να μ'εμπιστεύεται.
Ξέρει πως μου είναι εύκολο να πλάσω έναν κόσμο και να ζήσω σε αυτόν κλείνοντας και την πόρτα.
Με κομμένες συνδέσεις και χωρίς ρεύματα.
Ακριβώς επειδή βλέπω καλύτερα την απόσταση από τον προορισμό.
Ανοίγω πόρτα, παίρνω speed και τρέχω να βρω τον άλλο μου εαυτό για να λογαριαστούμε.
Βλέπουμε μαζί το ξημέρωμα στο Mauerpark, μπας και με πείσει να αγαπήσω το φως πάλι.
Νομίζω θα ανταλλάξουμε ταυτότητα για λίγες μέρες , μπας και λύσσουμε τα υπαρξιακά μας.
Αυτός με την αγάπη του κι εγώ με τη μοναξιά μου.
Ψαχνω να βρω το πορταλ για να πηδήξω στο μυαλό του.
Βάζουμε ταινία.
Συγχρονίζομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου