Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

WHEN YOU LOSE SOMETHING YOU CAN'T REPLACE.

Μου λέει θέλει να με δει.
Ξανά.
Αληθινή διάσταση, αληθινός χρόνος, αληθινές αισθήσεις, με φωνή και χρώματα.
Εχει μάθει να λέει και το όνομά μου πια.
Παλιά με έλεγε Χάπινες.
Ειναι κάποιοι που εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις και σου θυμίζουν πως δεν χάνεις το χρόνο σου με τους ανθρώπους.
Ενας φίλος μου θυμίζει ποσο συχνά νιώθω να σπαταλούν το χρόνο μου και να σπαταλώ το δικό τους.
Μπλεκόμαστε σε σχέσεις που δεν τις θέλουμε πραγματικά και δε μας γεμίζουν απλά για να μην είμαστε μόνοι.
Εγώ αυτά δεν τα μπορώ.
Τον αγαπάω τον εαυτό μου για να του φέρομαι έτσι.
Όχι άλλος φόβος για τη μοναξιά.
Όχι άλλη ελπίδα.
Λίγο καθαρό αίσθημα και αέρα να αναπνεύσουμε.
Και όλα τα άλλα είναι περιττά.
Το αποφάσισα.
Δε θέλω να τον δω.
Τώρα, φεύγω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου