Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Η ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥ.


Είναι τυχαία εκεί.
Ή εγώ είμαι τυχαία. Όχι εκεί.
Το σημείο αυτό το μοναδικό, που έφτασε χωρίς να ξέρει ή να το θέλει.
Εκεί που νιώθει τόσα πολλά.
Εκεί που νιώθει υπερβολές.
Aυτός που δεν κοιτάει πια.
Οι παλάμες σφίγγουν όσο ποτέ, τα δάχτυλα τρέμουν.
Καμία σκέψη αγκαλιάς, μόνο προσπάθεια
αναγνώρισης
μιας φιγούρας που φεύγει
με τα μάτια μισόκλειστα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου