Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

4.


Τέσσερα χρόνια μετράω
τέσσερα χρόνια από την πρώτη φορά που σε άκουσα
δύο από την τελευταία.
Κανονικά δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει στο μυαλό μου η απόσταση
αφού μόνο ένα είναι το σημείο: παρελθόν.
Δυστυχώς η μέρα που δεν είχαμε τι να πούμε και έπρεπε να σε κοιτάω στα μάτια ήρθε κι έφυγε.Καστανά μάτια να γελάνε και να θυμώνουν.
Ποτέ ψυχρά.


Μόνο όταν δεν με κοιτάνε.
μόνο όταν τα κλείνεις
μόνο όταν παύεις να με αγαπάς.
μόνο όταν δεν είναι δικά σου.
Ο Τσαρλς τώρα θα έπινε το ουίσκι του.
Τα χέρια ιδρωμένα, πικρή γεύση.
Τσιν τσιν.
Αν ήταν εδώ θα έμπαινα κάτω από τη μασχάλη του στην τρύπια λερωμένη βρωμερή από τσιγαρίλα μπλούζα του με τα ξεραμένα αίματα από το χθεσινό καβγά έξω στο μπαρ.
Δε θα χρειάζονταν λόγια.Σαν εμάς.
Ψέμματα, κάποτε μόνο μιλούσαμε-μέχρι οι φωνές μας να τελειώσουν.
Μετά πληγώναμε ο ένας τον άλλον, ακριβώς επειδή άλλοι πρόλαβαν να μας πληγώσουν πρώτοι.
Ψέμματα πάλι, εμένα δεν είχε προλάβει άλλος-μέχρι να έρθεις εσύ.
Τέσσερα χρόνια πριν, κι ακόμα στη 1 το πρωί θα περιμένω το τηλέφωνο να χτυπήσει.
Ακόμα κι αν έχω αλλάξει αριθμό.
Μόνο ρούχα δεν έχω αλλάξει.
Όλη μου η ντουλάπα είναι μπλε.
Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν μια μέρα όλα βάφονταν κόκκινα.
Το σιχαίνομαι το κόκκινο.

Δε μου λείπεις.
Δε σε θυμάμαι.
Ο Τσάρλς μόνο μου ζήτησε να του πω για εξιδανικευμένους έρωτες για να γιορτάσουμε την επέτειό μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου