Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΠΗΡΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΓΥΑΛΙΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΙΝΕΜΑ.

Τις τελευταίες μέρες, βρήκα ένα παλιό ζευγάρι γυαλιά ηλίου που μου είχε χαρίσει ο κυρ-Μιμης πριν χρόνια.Το είχε για πέταμα τόσο παλιό και χτυπημένο που ήταν, αλλά μου έκανε κλικ-όπως όλα τα πράγματα μου.
Είναι ορθογώνια και φουτουριστικά σαν παλιές τηλεοράσεις του '60, με σκούρο πράσινο φακό.
Τα βάζω συνέχεια, ειδικά τώρα που είμαι άρρωστη και περπατάω με μισόκλειστα μάτια όποτε έχει φως.
Κάνω βόλτα στο τετράγωνο, στη Ζωοδόχου Πηγής, που πάντα στην κατάβαση μου φέρνει στο μυαλό έρωτες.Ηχορρύπανση και βρωμιά παντού.Είναι κατάθλιψη αυτή η πόλη.
Το μυαλό μου, μου θυμίζει πλυντήριο με γρήγορες στροφές που κουράζεται, αλλά προσπαθεί μέχρι τέλους να καθαρίσει.Προσπαθώ να πολεμήσω τον ιδεοψυχαναγκασμό μου.
Κοιτάω τα σπίτια με τα μεγάλα παράθυρα, τα μπαλκόνια.Ψάχνω να δω ποιοι έχουν απλωμένα, ποιοι δεν έχουν απλώστρες, ποιοι κρύβονται πίσω από τέντες, ποιοί έχουν γάτες ή σπασμένες καρέκλες ή ίσως και κάθονται έξω. 
Όταν φοράω τα γυαλιά μου δε φοβάμαι τόσο, τους κοιτάω όλους και περπατάω με ψηλά το κεφάλι. Νιώθω διάφανη σχεδόν. Νιώθω σαν να είμαι σε βίντεο κλιπ μόνη με ακουστικά στα αφτιά και να ζαλίζομαι λίγο από το πόσο δυνατά τα ακούω όλα. Εάν συναντήσω κάποιον, του προβάλλω τις ανησυχίες μου. Ό,τι σκέφτομαι στον προτζέκτορα και πάνω τους σα σφαίρες σε εκτελεστικό απόσπασμα.
Ανασφάλειες.Συμβιβασμοί.
Αρνηση όλων αυτών.
Αρνηση όλων των χλιαρών πραγμάτων. 
Αρνηση της βαρεμάρας.
Αρνηση της μιζέριας.
Αρνηση στον κυνισμό και τις πικρές χολές.
Αποδοχή της μοναξιάς.
Αποδοχή του εαυτού.
Αποδοχή των αναγκών. 
Αμφισβήτιση όλων των παραπάνω και ξανά και ξανά.
Όποτε είμαι άρρωστη, το αίσθημα αυτοσυντήρησής μου διπλασιάζεται και προσπαθώ να φέρω το σπίτι μου σε μένα. Το κεφάλι μου είναι τόσο βαρύ που βουλιάζω πιο εύκολα σε ονειρικές πραγματικότητες. Σκέφτομαι παιδικές φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ, σκεφτομαι πράγματα που θέλω να κάνω, σκέφτομαι όλα όσα αγαπώ και μεγάλωσα μαζί τους για να μου δίνουν όρεξη και νόημα.προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου αισθήσεις και να τις νιώσω.
Κάποια στιγμή όλα αυτά σταματούν και συναντάω την πραγματικότητα όπως είναι.
Αναρωτιέμαι γιατί είμαι εδώ.Πώς μπορώ να την αγαπήσω και να την κάνω φίλη μου.
Η ζαλισμένη σκέψη μου ξαναγυρνάει στα γυαλιά μου και μου επιβεβαιώνει ότι τα χρειάζομαι. Φαντάζομαι πλέον πολλούς που δεν φοράνε τα γυαλιά για τον ήλιο, αλλά ως placebo.
Ενα σκούρο πράσινο φίλτρο, ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που θέλει να αγαπάει τον εαυτό του και σε πράγματα που είναι σκληρά να βλέπει γυμνά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου