Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

ARCTIC ALEX.

Ψάχνω να βρω ένα μέρος σκοτεινό.
Το μόνο που ακούω είναι σε ριπίτ το τραγούδι που με κάνει να σε βλέπω σε επανάληψη στο μυαλό μου.
Διασχίζω ένα νεκροταφείο με σταθερό βήμα.'Ολα κινούνται πάνω κάτω, σαν να έχω πάρει τριπ.Το σώμα μου βρίσκεται σε ευθεία.Μου θυμίζει το αίσθημα πάνω στη μηχανή όταν φοράω κράνος και η πόλη τρέχει πάνω μου.
Σε συναντώ στο τέλος.
Με αρπάζεις από τους ώμους και με σηκώνεις στο σώμα σου.
Εχουμε ένα εκατοστό απόσταση ανάμεσά μας.
Ή αλλιώς ''στα πρόθυρα να σε φιλήσω''.
Οι νύχτες υπήρχαν πάντα για να κάνεις αυτά που δεν τολμάς τη μέρα, σκέφτομαι.
Μου λες πως τα μάγουλά μου είναι κόκκινα.
Σε ρίχνω κάτω μαζί με το ποτό σου.
Πάει το μπλέ σου παντελόνι.
"Κρατάς μυστικό;", του λέω.
"'Ήλπιζα να μείνεις."
Με πιάνεις από το χέρι και τρέχουμε στο Σεπτέμβριο.
Γωνία Αιόλου, στο μυστικό στενό μας.
Τα φώτα ειναι πιο κίτρινα από ποτέ.
Κι εσύ μεγάλωσες.
"Τί ώρα πέφτει η ομίχλη;", με ρωτάς.
"Η ομίχλη διαλύεται όποτε είμαστε μαζί", σου λέω με ειρωνική φωνή.
Γελάμε με τέτοιες μελό χαζομάρες, αλλά προσποιούμαστε πως δε μας αρέσει.
Τρίτη βράδυ και βρέχει.Οι υπόλοιπες μέρες δεν μετράνε.
"Αν ήθελες, θα ήμασταν μαζί".
"Αν ήμασταν μαζί , θα ήθελες;"
Πάλι το μαζί.
Μη με πας να μου δείξεις το σπίτι σου, το φαντάζομαι κάθε βράδυ.
Ξυπνάω με κραγιόν στα δάχτυλα μου.
Το φάντασμα στο δωμάτιο μου με αγκαλιάζει γιατί φοβάται στο σκοτάδι.Δυο μηδενικά αγκαλιασμένα: μεσάνυχτα.
Βγαίνω μπαλκόνι με χνουδωτές κάλτσες και χαζεύω τα αστέρια που αυτές τις μέρες λάμπουν περισσότερο.
Βάζω το αίσθημα να παίξει: "I wanna be your vacuum cleaner, breathing in your dust".
Οι Αρκτικές μου μέρες υπάρχουν για εξιδανικεύσεις.

1 σχόλιο:

  1. ωραίο κείμενο. ωραίο και το μπλογκ σου. πολύ νεανικό και ιδεαλιστικό το γράψιμό σου. μας κάνει να θέλουμε μερικές φορές να ξαναγίνουμε νέοι. απαίσιο συναίσθημα το να ξέρεις ότι δε μπορείς

    όμως - και πάλι - περνούν τα χρόνια κι ο ιδεαλισμός χάνεται

    αυτό το
    "Αν ήμασταν μαζί , θα ήθελες;"

    το βρήκα λίγο εύκολο

    ΑπάντησηΔιαγραφή