Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΑΠΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ.

Αγαπητό μου απουσιολόγιο,


Είμαι πάλι Θεσσαλονίκη.
Η γιαγιά μου έκοψε καρπουζάκι όπως παλιά και μου έβγαλε τα κουκούτσια, ο παππούς βλέπει μπάσκετ και κρυφά προσπαθεί να φάει κουλουράκια.Με την αδερφή μου χθες το βράδυ κοιμηθήκαμε μαζί αγκαλιά αφού μιλήσαμε για ώρα.Τι μαγική η επικοινωνία ανάμεσα στα αδέρφια, σκέφτομαι κάθε φορά.Μια λέξη ίσον  χιλιες μνήμες.Σχέση τόσο δυνατή που δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια.
Με λόγια τελευταία δε θέλω να εκφράσω πολλά.Προσπαθώ πολύ με τις πράξεις.
Όλο και πιο πολύ.Βρίσκομαι με φίλους, ραντεβού ή τυχαία, βλέπω το χρόνο που έχει περάσει χωρίς να το καταλάβει κανείς και γυρνάω σπίτι μου στην αγάπη της μαμάς μου.
Να πάρω τη δόση μου πριν φύγω στην Αθήνα πάλι.
Όποτε βλέπω τη θάλασσα νιώθω περίεργα.
Ποτέ δεν έλειψα τόσο μακριά της και ποτέ δεν ένιωσα τόσο οικεία.
Τα γιατί δεν τα ξέρω.Και ίσως μου αρέσει να μενουν στο υποσυνείδητό μου.
Κάθε βράδυ σημειώνω απουσίες.
Πρώτη ώρα, απουσία στον αυθορμητισμό, στη φρεσκότητα και στις θετικές σκέψεις.
Κοπάνα μυρίζει.
Δεύτερη ώρα, απουσία νοήματος.
Καμιά φορά δίνω αποβολή σε στόχους και ιδέες.
Με κούρασαν.
Ερωτες και φίλοι, δεν έχουν περιθώριο για απουσίες άλλες κι έτσι ο μόνος τρόπος να μην τους δω ειναι να λείψω εγώ.
Κενό ή ελεύθερη ώρα.

Κάθε βράδυ στη 1, βγαίνω στο μπαλκόνι.
Το φως είναι κίτρινο και φυσάει.Μυρίζει Θεσσαλονίκη και παλιά χρόνια.
Χρονια χαρούμενα και πονεμένα.Μιάου.
Περνάει κάποια γάτα στο πέτρινο μονοπάτι που ήμουν τυχερή να έχω από μικρή έξω από το σπιτι μου στην Ανω Πόλη.
Κάθομαι για λίγη ώρα, ελπίζοντας να ακούσω το τηλέφωνό μου να χτυπάει.
Κάθε φορά.
Κάθε νύχτα, απουσία.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου