Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

ΑΝΑ-ΜΕΣΑ ΜΑΣ.


Κάθε μεσάνυχτα ξύπνια.
Στην πόλη που με ρούφηξε μέσα στο σπίτι σαν πισίνα που άδειασε χωρίς να το καταλάβω.
Και απορώ πως χώρεσα να ξεγλιστρήσω από τη χαραμάδα.
Βρίσκω τον εαυτό μου να παρατηρεί συνεχώς και να φτιάχνει νέα σενάρια.
Όχι τόσο για ταινίες όσο για ψυχοσυνθέσεις.
Η πόλη έχει πιο άγνωστα-γνωστά πρόσωπα κι από αυτά που περιγράφει ο Ιωάννου.
Οι χειμώνες δεν ξέρω αν μυρίζουν ίδιοι.Προσπαθώ να εντοπίσω μυρωδιές.
Μανταρίνι, κάστανο, κανέλλα, μάλλινα βγαλμένα από ντουλάπες ζεστές, καραμέλες για το λαιμό.
Ονειρεύομαι να ήμουν κάπου όπου θα ήταν καθαρές οι μυρωδιές και θα ένιωθα ήρεμη σαν πάγος.
Φαντάζομαι κορίτσια να χορεύουν με χιονοπεδιλάκια και να γελάνε όσο πέφτουν.
Μετά μου έρχονται αληθινές εικόνες από τις άρρωστες οικογενειακές γιορτές, που δεν ξέρω αν θέλω να τις θυμάμαι πια.
Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό, ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι σημαίνει Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού. Σημαίνει ευτυχία και πόνος μαζί. Σε ένα αίσθημα.
Μάλλον αυτά θα σκέφτεται και κάποια άλλη εκεί έξω.Κάποια που ίσως πουλάει ζεστή σοκολάτα σε κακομεθημένα παιδιά ή κάποια που πουλάει το κορμί της.
Στη φαντασία μου, αυτά δεν είναι υποθέσεις, Είναι μικρές μαγικές κλειδαρότρυπες.
Και στο δικό μου κουτάκι που έχω κλειδωθεί, στην πόλη αυτή, φαντάζομαι πως ίσως κάποιος να κρυφοκοιτάει.
Γι'αυτό κάθε φορά που ξενυχτώ, δε νιώθω μόνη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου