Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

LOVE STORY.

Λατρεύω τις ερωτικές ιστορίες.
Ειδικά αυτές που τυχαίνουν σε μένα.
Θα σας γράψω την πιο πρόσφατη και ίσως από τις πιο όμορφες που μου έτυχαν ποτέ.

Έχω ξεχάσει το πάσο, αναρωτιέμαι αν θέλω να πάρω το μετρό για να γυρίσω σπίτι, είμαι πτώμα.
Η μια απόφαση οδηγεί στην άλλη και τελικά βρίσκομαι σε μια γραμμή που δεν έχω ξαναμπεί, κάνοντας μια βαρετή διαδρομή που θα κρατήσει πάνω από ώρα.
Πάνω στην αλλαγή για το Ubahn, παρατηρώ μια ενδιαφέρουσα παρουσία.
Ενα ψηλό ξανθό αδύνατο αγόρι με όμορφα τατουάζ, που μοιάζει πιο μικρό κι από εμένα, έχει έρθει -μάλλον- διακοπές με την οικογένειά του στο Βερολίνο.
Βλέπω τις δυο αδερφές του και τον πατέρα που μιλούν παραδίπλα, ενώ αυτός κάθεται ήσυχος με σταυρωμένα ποδαράκια κάνοντας πως ακούει.
Κοιτάω παραπέρα, σκεπτόμενη πόσο πολύ μου αρέσουν τελικά τα καστανά μάτια και προσπαθώ να μαντέψω την προέλευση τους.
Μέσα σε λίγα λεπτά συνειδητοποιώ με έκπληξη, ότι με έχει εντοπίσει.
Ετσι, αρχίζουμε να παίζουμε κρυφτό.
Γυρνάω να τον δω,στρίβει από την άλλη κι όποτε πάει να με δει, κοιτάω αδιάφορη αλλού.
Μπαίνουμε στο μετρό. Ίδιο βαγόνι.
Πείθω τον εαυτό μου να μην ασχοληθεί άλλο.
Είναι με την οικογένειά του, σκέφτομαι, ντροπή.
Ολα στο μυαλό σου είναι, μου λέω, ξεκόλλα.
Στεκόμαστε όρθιοι ο ένας απεναντι στον άλλο.
Εχουμε συντονίσει και τα βήματά μας για όποτε περνούν ανάμεσά μας άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν.
Οι δικοί του παραδίπλα και αυτός κοντά μου, να κοιτάει επιμονα και ντροπαλά μια το πάτωμα, μια τα παπούτσια και μια προς το μέρος μου.
Μας χωρίζουν, μπαίνουν στη μέση.
Πηγαίνω πιο εκεί.
Δειλά αρχίζουμε ένα χορευτικό για να βρούμε κατάλληλη θέση ωστε να είμαστε σε επαφή.
Βλεπόμαστε μέσα από το τζάμι την ώρα που τρέχει ο συρμός.
Η κατάσταση στο μυαλό μου ξεφέυγει, θέλω να του μιλήσω.
Βγάζω με το ένα χέρι που έχω διαθεσιμο και προσπαθώ να γράψω σε ένα χαρτάκι που βρίσκω στην τσάντα, το μεηλ και το τηλέφωνό μου.Ζωγραφίζω και μια καρδούλα πάνω.
Εχουν κοκκινήσει τα μάγουλά μου, σαν να είμαι έφηβη για πρώτη φορά.
Εχουμε καταλάβει ο ένας τον αλλο για τα καλά πλέον.
Διπλώνω το χαρτάκι και πηγαίνω δίπλα του.
Πλησιάζει χιλιοστά, νιώθω απίστευτη ένταση και νομίζω κι αυτός.
Χαμογελάει τόσο συγκρατημένα ώστε να μην τον πάρει κανείς είδηση.
Επομενη στάση κατεβαίνω.
Παίζω νευρικά με τα μαλλιά μου, κουνάω ποδαράκια παντού, ανεβάζω παντελόνι, τραβάζω ζακέτα.
Εφτασα και ακόμη δεν βρήκα το θάρρος να του το δώσω, ούτε αυτός να κάνει κάτι.
Γαμώτο, αρχίζω να καταριέμαι τα πάντα, η καρδιά μου έχει γίνει κομματάκια.
Δεν το πιστεύω αυτό που συμβαίνει.
Κατεβαίνουμε στην ίδια στάση.
Κρατάει σταθερά πιο γρήγορο βήμα κι απομακρύνεται από τους δικούς του ελάχιστα τόσο ώστε να βρίσκεται πίσω από μένα που καθυστερώ μπας και συμπέσουμε.
Κρατώ το χαρτάκι πίσω μου και το αφήνω διακριτικά, μολις περάσουν όλοι, να πέσει-και καλά ότι δεν μπήκε στην κωλότσεπη.
Ο γαμωαέρας μου το παίρνει πιο εκεί.
Σκατά, σκέφτομαι, τώρα θα με παίρνουν τηλέφωνο άσχετοι.
Τελειωσε.
Εγώ στη δεξιά διάβαση.
Αυτοί στην αριστερή.
Στέκομαι λίγα δευτερόλεπτα.
Θα το αφήσουμε έτσι;
Γυρνάμε πρώτη φορά και κοιταζόμαστε ευθέως.
Το χαμόγελό μας είναι μέχρι τα αφτιά.
Κρύβω το πρόσωπό μου, αυτός γυρνάει γύρω απο΄τον εαυτό του.
Ξαναγελάμε και κοιταζόμαστε κι αυτή τη φορά, γνέφουμε ''γεια'' με το χεράκι κολλημένο στο σώμα.
Καταραμένη αίσθηση τέλους, καταραμένη χαμένη ευκαιρία, καταραμένε μικρέ έρωτα.
Τρέχω απέναντι για να μην τον δω και γελάω μέχρι να μπω στο δωμάτιο μου, πλημμυρισμένη από όρεξη για ζωή.
Κάθε μέρα αυτό το μέρος που πλέον έχει χαραγμένα δυο μεγάλα-σχεδόν εφηβικά-χαμόγελα, θα μου λέει πως ίσως και να τον πετύχω.
Να τι είναι μια όμορφη ερωτκή ιστορια,χωρίς όνομα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.
Μόνο φαντασία και επιθυμίες.
Να ένα ακόμη όνειρο για να θυμάμαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου