Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

ΚΡΕΠΕΣ ΜΕ ΡΟΔΑΚΙΝΟ.

Aρχισα αντίστροφη μέτρηση.
Σκαρφαλώνω σε μια σκαλωσιά να δω το Βερολίνο από ψηλά.
Φοβάμαι, αλλά το αίσθημα είναι γλυκό σαν τις κρέπες που φτιάχνει η φίλη μου.
Κατεβαίνω με τις μύτες των δαχτύλων στα μηχανήματα που βγάζουν λαστιχένιες μπάλες και καραμέλες κι από μέσα μου σκέφτομαι να πατήσω πολύ δυνατά για να πέσουν βροχή.
Κρυώνουμε και βρίσκουμε καταφύγιο σε  ζωντανά φωτάκια και ηλεκτρονική μουσική.
Χορός.
Συνειδητοποιώ ότι έχασα την πασχαλίτσα μου, στεναχωριέμαι αρκετά.
Το προηγούμενο βράδυ αυτός τη χτένισε μέσα στα μαλλιά μου και μετά περπατήσαμε χέρι χέρι δίπλα στο ποτάμι στο μυστικό μου σοκάκι.Ρομαντισμός, σου λέει.
Του λέω για την προσπάθειά μου να ελέγξω τις πραγματικότητες στα όνειρά μου πριν πέσω για κοιμηθώ.
Χωρίζουμε με την υπόσχεση να βρεθούμε στον ύπνο μας.
Μου δίνει ραντεβού στον τεράστιο ροδακινόκηπο κάτω από το λευκό ροδάκινο με τη γεύση σαν ένα εκατομμύριο κανονικά ροδάκινα.
Να κάτι πιο γλυκό ακόμα κι απ' τις κρέπες μας.
Το επόμενο πρωί προσπαθώ να θυμηθώ τι έγινε, αλλά χορεύω με τα ηχεία στο ταβάνι να παίζουν αυτό.
Για την υπόλοιπη μέρα σφυρίζω και περπατάω με το ρυθμό.
Τον βρίσκω στη βιβλιοθήκη, δε θέλω να με δει, κρύβομαι και τον παρακολουθώ καθώς διαβάζω Sempe.
Τρέχω και βγάζω φωτογραφίες στο αυτόματο μηχάνημα που είναι απ΄έξω.
Μουλωχτά τις βάζω στο ντουλάπι με τα πράγματά του από τη χαραμάδα.
Αχά, να κάτι να θυμάται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου