Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.

Eδώ και μέρες έχω αυτό το αίσθημα: Το ξανά.
Ξαναείμαι εδώ, σκέφτομαι.
Ξανά καναπές, ξανά αυτός ο τοίχος, ξανά τα πράγματά μου, ξανά αυτά τα κλειδιά στην πόρτα, ξανά όλα. Ξαναβάζω να ακούσω το ίδιο τραγούδι, κάνω τις ίδιες λούπες στο μυαλό μου.
Εκεί που με πιάνει βαθιά απελπισία και σκέφτομαι πως ο έρωτάς μου με το πρώτο μου σπίτι τελείωσε, προσπαθώ να το ξανακερδίσω.  Έρχεται βροχούλα ευτυχώς, που σου δίνει αίσθηση πως είσαι ασφαλής μέσα.
Για την ισορροπία του πράγματος, τουλάχιστον.
Προσπαθώ να βρω πράγματα που αγαπώ στην Αθήνα, στην Ελλάδα, βλέπω τα πρώτα μου φιλμ και ψάχνω να βρω ένστικτα και διαθέσεις. Δύσκολο.
Αλλά έχω πειστεί ότι είμαι αισιόδοξη. Ή έστω, όχι αρνητική.
Μου το έμαθε η μαμά μου αυτό.
Βλέπω παλιές ρομαντικές ταινίες και αναρωτιέμαι αν θα έρθει ποτέ ξανά η μέρα που οι άνθρωποι θα θέλουν να ερωτεύονται όπως το '90.
Η αγαπημένη μου δεκαετία. Μυρίζει Νέα Υόρκη, ποπ, Χριστούγεννα και παιδικά χρόνια.
Βάζω έναν καινούργιο ήχο του Yann, ΑM και Panama και προσπαθώ να ορίσω το αίσθημα που με κάνει να θέλω να πέσω από το κρεβάτι μου.
Βγαίνω να μιλήσω με ένα φίλο.Νιώθω σαν το αόρατο δέντρο στην Πειραιώς.
Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αλλάξει ιδιαίτερα. Ότι δεν αλλάζω.Τρομαχτική ευθύνη.
Σκέφτομαι να γυρίσω πίσω ή να φύγω πάλι.
Προσπαθώ να δώσω νόημα στις φυγές μου.
Δεν μπορώ να βρω σπίτι για να φύγω από αυτό.
Ούτε να φύγω από αυτό, ούτε να γυρίσω σε αυτό.
Γιατί όσο κι αν εσύ δεν αλλάζεις, ο χρόνος παίρνει μαζί του όλα όσα εσύ άφησες άθικτα για να τα αγαπάς και να σε συνοδεύουν.
Σαν ρομαντικό παιδί των 90s όμως, έχω τον ψυχαναγκασμό να ψαξω τα απομεινάρια που θα κρατήσω να μου θυμίζουν γιατί δε θα αντάλλαζα ποτέ τη ζωή μου.

Και όλα αυτά να τα βλέπω σαν ταινία στο μυαλό μου κάθε μέρα, κάθε νύχτα.
Και όταν χάνομαι μέσα σε αυτά, θα ξέρω καλό κολύμπι και δε θα φοβάμαι.
Νιώθω περίεργα, αλλά όπως λέει ο γερμανός συγκάτοικός μου, "seltsam ist gut".
Στο δρόμο καταλαβαίνω πόσο με συγκινεί να βλέπω φώτα από μακριά σε παράθυρα πολυκατοικιών. "Έχει μείνει το μόνο αίσθημα που μου δίνει τόση χαρά στην πόλη να χαζεύω ξένα σπίτια", σκέφτομαι και φέρνω στο μυαλό μου ιστορίες ανθρώπων και παιδικές μνήμες.
Γυρνώ σπιτι και πέφτω στο κρεβάτι μου.
Κρατώ μια λέξη που δε μεταφράζεται: Ιktsuarpok.

1 σχόλιο: