Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΘΥΜΙΣΤΕ ΜΟΥ.

Για κάποιους ανθρώπους, το αίσθημα που ψάχνουν είναι ένα.
Είναι δύσκολο να το διακρίνεις ή να το ονομάσεις.
Όσο μεγαλώνεις κάποιες λέξεις νομίζεις πως τις έχεις ξεχάσει.
Ή δε θες να τις θυμάσαι.
Καποιες λέξεις είναι τόσο ισχυρές που δεν τις λες πια.
Ισχυρό πρέπει να είναι κάτι που δε θα σε αφήσει να σκεφτεσαι πως υπάρχει παρελθόν ή μέλλον.Λέξεις όπως ''κρίμα'' μου θυμίζουν πως υπάρχει μόνο παρελθόν.
Απαγορευμένες λέξεις, αισθήματα, μνήμες.
Στη φαντασία σου είναι ακόμα το άπειρο.
Στο μυαλό σου τώρα που μεγάλωσες, μπαίνει το άλλοθι της απλότητας.
Και τι πιο απλό από το κενό;
Αρχίζεις να αφαιρείς.
Ξέρεις, οι σχέσεις είναι μαθηματικές σχέσεις γεμάτες μεταβλητές.
Κι εσύ ζητάς σταθερές για να έχεις την ελευθερία να αλλάζεις χωρίς φόβο.
Σε καταλαβαίνω.
Είναι πιο εύκολο να πλάσεις έναν κόσμο από το μηδέν από το να ζήσεις σε έναν κόσμο που δεν ελέγχεις.
Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι συνώνυμο της ύπαρξης.
Η σκέψη αυτή εμφανίζεται στη ζωή μου ξανά και ξανά.
Σαν αίτιο και αποτέλεσμα ή μέσο και αυτοσκοπός.
Ίσως είναι τελικά ο τρόπος που επέλεξα να ζω..
Τόσο απλά.Όπως ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του.
Αναρωτιέμαι κατά πόσο οι επιλογές αυτές είναι συνειδητές ή ''κληρονομικές'' ή αντανακλαστικές για λόγους επιβίωσης κοκ.
Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της μητέρας που μαθαινει μέσα από την αγκαλιά της στο παιδί της να κολυμπά για πρώτη φορά.
Νομίζω σε αυτή την εικόνα είναι το αίσθημα που ψάχνω και δε θυμάμαι πως ονομάζεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου