Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ "Χ" ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.

Ξέρεις η τέχνη είναι κάτι μυστήριο.
Όταν ήμουν πιο μικρή ήταν δεδομένο ότι θα σπουδάσω στην Καλών Τεχνών ζωγραφική.
Τελικά κράτησα τα εικαστικά για μένα (σαν εξιδανικευμένο έρωτα) και αποφάσισα να σπουδάσω άλλες τέχνες.Νομίζω η επιλογή μου ήταν περισσότερο εξερευνητική.
Εχω δει μπόλικα πράγματα μέχρι στιγμής στη ζωή μου που με έχουν κάνει να αλλάξω γνώμη για το πως αντιλαμβάνομαι την τέχνη και ποιά είναι η σχέση μου μαζί της (δημιουργικά και μη).
Όσο περνά ο καιρός συνειδητοποιώ με χαρά πως δεν εντυπωσιάζομαι όσο παλιότερα με πολλά, πράγμα που σημαίνει πως ο ενθουσιασμός μου κρατιέται για λιγότερα και πιο επιλεγμένα έργα.
Οποτε πηγαίνω σε εκθέσεις, δεν παίρνω οδηγούς και δε θέλω να πληροφορούμαι προκαταβολικά για όσα πρόκειται να δω, αλλά κάνω γρήγορες περιπλανήσεις και σταματώ μόνο σε ό,τι με ελκύει.Μου φαίνεται πιο ειλικρινές αν και βιαστικό.Εχω ήδη ξεχάσει διάφορα που έλεγα να θυμηθώ.
Πιστεύω πως είναι ο καλύτερος καθρέφτης που μπορεί να υπάρξει για τον άνθρωπο.
Και είναι η καλύτερη ευκαιρία να δει κάποιος τον εαυτό του.Όχι από τον ίδιο, αλλά μέσα από τον άλλο, που κατέθεσε την αλήθεια του.Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν έργα ανθρώπων από άλλους αιώνες και καταβολές που μας συγκινούν.Η τέχνη είναι βίωμα.
Εγώ τουλάχιστον τη βιώνω τόσο προσωπικά.Όχι με όλα σαφώς.
Eτυχε τελευταία και πήγα σε κάποιες εκθέσεις.Κάποιες από τελειόφοιτους καλών τεχνών στη σχολή του Βερολίνου, κάποιες σε πινακοθήκες, μουσεία και γκαλερί με έργα που θεωρούνται σημαντικά.
Πολλά διαφορετικά στυλ, διαφορετικοί τρόποι επικοινωνίας.Επιμένω ξανά στο θέμα του καθρέφτη.Η ανάγκη που έχεις την παρούσα στιγμή, οι σκέψεις και όσα βρίσκονται μέσα σου σε οδηγούν σε αυτό που σε εκφράζει σαν πεινασμένο ζώο σε λεία.Οι γνώσεις και τα αντικειμενικά κριτηρια, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση έρχονται σε δεύτερη θέση.Πρωτογενή αισθήματα.
Σταμάτησα μπροστά σε κάτι φτηνές ακουαρέλες με πρόχειρα σκιτσάκια που είχαν ζωγραφισμένες με νερομπογιές κάτι φιγούρες μικρών κοριτσιών με τρόπο παιδικό.Δεν ήταν η ναιβετέ τόσο που με τράβηξε σαν τεχνική, ούτε οι χρωματικές.Τα δυο κοριτσάκια σε συνδιασμό με το οτι η καλλιτέχνης είχε φωτογραφίες των παιδικών της χρόνων όπου είχε αφαιρέσει τις φιγουρες της ίδιας με την αδερφή της με έκανε να ταυτιστώ και να πάω δυο φορές στην έκθεση, κατά την οποία έκλαιγα για κανένα πεντάλεπτο μπροστά στο έργο.
Στην ίδια έκθεση με τις πτυχιακές, πολλές μικρές συγκινήσεις.Κάπου είδα τη μαμά μου μικρή με τον παππού να ταίζει τα περιστέρια στην Αριστοτέλους.
Κάπου αλλού απλά ένιωσα την απόσταση να με χωρίζει από έννοιες όπως η μοναξιά με έναν μεγενθυντικό φακό και κατανόησα πως άλλοι άνθρωποι αγνοούν κάτι τέτοιο  ως παρασιτική υπάρξη.Δεν ξέρω αν ο καλλιτέχνης είχε στο μυαλό του κάτι τετοιο, αλλά εγώ το είχα και άρα το είδα ξεκάθαρα μπροστά μου.
Σε άλλη έκθεση, ερωτεύτηκα το γλυπτό του Rodin ''O άνθρωπος και η σκέψη του", το οποιο το σκέφτομαι χωρίς να ξεκολλάει το μυαλό μου.
Το ίδιο και με έναν πίνακα του Τoulouse Lautrec που είδα από το ιντερνετ χθες και δεν μπορώ να
σταματήσω να θυμάμαι τις ευτυχισμένες Κυριακές που βουτούσαμε με την αδερφή μου στο κρεβάτι των γονιών μου.
Θα μπορούσα να σας κάνω λίστες από έργα που αγαπώ, αλλά πάντα αλλάζουν. 
Η τέχνη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, πιο ζωντανός κι από τον άνθρωπο.
Ζωντανή όσο δύο άνθρωποι μαζί: ο θεατής και ο δημιουργός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου