Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

MUSIC WHORE.

Η μουσική βιάζει το σώμα μου ξανά και ξανά.
Το σώμα μου τρέμει, έρπομαι.
Ξαπλώνω με το κεφάλι κάτω.
Ίσια το κεφάλι να πιέζεται.
Όχι μαξιλάρια και μαλακίες.
Τα ματιά πιέζονται σφιχτά.
Τα χέρια γδέρνουν τοίχο.
Η φωνή δε βγαίνει.
Μόνο πλέη μπακ.
Τα χείλη ακολουθούν τις ποπ τσιρίδες.
Η Μαντόνα με τη λεπτή της φωνή, μπαίνει σε όργιο.
Επρεπε να γίνω κι εγώ ποπ σταρ.
Είναι μυστικό ταλέντο μου.
Κάποιος άλλος θα έλεγε πορν σταρ.
Και θα επιβεβαίωνε πως έχω κάψει την ταυτότητά μου και έφυγα με πλαστό όνομα και ηλικία.
Πάμε πιο μινιμαλιστικά ηλεκτρονικά για να βυθιστώ σε ύπνο.
Σκάνε μπάσα σαν βόμβες στο μυαλό μου.
Δυναμώνω μήπως και σκάσουν τα τύμπανα στα αφτιά μου.
Βάζω να βλέπω ταινίες του Man Ray και του Duchamp.
Φανταζομαι υπότιτλους χωρίς φωνές.
Φαντάζομαι ασύγχρονες ταινίες.
Φαντάζομαι μια παλιά συγχρονισμένη σχέση μου και τις -κάποτε- ευτυχισμένες φωνές μας.
Φαντάζομαι να χορεύω με δύναμη  μέχρι κάποια στιγμή το σώμα μου να ξεβιδωθεί.
Πήγα χθες σε ένα κλαμπ.Σήμερα το έφερα σπίτι μου.
Αυτό που ακουμπάς το χέρι ηδονικα στον τοίχο καθως μπαίνεις στον καπνό και αγγίζεις υγρασία.
Βλέπω μόνο λίγα καρέ μεσα στο δευτερόλεπτο από τα φώτα που αναβοσβήνουν.
Προσπαθώ να εντοπίσω βλέμματα γύρω μου.
Χάνομαι στα μαλλιά μου.
Νομίζεις ότι δε θες να σκέφτεσαι, αλλά και να θες δεν μπορείς.
Δεν ακούς εσένα, δεν ακούς κανέναν.
Tα ακουστικά είναι ο νέος σύντροφος.
Ζω σε ένα βίντεο κλιπ.
Ντουπ ντουπ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου