Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

ΟΣΑ ΠΟΝΑΝΕ, ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ.


ADIE | Chill photographieΕίμαι άρρωστη. Ξαπλώνω στο πάτωμα προσπαθώντας να πάρω ανάσα.
Νομίζω πως πεθαίνω μόνη.
Το ένστικτό μου με προστατεύει, το μυαλό μου με σέρνει σε ονειρικές πραγματικότητες.
Τέτοιες στιγμές ο φόβος, κάθεται κάπου στο βάθος και περιμένει να περάσουν οι πιο νέοι, οι βιαστικοί.
Τα μάτια θολώνουν αλλά θυμάμαι καλά, βλέπω καλύτερα.
Είμαι σε μνήμες και σώματα άλλων, συγγενών νεκρών ή και αγαπημένων προσώπων, το υποσυνείδητό μου τα μπλέκει.Βρίσκομαι σε άλλες εποχές, αναίσθητη ή ζω περιπετειες.
Η φωνή δεν ξέρω αν υπάρχει καν.
Κινηματογραφώ συνεχώς, το μυαλό μου γίνεται μηχανή προβολής που ξεμένει από κάρβουνο.
Δεν μπορώ να το ελέγξω, του δίνω ό,τι όπλα μου απομένουν.
Αφήνομαι και ξαφνικά ειναι ένα μεγάλο πλαστικό σώμα με κυοφορεί με κουκουλώνει και εγώ ασφυκτιώ.
Πνιγμένη, ανοίγω τα μάτια.Βήχω.
Ο λαιμός μου δε νιώθει τίποτα.Ούτε μπορεί να πει.
Ο Τομ με κοιτάει από τη θέση του και μου θυμίζει ότι οι μεγαλύτερες ευαισθησίες βρίσκονται στην ακοή.
Εκείνη την ώρα, με παίρνει τηλέφωνο.
Μου κάνει παρέα, χωρίς να θέλει να δείξει αν έχει αισθήματα.Παίζει το ρόλο που χρειάζομαι.
Νιώθω σαν παγιδευμένο ζωο, αδύναμο, στο ακουστικό.
Αποφασίζω να αγνοώ επιλεκτικά και να κρατάω τα αναγκαία μόνο.
You are all I need, που λες Τομ.
Του μιλώ ανήσυχη, με ραγισμένη φωνή για τα όνειρα μου.
Με μεταμορφώνει σε Σταχτοπούτα.
Και τότε όντως, όλα εξαφανίζονται μαγικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου