Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

déconstruction.

Περπατάω στις μύτες ζαλισμένη μέσα σε μπαρ με καπνό, ψάχνω γύρω μου να βρω έναν ώμο να πέσω.Δεν μου αρέσει να με αγγίζουν ή να μου μιλάνε,  κάνω κινήσεις αποφυγής και φλερτάρω μόνο όταν εγώ θέλω.
Τους κοιτάω στα μάτια, νιώθω σαν αγρίμι σε κυνήγι σάρκας.
Δεν ξέρω ποιος με αναγνωρίζει, ποιος με φοβάται ή με θέλει.
Δεν με νοιάζει κιόλας.
Είναι 4 το πρωί και θέλω να ακουμπήσω σε έναν τοίχο αγκαλιά με την επιθυμία μου ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα αργά ωστε να χάνω καρέ και το κεφάλι μου να γυρίζει.
Θολώνω μάτια ,χώνομαι στο ηχείο να νιώσω τη δόνηση στην καρδιά και το καλσόν μου.
Ακίνητη, αρχίζω την αποδόμηση.
Εστιάζω στα μπάσα και προσπαθώ να πιάσω ήχους από φωνές που μου αρέσουν- όχι για να ακούσω ή να καταλάβω τι λέει η φωνή, ίσα ίσα για να με γαργαλήσει ή στην καλύτερη να ανατριχιάσει ο λαιμός μου.
Νιώθω σαν να είμαι σε ταινία.
Πάντα νιώθω σαν να είμαι σε ταινία.
Φαντάσου να έπινα κιόλας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου