Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ.

Tί είναι αυτή η αυλακιά στο δάχτυλό σου;
Από δαχτυλίδι; Βέρα;
Είσαι παιδί
Πες μου, βέρα;
Θες να ψάξεις τις τσέπες μου;
Όχι.
Το πορτοφόλι;
(Αγάπη μου, κι όμως είναι από βέρα στο δεξί.Τον φιλώ.)
Και εσύ;
Τι εγω;
Λέω για κείνο το παιδί
Για ποιο;
Τίποτα.
(Αν ήμασταν ελεύθεροι θα τρέχαμε να σκλαβωθούμε και θα δάγκωνα το χείλι του το κάτω κι εκείνος θα έλεγε ψέμματα πως δεν πονά.)
Ωστε για κείνο το παιδί με πλημμυρίζεις τύψη;
Όχι, σε θέλω.Αυτό μονάχα, τίποτ' άλλο, δε θυμάμαι τίποτα άλλο, γεννήθηκα προχθές.Φίλα με.
(Τα δάχτυλα κρατούν τα άλλα δάχτυλα, δείχνει θλιμμένος, φταίει η βέρα σου λέω.)
Θα τρελαθώ αν σε χάσω.
Ψεμματα.
Για πες μου, έρχεσαι να φύγουμε;
Και πού να πάμε;
Όπου.Δεν τολμώ μέρα να περπατήσω μόνη πια.
Αμα τελειώσει ο πόλεμος.
Εμένα δε με νοιάζει.
Ο πόλεμος;
Η βέρα.
Θα θελα να ήμουν είκοσι χρονών.
Τι θα έκανες,
Θα σε έπαιρνα να φεύγαμε.
Δεκαπέντε, δεκαέξι,δεκαεφτά, δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι.
Θα είμαι γριά σε πέντε χρόνια.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι μου βρίσκεις.Γέρασα πια κι εσύ κοριτσάκι.
Ομως τα χέρια σου με σφίγγουν δυνατά.
Με πονάς.
Τι υπερβολικός που είσαι, Θεε μου.
Δίπλα έχει παράθυρο, μη μιλάς δυνατά.
Ποιός θα μας ακούσει;
Ξέρω γω;
Κανείς δε μένει μέσα.
Πού το ξέρεις.
Το ξέρω.Τί φοβάσαι;
Ποιός φοβάται;
Εγώ.Για σένα.
Τα χάσαμε όλα πια.

1 σχόλιο: