Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΟΡΗ.

Χορεύει σε αργή κίνηση στο διάδρομο του σπιτιού της χτυπώντας με δύναμη το σώμα της.
Ολος ο θυμός της είναι ποπ χορευτικά.
Μαλλιά μπλεγμένα σε σκέψεις.
Παγέτες και κόκκινο σκούρο κραγιόν.
Μελανιές σε γάμπες, καλσον σχισμένα, γραπώματα στους τοιχους από τα μπράτσα.
Αυτή και η σεξουαλική της αναζήτηση.
Φοβάται, γίνεται αγρίμι.
Ανάβει τα φώτα και κλειδώνει πόρτες.
Πάντα με αυτή τη σειρά.
Δεν κοιτάει τον καθρέφτη ποτέ από κοντά.
Την τυφλώνει όσο κι ένας πίνακας του Klimt ή μια αγιογραφία.
Στο μυαλό της βέβαια μοιάζει με πορτραίτο του Egon Schiele.
Μοιάζουν στο φόβο τους και οι τρεις.
Δεν ήταν έτσι αυτή.
Δεν είναι μαθημένη έτσι.
Ξένα.
Με θολωμένα μάτια βρίσκει σπίτι.
Ψάχνει έναν άντρα με μούσια να της ανοίξει την πόρτα.
Ψάχνει κάποιον να την κάνει να νιώσει.
Εστω μίσος ή λόγο να έχει οργή.
Εχει αρχίσει να μην πιστευει στην υπερβολή της ούτε η ίδια πια.
Παίρνει φακό και τρέχει στο δάσος.
Σκίζει και κόβει.
Με αρνείται για τελευταία φορά.

Η δεύτερή μου κόρη.

2 σχόλια: