Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΖΑΛΙΣΜΕΝΟ.


Σε μια στιγμή μας βλέπω γέρους μαζί, να λέμε τα ίδια και να φοράμε τα ίδια και να ακούμε τα ίδια όπως εκείνη τη στιγμή.
Δεν το καταλαβαίνω.
Γιατί μου αρέσει τόσο να είμαι μαζί του.
Οι ταιριαστοί-αταίριαστοι.
Πριν φύγει παίρνω το τσιγάρο από το χέρι του, τραβάω μια ρουφηξιά ίσα για να ''κάνω κεφάλι''.
Μπλιαχ.
Γυρνάω μόνη στο σπίτι, ζαλισμένη.
Κοιτάω στον καθρέφτη της μηχανής το απλό μαύρο μου κοντομάνικο.
Είσαι το κορίτσι που θα ερωτευόταν ο Μπουκόφσκι, λέει το μπλουζάκι και μου κλείνει το μάτι.
Τα δάχτυλα και τα μαλλιά βρωμάνε τσιγαρίλα.
Ο άλλος μου εαυτός λέει πως θα 'θελε να μυρίζει βανίλια,αλλά τώρα ποιος με ακούει.
Ψάχνω να βρω το κραγιόν αλλά-ως συνήθως-κάπου κρύβεται.
Νιώθω σαν να βγαίνω από κακόφημο μπαρ της Γαλλίας.
Τελευταία μιλάω και γαλλικά, ίσως προετοιμάζομαι για αλκοολική με παρέα την τελευταία μαύρη γάτα του Ευγένιου.
Τσιμπάω από τα σκουπίδια κάτι πεταμένους γάμους στο δρόμο για το σπίτι.
Μην πάω με άδεια χέρια.
Αδεια;
Κοιτάζω τα χέρια μου αυτόματα.
Εχουν κάτι απορημένες γραμμές, τα συμπαθώ, τα φαντάζομαι να κεντάνε γρήγορα, να χορεύουν στο πληκτρολόγιο ή να στολίζουν μπισκότα.
Γυρνάω με σκόρπιες σκέψεις για μια επόμενη ταινία που θέλω να κάνω.
Πάει κι ο Τσαρλς, μπλουζάκι, σκέφτομαι πετώντας τη μπλούζα στην καρέκλα.



Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

ΤΑ ΚΟΧΥΛΑΚΙΑ.


(3) Tumblr

Οι λέξεις που δεν ξέρουμε.

Οι άνθρωποι που δε γνωρίσαμε.
Οι ήχοι που δεν ακούσαμε.
Τα μέρη που δεν φανταστήκαμε.
Οι θησαυροί που προσπεράσαμε.
Τα χέρια που δεν πιάσαμε.
Οι σκέψεις που κρύψαμε.
Οι δρόμοι που δεν περπατήσαμε.
Τα χρόνια που δεν θυμόμαστε.
Οι στιγμές που δεν μοιραστήκαμε.





Όλα αυτά τα κομματάκια που τρυπάνε κι ο χρόνος στη μέση.

Να κάνει τα ''δεν" , ''θα'' και τις στερήσεις, δυνατότητες.

Όταν ήμουν μικρή μάζευα όλα τα κοχυλάκια από τις θάλασσες.
Τα πιο πολλά λευκά και σαν φορεματάκια.
Αυτά που αγαπούσα πιο πολύ και ήταν τα ξεχωριστά μου ήταν όσα είχαν τρυπούλες πάνω.
Δεν τα έκανα στολίδια.
Τα κρατούσα.

Heart... | Tumblr | via Tumblr


Πολλές φορές νιώθω σαν τα κοχυλάκια αυτά, τρυπημένο να περιμένει με αγωνία ένα κύμα να το ξαναπάρει μαζί του.

Και τότε θα κάνω τον χαρούμενο χορό μέσα στη θάλασσα.


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.

Eδώ και μέρες έχω αυτό το αίσθημα: Το ξανά.
Ξαναείμαι εδώ, σκέφτομαι.
Ξανά καναπές, ξανά αυτός ο τοίχος, ξανά τα πράγματά μου, ξανά αυτά τα κλειδιά στην πόρτα, ξανά όλα. Ξαναβάζω να ακούσω το ίδιο τραγούδι, κάνω τις ίδιες λούπες στο μυαλό μου.
Εκεί που με πιάνει βαθιά απελπισία και σκέφτομαι πως ο έρωτάς μου με το πρώτο μου σπίτι τελείωσε, προσπαθώ να το ξανακερδίσω.  Έρχεται βροχούλα ευτυχώς, που σου δίνει αίσθηση πως είσαι ασφαλής μέσα.
Για την ισορροπία του πράγματος, τουλάχιστον.
Προσπαθώ να βρω πράγματα που αγαπώ στην Αθήνα, στην Ελλάδα, βλέπω τα πρώτα μου φιλμ και ψάχνω να βρω ένστικτα και διαθέσεις. Δύσκολο.
Αλλά έχω πειστεί ότι είμαι αισιόδοξη. Ή έστω, όχι αρνητική.
Μου το έμαθε η μαμά μου αυτό.
Βλέπω παλιές ρομαντικές ταινίες και αναρωτιέμαι αν θα έρθει ποτέ ξανά η μέρα που οι άνθρωποι θα θέλουν να ερωτεύονται όπως το '90.
Η αγαπημένη μου δεκαετία. Μυρίζει Νέα Υόρκη, ποπ, Χριστούγεννα και παιδικά χρόνια.
Βάζω έναν καινούργιο ήχο του Yann, ΑM και Panama και προσπαθώ να ορίσω το αίσθημα που με κάνει να θέλω να πέσω από το κρεβάτι μου.
Βγαίνω να μιλήσω με ένα φίλο.Νιώθω σαν το αόρατο δέντρο στην Πειραιώς.
Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αλλάξει ιδιαίτερα. Ότι δεν αλλάζω.Τρομαχτική ευθύνη.
Σκέφτομαι να γυρίσω πίσω ή να φύγω πάλι.
Προσπαθώ να δώσω νόημα στις φυγές μου.
Δεν μπορώ να βρω σπίτι για να φύγω από αυτό.
Ούτε να φύγω από αυτό, ούτε να γυρίσω σε αυτό.
Γιατί όσο κι αν εσύ δεν αλλάζεις, ο χρόνος παίρνει μαζί του όλα όσα εσύ άφησες άθικτα για να τα αγαπάς και να σε συνοδεύουν.
Σαν ρομαντικό παιδί των 90s όμως, έχω τον ψυχαναγκασμό να ψαξω τα απομεινάρια που θα κρατήσω να μου θυμίζουν γιατί δε θα αντάλλαζα ποτέ τη ζωή μου.

Και όλα αυτά να τα βλέπω σαν ταινία στο μυαλό μου κάθε μέρα, κάθε νύχτα.
Και όταν χάνομαι μέσα σε αυτά, θα ξέρω καλό κολύμπι και δε θα φοβάμαι.
Νιώθω περίεργα, αλλά όπως λέει ο γερμανός συγκάτοικός μου, "seltsam ist gut".
Στο δρόμο καταλαβαίνω πόσο με συγκινεί να βλέπω φώτα από μακριά σε παράθυρα πολυκατοικιών. "Έχει μείνει το μόνο αίσθημα που μου δίνει τόση χαρά στην πόλη να χαζεύω ξένα σπίτια", σκέφτομαι και φέρνω στο μυαλό μου ιστορίες ανθρώπων και παιδικές μνήμες.
Γυρνώ σπιτι και πέφτω στο κρεβάτι μου.
Κρατώ μια λέξη που δε μεταφράζεται: Ιktsuarpok.

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

B-DAY DIARY.

  Απορούσα πως θα περάσω φέτος τα γενέθλιά μου.
Όχι δεν είναι η σημαντικότερη μέρα, αλλά με γοητεύουν οι αφορμές.
Κάθε χρόνο κάνω απολογισμό έτους και μπαίνω στο μπάνιο για ώρα, ενώ έχω καθαρίσει το χώρο μου πρώτα.Όποιοι μοιράστηκαν τα τελευταία χρόνια μαζί μου εδώ, το ξέρουν.
  Φέτος, μετά από αρκετά δύσκολες σκέψεις και ανησυχίες για πολλά πράγματα, θέλησα να βγω και να γιορτάσω με κόσμο. 
Συνήθως, όπως όλοι-έστω και με αυθυποβολή- όταν δε θέλω να σκέφτομαι, δρω όλο και με μεγαλύτερη εξωστρέφεια.Δεν κανόνισα, το άφησα στην τύχη και έκανα κάποιες προσπάθειες με συγκεκριμένα άτομα. Πολλές ωραίες ιδέες, πολλή ενέργεια, αλλά πάντα κάτι δεν κυλάει.Δεν πήγα στην οικογένειά μου, που θα ήταν η μεγαλύτερη αγκαλιά, αλλά όχι τόσο από επιλογή αυτή τη φορά.Τους σκέφτομαι και μου λειπουν όμως. Και κάτι τέτοιες μέρες, πιστεύω πως μόνο εκείνοι με καταλαβαίνουν αληθινά. 
  Μάζεψα τα πάντα για να είμαι ευχαριστημένη στο χώρο μου, ετοιμάστηκα και περίμενα νέα για να βγω.Έξω είχα σίγουρα κόσμο να συναντήσω, αλλά το ένστικτό μου πάντα με αποθαρρύνει από επαφές που στο τέλος μου δημιουργούν αρνητικές σκέψεις. Φούσκωσα μπαλόνια, έστησα ένα ωραίο σκηνικό και απλά περίμενα. Αρχισα να στεναχωριέμαι και να πιστεύω ότι δεν έχω κανέναν να νοιαστεί για μένα, πως όλα είναι απογοήτευση και πως το ότι στολίστηκα και ήμουν τόσο θετική είναι ακόμα πιο θλιβερό. Μιλησα με ένα φιλο, χτύπησαν τα τηλέφωνα, ήρθαν οι ευχές. έβαλα μουσική και
άρχισα να χορεύω.Δεν ήθελα να βγω. Ο απολογισμός ήρθε ακομα και τυχαία και τελικά με ικανοποίησε πολύ αυτό. 
Είμαι χωμένη στο κρεβάτι μου και σκέφτομαι πως η χρονιά μου έκλεισε πολύ σωστά. Όπως και εξελίχθηκε, με ειλικρίνεια.Μια χρονιά καθαρά προσωπικής προσπάθειας.Αυτή που θέλει να αγαπάει να είναι μόνη, που θέλει να μη φοβάται να είναι μόνη.Κάνω το διαλογισμό μου, φοράω το παιδικό μου ρολόι και διαβάζω Sempe πριν κοιμηθώ για να ξυπνήσω ένα χρόνο μεγαλύτερη.Και μου αρέσει αυτό.
Μέχρι που χτυπάει το τηλέφωνο και ένα αγαπημένο μου αρτομάκι, μου λέει να ετοιμαστώ γρήγορα γιατί μου έχει έκπληξη.
Και όντως, δεν ήθελα πολύ. Βγήκαμε, σβήσαμε το κεράκι, κάναμε τις βόλτες στα πάρτυ με το περιοδεύον ποτό και γλυκό μέχρι το πρωί. Ωραιο αισθημα όλο αυτό-το συντροφικό, υποθέτω.Πόσο μάλλον να σε φυσάει ενώ ξημερώνει πάνω σε μια μηχανή που τρέχει στο κέντρο της πόλης.Όλα αυτά μένουν εκεί.
Τα κλείνω στο κουτί μου μαζί με όλα όσα θέλω να θυμάμαι.Αρχισε η χρονιά με το ''1'' παραπάνω και είναι απαιτητική.Μακάρι να βρίσκεται πάντα ένα γλυκό αρτομάκι να κάνει την έκπληξη εκεί που χρειάζεται. 
Ως τότε, θα είμαι το Ευτυχάκι που έσβησε τα κεράκια και θα γίνομαι ένα τσικ πιο ευτυχισμένη ακούγοντας από το τηλέφωνο με κλειστά τα φώτα κάποιον να μου απαγγέλει το παράπονο του Ελύτη, όποτε του λέω το δικό μου:

"Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. 
Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ..
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει."



Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

21.

Ήρθε η μέρα που είμαι ενήλικη παγκοσμίως πια.
Κι ακόμα νιώθω όπως τότε.
Χρόνια πολλά, Ευτυχάκι.
:)

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

LIKE IT'S HER BIRTHDAY.

Αύριο 13, έχω γενέθλια.

Πώς νιώθω κάθε χρόνο μια μέρα πριν:





Mια μέρα μετά (που καταλαβαίνω πως έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος):





Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΠΗΡΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΓΥΑΛΙΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΙΝΕΜΑ.

Τις τελευταίες μέρες, βρήκα ένα παλιό ζευγάρι γυαλιά ηλίου που μου είχε χαρίσει ο κυρ-Μιμης πριν χρόνια.Το είχε για πέταμα τόσο παλιό και χτυπημένο που ήταν, αλλά μου έκανε κλικ-όπως όλα τα πράγματα μου.
Είναι ορθογώνια και φουτουριστικά σαν παλιές τηλεοράσεις του '60, με σκούρο πράσινο φακό.
Τα βάζω συνέχεια, ειδικά τώρα που είμαι άρρωστη και περπατάω με μισόκλειστα μάτια όποτε έχει φως.
Κάνω βόλτα στο τετράγωνο, στη Ζωοδόχου Πηγής, που πάντα στην κατάβαση μου φέρνει στο μυαλό έρωτες.Ηχορρύπανση και βρωμιά παντού.Είναι κατάθλιψη αυτή η πόλη.
Το μυαλό μου, μου θυμίζει πλυντήριο με γρήγορες στροφές που κουράζεται, αλλά προσπαθεί μέχρι τέλους να καθαρίσει.Προσπαθώ να πολεμήσω τον ιδεοψυχαναγκασμό μου.
Κοιτάω τα σπίτια με τα μεγάλα παράθυρα, τα μπαλκόνια.Ψάχνω να δω ποιοι έχουν απλωμένα, ποιοι δεν έχουν απλώστρες, ποιοι κρύβονται πίσω από τέντες, ποιοί έχουν γάτες ή σπασμένες καρέκλες ή ίσως και κάθονται έξω. 
Όταν φοράω τα γυαλιά μου δε φοβάμαι τόσο, τους κοιτάω όλους και περπατάω με ψηλά το κεφάλι. Νιώθω διάφανη σχεδόν. Νιώθω σαν να είμαι σε βίντεο κλιπ μόνη με ακουστικά στα αφτιά και να ζαλίζομαι λίγο από το πόσο δυνατά τα ακούω όλα. Εάν συναντήσω κάποιον, του προβάλλω τις ανησυχίες μου. Ό,τι σκέφτομαι στον προτζέκτορα και πάνω τους σα σφαίρες σε εκτελεστικό απόσπασμα.
Ανασφάλειες.Συμβιβασμοί.
Αρνηση όλων αυτών.
Αρνηση όλων των χλιαρών πραγμάτων. 
Αρνηση της βαρεμάρας.
Αρνηση της μιζέριας.
Αρνηση στον κυνισμό και τις πικρές χολές.
Αποδοχή της μοναξιάς.
Αποδοχή του εαυτού.
Αποδοχή των αναγκών. 
Αμφισβήτιση όλων των παραπάνω και ξανά και ξανά.
Όποτε είμαι άρρωστη, το αίσθημα αυτοσυντήρησής μου διπλασιάζεται και προσπαθώ να φέρω το σπίτι μου σε μένα. Το κεφάλι μου είναι τόσο βαρύ που βουλιάζω πιο εύκολα σε ονειρικές πραγματικότητες. Σκέφτομαι παιδικές φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ, σκεφτομαι πράγματα που θέλω να κάνω, σκέφτομαι όλα όσα αγαπώ και μεγάλωσα μαζί τους για να μου δίνουν όρεξη και νόημα.προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου αισθήσεις και να τις νιώσω.
Κάποια στιγμή όλα αυτά σταματούν και συναντάω την πραγματικότητα όπως είναι.
Αναρωτιέμαι γιατί είμαι εδώ.Πώς μπορώ να την αγαπήσω και να την κάνω φίλη μου.
Η ζαλισμένη σκέψη μου ξαναγυρνάει στα γυαλιά μου και μου επιβεβαιώνει ότι τα χρειάζομαι. Φαντάζομαι πλέον πολλούς που δεν φοράνε τα γυαλιά για τον ήλιο, αλλά ως placebo.
Ενα σκούρο πράσινο φίλτρο, ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που θέλει να αγαπάει τον εαυτό του και σε πράγματα που είναι σκληρά να βλέπει γυμνά. 

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

ΟΚΤΩΒΡΗ ΜΟΥ.

Μόλις μου ήρθε αίσθημα φθινοπώρου.
Η πιο αγαπημένη εποχή. Εποχή για σκέψεις, αλλαγές, απενοχοποιημένες μελαγχολίες και νέες αρχές.Βάζω να ακούσω την Παθητική Σονάτα του Μπετόβεν και με ανοιχτό παράθυρο χαζεύω Sempe.
Σνιφ.



Αρχισε ψύχρα. 
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.[...]
Κι εσύ τι κάθεσαι;
Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.
Να γίνεις ό,τι αναρωτιόσουν πέρυσι:
''Ποιός ξέρει τ'άλλο μου φθινόπωρο;"
Καιρός να γίνεις "τ'αλλο μου φθινόπωρο".
Αρχισε ψύχρα.
Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.
                                                   
 (Οι αποδημητικές καλημέρες, Κική Δημουλά)