Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

ΤΟ ΜΝΗΜΑ.

Μια εβδομάδα δεν είμαστε μόνες.
Μια εβδομάδα είμαι παιδί.
Μια εβδομάδα είμαι μαμά.
Μια εβδομάδα καθαρής αγάπης,
Μια εβδομάδα κάποιος με φροντίζει και νοιάζεται για μένα.
Σήμερα πρωί αφήνω στο αεροδρόμιο μια μεγάλη αγκαλιά.
Την κοιτάω από το αριστερό παραθυράκι να περνάει από τον έλεγχο του τσεκ ιν.
Η μαμά μου μοιάζει με παπαρούνα.Πόσο την αγαπώ.
Γυρνάει να με δει δεξιά της, αλλά δε με βρίσκει με το βλέμμα της.
Δε με ακούει, περνά στην αναμονή.
Γειά σου, μανούλα.
Βγαίνω έξω.
Μουτζουρωμένα μάτια, αχτένιστα χαοτικά μαλλιά, στο πρόσωπο μου έχουν περάσει χρόνια, τα ρούχα μου είναι καθαρά μεν, τσαλακωμένα και τρύπια δε.
Πώς τα κατάφερα έτσι;
Πώς άλλαξαν όλα τόσο γρήγορα;
Σκέψη και βήμα, σκέψη και βήμα, σκέψη και βήμα.
Σταματώ με βουρκωμένα μάτια στη μέση της διαδρομής.
Στα πόδια μου βρίσκεται ξαπλωμένο ένα μικροσκοπικό πουλάκι.
Οι άνθρωποι προσπερνούν με βαλίτσες.
Σκύβω και προσπαθώ να το κουνήσω χωρίς να τραυματιστεί.
Νεκρό.
Ακίνητο, ζεστό ακόμα, μισόκλειστα ματάκια, με κεφαλάκι αδύναμο που γέρνει από το βάρος.
Το σηκώνω στη χούφτα μου και αρχίζω να τρέχω με λυγμούς πανικόβλητη.
Εχω απομακρυνθεί αρκετά.
Ψάχνω να το φυγαδεύσω, χωρίς να μπορώ να συνδέσω τις σκέψεις μου ελπιζοντας μόνο σε θαύμα.
Δεύτερη φορά στο Βερολίνο.
Γονατίζω στο πράσινο και το αφήνω στο μοναδικό σωστό σημείο.
Φτιάχνω ένα μνήμα με μια χούφτα μωβ λουλούδια.
Ίσα ίσα για το κορμάκι του.
Κλαίω για ένα λεπτό χωρίς ανάσα.
Αφήνω μια μαργαρίτα από δίπλα και φεύγω.
Κάθομαι 20 λεπτά στην αποβάθρα. 
Παραδίπλα ανέμελα πουλάκια πετάνε και παίζουν, τσιριτρι τσιριτρό.
Τα μικρά ζωντανα τους σωματάκια μου φέρνουν τρέμουλο και ζαλάδα.
Εικόνα θανάτου, σκέφτομαι.
Τι δύσκολο πράγμα οι αποχωρισμοί, σκέφτομαι.
Μια εβδομάδα ακόμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου