Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

B-DAY DIARY.

  Απορούσα πως θα περάσω φέτος τα γενέθλιά μου.
Όχι δεν είναι η σημαντικότερη μέρα, αλλά με γοητεύουν οι αφορμές.
Κάθε χρόνο κάνω απολογισμό έτους και μπαίνω στο μπάνιο για ώρα, ενώ έχω καθαρίσει το χώρο μου πρώτα.Όποιοι μοιράστηκαν τα τελευταία χρόνια μαζί μου εδώ, το ξέρουν.
  Φέτος, μετά από αρκετά δύσκολες σκέψεις και ανησυχίες για πολλά πράγματα, θέλησα να βγω και να γιορτάσω με κόσμο. 
Συνήθως, όπως όλοι-έστω και με αυθυποβολή- όταν δε θέλω να σκέφτομαι, δρω όλο και με μεγαλύτερη εξωστρέφεια.Δεν κανόνισα, το άφησα στην τύχη και έκανα κάποιες προσπάθειες με συγκεκριμένα άτομα. Πολλές ωραίες ιδέες, πολλή ενέργεια, αλλά πάντα κάτι δεν κυλάει.Δεν πήγα στην οικογένειά μου, που θα ήταν η μεγαλύτερη αγκαλιά, αλλά όχι τόσο από επιλογή αυτή τη φορά.Τους σκέφτομαι και μου λειπουν όμως. Και κάτι τέτοιες μέρες, πιστεύω πως μόνο εκείνοι με καταλαβαίνουν αληθινά. 
  Μάζεψα τα πάντα για να είμαι ευχαριστημένη στο χώρο μου, ετοιμάστηκα και περίμενα νέα για να βγω.Έξω είχα σίγουρα κόσμο να συναντήσω, αλλά το ένστικτό μου πάντα με αποθαρρύνει από επαφές που στο τέλος μου δημιουργούν αρνητικές σκέψεις. Φούσκωσα μπαλόνια, έστησα ένα ωραίο σκηνικό και απλά περίμενα. Αρχισα να στεναχωριέμαι και να πιστεύω ότι δεν έχω κανέναν να νοιαστεί για μένα, πως όλα είναι απογοήτευση και πως το ότι στολίστηκα και ήμουν τόσο θετική είναι ακόμα πιο θλιβερό. Μιλησα με ένα φιλο, χτύπησαν τα τηλέφωνα, ήρθαν οι ευχές. έβαλα μουσική και
άρχισα να χορεύω.Δεν ήθελα να βγω. Ο απολογισμός ήρθε ακομα και τυχαία και τελικά με ικανοποίησε πολύ αυτό. 
Είμαι χωμένη στο κρεβάτι μου και σκέφτομαι πως η χρονιά μου έκλεισε πολύ σωστά. Όπως και εξελίχθηκε, με ειλικρίνεια.Μια χρονιά καθαρά προσωπικής προσπάθειας.Αυτή που θέλει να αγαπάει να είναι μόνη, που θέλει να μη φοβάται να είναι μόνη.Κάνω το διαλογισμό μου, φοράω το παιδικό μου ρολόι και διαβάζω Sempe πριν κοιμηθώ για να ξυπνήσω ένα χρόνο μεγαλύτερη.Και μου αρέσει αυτό.
Μέχρι που χτυπάει το τηλέφωνο και ένα αγαπημένο μου αρτομάκι, μου λέει να ετοιμαστώ γρήγορα γιατί μου έχει έκπληξη.
Και όντως, δεν ήθελα πολύ. Βγήκαμε, σβήσαμε το κεράκι, κάναμε τις βόλτες στα πάρτυ με το περιοδεύον ποτό και γλυκό μέχρι το πρωί. Ωραιο αισθημα όλο αυτό-το συντροφικό, υποθέτω.Πόσο μάλλον να σε φυσάει ενώ ξημερώνει πάνω σε μια μηχανή που τρέχει στο κέντρο της πόλης.Όλα αυτά μένουν εκεί.
Τα κλείνω στο κουτί μου μαζί με όλα όσα θέλω να θυμάμαι.Αρχισε η χρονιά με το ''1'' παραπάνω και είναι απαιτητική.Μακάρι να βρίσκεται πάντα ένα γλυκό αρτομάκι να κάνει την έκπληξη εκεί που χρειάζεται. 
Ως τότε, θα είμαι το Ευτυχάκι που έσβησε τα κεράκια και θα γίνομαι ένα τσικ πιο ευτυχισμένη ακούγοντας από το τηλέφωνο με κλειστά τα φώτα κάποιον να μου απαγγέλει το παράπονο του Ελύτη, όποτε του λέω το δικό μου:

"Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. 
Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ..
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα 'ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει."



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου