Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ.

Πριν 3 χρόνια έχασα τον παππού μου.
Ήμουν στην Αθήνα, δεν πρόλαβα να πάω καν στην κηδεία.
Εκείνο τον καιρό είχα μόλις μετακομίσει και πριν φύγω από τη Θεσσαλονικη βρεθήκαμε να αποχαιρετιστούμε.Είχα να τον δω πολύ καιρό, λογω ενδοοικογενειακών ιστοριών και δε φανταζόμουν πόσο άρρωστος είναι.Κρατήσαμε επαφή από εκείνη τη μέρα.Με έπαιρνε τηλέφωνο επειδή φοβόταν πως δεν τρώω επειδή δεν είχα λεφτά.Του υποσχέθηκα πως θα προσέχω και θα τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε την επόμενη.Δεν πρόλαβα.
Ούτε στην κηδεία της γιαγιάς μου πήγα όταν ήμουν 11.Είχα κλάψει σιωπηλά θυμάμαι, όταν κρυφάκουσα το τηλεφώνημα που έκανε ο μπαμπάς για να το πει στην άλλη γιαγιά μου που κρύφτηκε στο μπάνιο για να κλάψει χωρίς να την ακούσουμε, και μετά ξάπλωσα παριστάνοντας ότι με πηρε ο ύπνος, για να μην μου το πει ποτέ κανείς.
Και όντως δεν μου το είπαν ποτέ.Το είπα εγώ στην αδερφή μου το πρωί.
Γενικά, δεν πηγαίνω σε κηδείες.
Ειδικά προσώπων που αγάπησα.
Ίσως επειδή δε θέλω να δεχτώ πως χάθηκαν.
Το κλάμα και η αίσθηση της απώλειας έρχονται με το χρόνο τους.
Είναι τόσο ειλικρινή αυτά τα αισθήματα που δε θες να τα εκβιάσεις ή να ξοδέψεις.
Σήμερα θυμήθηκα τους παππούδες μου μετά από καιρό τόσο καθαρά .
Πολλές φορές νιώθω την παρουσία τους, παρότι δεν πιστεύω σε μεταφυσικά πράγματα.
Και πως να μην την νιώθω όταν ένα μεγάλο μου κομμάτι υπάρχει χάρη σε αυτούς;
Μου έλειψαν πολύ.
Θυμάμαι την αστεία Πολίτικη προφορά τους με τα ''μπρε'', την καταθλιπτική γιαγιά με τα ρομαντικά ημερολόγια, τον έξυπνο παππού με το χιούμορ και τη δυνατή αυθυποβολή.Και οι δύο είχαν πανέμορφες φωνές.Τον παππού μου έμαθα σήμερα, πως τον εκθιάζουν και γράφουν και μιλάνε για το χάρισμα της φωνής του.Bρήκα μάλιστα και αρχεία.
Θυμάμαι το σπίτι τους, που με φιλοξενούσε πολύ συχνά και δεν πιστεύω ότι δεν υπάρχει πια.
Πώς να γίνουν πασχαλινά τραπέζια χωρίς αυτό το σπίτι;
Πώς να βλέπω πινακίδες αμαξιών αν όχι από αυτό το μπαλκονάκι;
Σε ποιό σαλόνι να μοιράσω πλαστικά λουλούδια και να παίξω ακορντεόν με τσαλακωμένο χαρτί;
Θυμάμαι που η γιαγιά μου έκλαιγε και προσευχόταν να πεθάνει πρώτη γιατί δε θα άντεχε να μείνει χωρίς τον παππού.
Θυμάμαι που ο παππούς ήξερε πως η γιαγιά ήταν άρρωστη και παρίστανε πως κάθε μέρα τη βλέπει πιο καλά για να μη στεναχωριέται και να τη στηρίζει.
Θυμάμαι που όταν έγινε έτσι όπως ήθελε η γιαγιά μου και ο παππούς έμεινε μόνος, είχε τη γενναιότητα να φύγει στη Γερμανία και όταν επέστρεψε, να μη γίνεται βάρος σε κανέναν μας.
Ο παππούς μου σήμερα, που εγώ είμαι στη Γερμανία, μου έδωσε θάρρος και θυμήθηκα τι σημαίνει να επιμένεις να βρεις όρεξη για να ζεις ακόμη και όταν όλα σου θυμίζουν το πόσο μόνος είσαι.Παράλληλα, η γιαγιά μου από τον καναπέ της μου λέει πνιγμένη από δάκρυα ότι ό,τι και να κάνω θα έιμαι μόνη σαν αυτή και πως το να έχεις τόσα πράγματα που αγαπάς και θυμάσαι είναι μόνο στεναχώριες και καλύτερα να μην γεννιόντουσαν ποτέ.
Κάθε φορά που σκέφτομαι πρόσωπα της οικογένειάς μου, τρομάζω με το πόσο τους έμοιασα και το φόβο που έχω να μην τους χάσω.
Κάθε φορά που σκέφτομαι την οικογένειά μου, πονάω από αγάπη.
Κάθε μέρα μου λείπουν ακόμη πιο πολύ όλοι.
Κάθε μέρα πιο μακριά τους.Αληθινά μόνη, ακόμα κι αν νιώθω πως θα υπάρχουν μέσα μου πιο πολύ απ'όσο θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ ανθρωπος.Πιο πολύ απ'όσο μπορώ να υπάρχω εγώ.
Και έτσι θα είναι για πάντα μέχρι να πεθάνω κι εγώ.Για πάντα.
Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτός ο καταρράκτης μνήμης, ίσως έπιασαν οι ευχές της γιαγιάς μου όταν μου έλεγε πως θέλει να τη θυμάμαι για πάντα και να λέω πως "είχα μια γιαγιά που όλο έκλαιγε".
Μάντεψε, γιαγιά, τώρα κλαίω εγώ για σένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου