Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

SHE CHANGES THE SEA.

Δε θέλω κανέναν φίλο.
Δε θέλω κανένα γκόμενο.
Κανέναν να με αγγίζει ή να μου πιάνει το χέρι.
Κανείς να μην τολμήσει να με αγκαλιάσει.
Κανένα φιλί.
Δε θέλω να γίνω ποτέ μαμά.
Τα αγαπάω τόσο τα παιδιά.
Να μη νιώσει κανένα παιδι στον κόσμο σαν εμένα.
Να μην κάνω οικογένεια.
Να μην ακούσω ποτέ φωνή προσώπου που έχω αγαπήσει.
Να μη μοιραστώ τίποτα με κανέναν.
Είναι μέρες που θέλω να μείνουν όλα καθαρά.
Καθαρά όπως πριν να γεννηθούν.
Καθαρά από αίσθημα.
Καθαρά από ζωή.
Πρέπει να τα ξεπλύνω όλα.
Μπαίνω στη μπανιέρα.
Βουλιάζω τόσο βαθιά ώστε να ακούω μόνο τη φωνή της γιαγιάς μου.
Να μυρίζω γαρδένιες και να ονειρεύομαι πως μια μέρα θα φτιάξω ένα σπίτι για μένα.
Να βλέπω δρόμους των Αθηνών απ'το αμάξι του φίλου μου και να θυμάμαι τα μάτια της μανούλας μου.
Δε θα μπορώ να κλάψω μέσα στο νερό.
Κι αν κλάψω, κανείς δε θα το ξέρει.
Μόνο εγώ.
Με το τρία το κεφάλι έξω.
Ενα-όλα θολά, τα μαλλιά μου είναι μούσκεμα, μου αγκαλιάζουν το πρόσωπο σαν να μη θέλουν να δω-Δυο-αυτή για μένα-Τρια.
Μπα, δεν καθαρίζει έτσι ο άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου